Skip to content

IPsec był dobrym pomysłem. Czas go wyłączyć.

IPsec miał rację w 1995 roku: szyfrować pod aplikacją, związać skojarzenie bezpieczeństwa z adresem IP i pozwolić, żeby każdy protokół je odziedziczył. Potem przyszedł NAT, NAT operatorski dokończył dzieła, a poprawką było owinąć całość w UDP i trzymać włączony zegar, żeby tablica translacji o tobie nie zapomniała. Ten wpis pokazuje, jak to się sypie, diagram po diagramie: skojarzenie bezpieczeństwa, które nie przeżyje przepisanego nagłówka, dwa translatory, które ma dziś każde łącze z CGNAT, standard NAT64, który wprost wyłącza IPsec ze swojego zakresu, tunel, który nie może użyć drugiego łącza, bo ESP nie ma portów, MTU, które nie należy do nikogo, oraz L2TP i PPTP jako dwa protokoły, które nigdy nie nadawały się do tej roli. Zawiera dokumentację producentów, Cisco, Juniper i Microsoftu, która przyznaje każdą z tych rzeczy, osiemnaście elementów nazywających się VPN IPsec, w tym dwa, które nigdy nie były standardami, wyjaśnienie, dlaczego Fisher-Price OS (Windows) nigdy naprawdę nie współpracował z otwartym stosem, działającą metodę diagnozowania IPsec, dopóki jeszcze go utrzymujesz, i argumenty za wycofaniem całości, z datami.

13 września 2026 · 60 min · 15199 słów · Damien Dye

Nigdy nie zabrakło nam adresów. Zabrakło nam chęci.

IPv6 jest gotowe, darmowe i domyślnie włączone w każdym systemie operacyjnym od blisko dwudziestu lat. Brytyjską odpowiedzią był carrier-grade NAT, ustawa o logowaniu i opłata £5 miesięcznie za oddanie ci adresu, który kiedyś miałeś. Policzyłem każdą brytyjską sieć w globalnej tablicy routingu, żeby sprawdzić, kto naprawdę włączył IPv6: 1200 tego nie zrobiło, a 463 z nich siedzi na przestrzeni adresowej, o którą poprosiły i której nigdy nie użyły.

27 sierpnia 2026 · 61 min · 12892 słów · Damien Dye