Skip to content

VPN z części: PPP, urządzenia tap i netcat

VPN to dwie roboty: coś, co tworzy łącze wirtualne, i coś, co przenosi bajty. PPP robi pierwszą od 1994 roku i nie obchodzi go, czym jest druga. Dlatego PPTP, L2TP i każda linia dial-up, z jakiej kiedykolwiek korzystałeś, to ten sam protokół na różnych nośnikach. Netcat jest nośnikiem. Ten wpis buduje to na oba sposoby. Najpierw pppd: opcja pty i co robi z pseudoterminalem, wersja po TCP, którą każdy próbuje najpierw, dlaczego protokół strumieniowy wewnątrz TCP rozpada się przy stratach, wersja po UDP, której należy używać, asynchroniczne ramkowanie HDLC i ACCM, który decyduje, ile pasma idzie na escapowanie znaków sterujących, adresacja, routing i IPV6CP, oraz utrzymanie łącza, gdy nośnik umiera bez słowa. Potem ten sam tunel w ogóle bez PPP: urządzenie tap, jeden datagram na ramkę po UDP, prefiks długości, który po TCP musisz wymyślić sam, tun kontra tap i mostkowanie. Potem część, na którą netcat nie ma odpowiedzi: owinięcie nośnika w TLS za pomocą ncat, stunnel i openssl, oraz w DTLS za pomocą socat, czyli kształt, którego naprawdę chcesz. To nigdy nie jest właściwe narzędzie i właśnie o to chodzi: pokazuje, jak zachowuje się egress, gdy atakujący ma roota w twojej sieci, a ruch wychodzący nie był domyślnie zablokowany, i dlaczego domyślna blokada na granicy to jedyna kontrola, która kiedykolwiek była prawdziwa.

14 września 2026 · 54 min · 11726 słów · Damien Dye