VDO pod lokalnym LVM w Proxmoxie: do dysku trafia mniej bajtów
VDO to warstwa deduplikacji i kompresji w jądrze. Pod grubą grupą woluminów LVM daje lokalnym dyskom Proxmox VE zapis jednej kopii każdego bloku, który maszyny wirtualne współdzielą, więc do dysku trafia znacznie mniej bajtów. Buduję go tu gruby na grubym na hoście Proxmox VE 9, z VDO dopasowanym rozmiarem do miejsca, które naprawdę ma, tak żeby nic nad nim nie mogło nadmiernie przydzielać, z ustawieniem scan_lvs w lvm.conf i jego filtrem oraz z wątkami VDO dopasowanymi do liczby CPU. Mierzę, ile deduplikacja zaoszczędziła na szablonie i sześciu pełnych klonach, dwóch obrazach ISO, zerach i danych losowych, ile bajtów dysk faktycznie odebrał wobec tego, co zapisał gość, i ile VDO kosztuje wobec tego samego Intel Optane bez VDO. Potem buduję pulę z indeksem i dziennikami VDO na NVMe i danymi na drugim urządzeniu, dowodzę układu narzędziem vdolistmetadata, mierzę, jak dzieli się I/O, następnie stawiam VDO na bcache z jednym NVMe podzielonym między cache bcache a metadane VDO i mierzę, ile bajtów trafia do cache z VDO i bez niego. Rozważam, co to wszystko oznacza na sprzętowym RAID6 z HDD, i omawiam discard przy usuwaniu.