DNS over HTTPS szyfruje twoje zapytania, i to dobrze, i wysyła je do resolvera wybranego przez klienta na porcie 443, i to jest problem. Twój resolver nigdy nie widzi zapytania, więc blocklista, którą by zastosował, feed zagrożeń, który by trafił, i linia w logu, którą by zapisał, po prostu znikają. Ten wpis przechodzi przez mechanizm: dlaczego jedno szyfrowane połączenie webowe wśród tysięcy jest niewidoczne na granicy, kto na maszynie może wybrać resolver, którego ty nigdy nie wybrałeś (system operacyjny, przeglądarka, dowolna aplikacja, dowolny skrypt na dowolnej stronie i malware), oraz udokumentowane przypadki, od JavaScriptu strony odpytującego publiczny endpoint DoH, który zezwala na żądania cross-origin, przez Godlua i PsiXBot chowające swój kanał sterowania w DoH, po APT OilRig wyprowadzające nim dane. Potem teza, że historia o prywatności to przykrywka: DNS over TLS szyfrował DNS już w 2016, na porcie, którym operator sieci nadal może zarządzać, więc jedyne, co DoH dodaje, to pokonanie administratora, i dlatego zyskali producenci przeglądarek, którzy go napisali i wdrożyli, oraz firma reklamowa prowadząca największy publiczny resolver DoH. Potem naprawa, która nie polega na zakazie szyfrowania. Postaw własny resolver DoH i DoT, ogłoś go przez Discovery of Designated Resolvers, odrzucaj na granicy port 53, port 853 i znane publiczne resolvery DoH, i odpowiedz na kanarka Firefoksa, żeby przeglądarka się wycofała. Zachowaj szyfrowanie. Odbierz wybór resolvera. Na koniec skutki: ta sama egzekucja oparta na DNS działa w całej Europie i w Australii, a sądy we Włoszech, Francji, Belgii i Niemczech nakazują teraz blokowanie samym publicznym resolverom: Cloudflare ukarany grzywną i w apelacji, Google odmawia po cichu, OpenDNS wyłącza się dla całych krajów. Pod spodem leży wzór: amerykański projekt narzucony światu i amerykański rząd, który przedstawia prawo innych krajów jako wymuszenie na amerykańskich firmach i ostrzega je przed jego przestrzeganiem.