Loguję się do laptopa YubiKeyem. PIN, dotyk, pulpit. Żadnego wpisanego hasła.
Potem startuje pierwsza aplikacja, która chce zapisanego sekretu, i GNOME wyrzuca okienko: „An application wants access to the keyring ‘Login’, but it is locked.” Przy każdym logowaniu. To samo okienko, to samo pytanie, o hasło, którego przed chwilą miałem nie potrzebować.
Żaden pojedynczy element nie jest zepsuty. Każda część robi to, do czego ją zbudowano. Kłopot w tym, że keyring zaprojektowano przy założeniu, że logowanie zawsze wiąże się z hasłem, a logowanie bez hasła łamie to założenie, nikomu o tym nie mówiąc.
Dlaczego logowanie kluczem głodzi keyring
Keyring logowania to miejsce, w którym pulpit trzyma sekrety, które przekazują mu aplikacje: klucze Wi-Fi, klucze magazynu przeglądarki, tokeny, dzięki którym komunikatory, menedżery haseł i aplikacje do wideokonferencji pozostają zalogowane. Leży na dysku zaszyfrowany twoim hasłem logowania, a Secret Service API1 to sposób, w jaki aplikacje proszą o to, co jest w środku.
Normalnie w ogóle go nie widzisz. Wpisujesz hasło na ekranie logowania, stos PAM sprawdza je z kontem, a moduł keyringu niżej w tym samym stosie po cichu podnosi to samo hasło i otwiera nim keyring, zanim pulpit skończy się rysować. Jedno hasło, dwie roboty.
Mój stos zaczyna się od tej linii:
auth sufficient pam_u2f.so cue
sufficient znaczy, że udany YubiKey kończy uwierzytelnianie od razu. Dokładnie tak Yubico dokumentuje logowanie bez hasła2. Działa. Oznacza też, że krok z hasłem nigdy się nie wykonuje, więc w stosie nie ma hasła, które moduł keyringu mógłby podnieść. Keyring zostaje zablokowany, dopóki coś o niego nie poprosi, a tym czymś jest aplikacja, która wystartuje pierwsza.
Zwykłe poprawki i ile każda kosztuje
Są cztery popularne odpowiedzi. Każda z nich z czegoś rezygnuje.
| Poprawka | Co dostajesz | Ile to kosztuje |
|---|---|---|
| Wpisać hasło w okienku | Nic do budowania | Okienko przy każdym logowaniu. Klucz nic ci nie dał |
| Puste hasło keyringu | Okienko znika | Każdy zapisany sekret leży na dysku niezaszyfrowany |
| Hasło i klucz przy logowaniu | Porządne dwa składniki, keyring otwiera się sam | Wpisywanie hasła przy każdym logowaniu, czyli to, czego klucz miał oszczędzić |
| Hasło zapieczętowane w TPM, odblokowane przy logowaniu | Bez okienka, bez pisania | Każdy, kto dostanie sesję na tej maszynie, dostaje sekrety. Bez PIN-u, bez klucza |
| YubiKey hmac-secret (ten wpis) | Bez okienka, PIN + dotyk, logowanie hasłem dalej działa | Drugi PIN i dotyk po zalogowaniu oraz skrypt do pilnowania |
Puste hasło to rozwiązanie, na którym kończy się większość wątków na forach, i jest najgorsze ze wszystkich. Droga przez TPM jest przyzwoita, ale TPM nigdy o nic cię nie pyta, więc chroni dysk wyjęty z laptopa, a nie sesję, przy której ktoś usiadł, kiedy ty robiłeś herbatę. Chciałem, żeby keyring był przywiązany do tego samego, do czego przywiązane jest moje logowanie: do klucza i PIN-u, który do niego należy.
Klucz potrafi przechować sekret
Klucz FIDO2 robi więcej, niż mówi tak albo nie. Standard CTAP 2.1 ma rozszerzenie o nazwie hmac-secret, które „is used by the platform to retrieve a symmetric secret from the authenticator when it needs to encrypt or decrypt data using that symmetric secret”3.
Działa to dość prosto. Gdy tworzysz poświadczenie, klucz generuje losowe wartości i trzyma je w sobie. Później wysyłasz mu sól, a on oddaje HMAC tej soli z kluczem w postaci swojej ukrytej wartości. To samo poświadczenie, ta sama sól, za każdym razem ta sama odpowiedź. Inny klucz: nic.
Szczegół, który tu się liczy: klucz trzyma dwie takie ukryte wartości, CredRandomWithUV i CredRandomWithoutUV3. UV to weryfikacja użytkownika, co na tym kluczu oznacza PIN. Zapytaj z PIN-em, a dostaniesz jeden sekret. Zapytaj samym dotykiem, a dostaniesz zupełnie inny. PIN nie jest więc sprawdzeniem przykręconym przed sekretem. Jest częścią sekretu.
| Wejście | Gdzie mieszka | Samo w sobie daje ci |
|---|---|---|
| ID poświadczenia i sól | ~/.local/share/yubikey-keyring/, zwykłe pliki | Nic. Nie są tajne |
| Zaszyfrowane hasło keyringu | Ten sam folder, password.enc | Nic bez sekretu do odszyfrowania |
| Ukryta wartość poświadczenia | W YubiKeyu, nigdy go nie opuszcza | Nic bez soli i dotyku |
| PIN | Twoja głowa | Wybiera sekret z PIN-em. Zły PIN, brak sekretu, a klucz liczy próbę |
Wszystkie cztery razem oddają hasło konta. Zabierz którekolwiek i jesteś przy okienku, czyli tam, gdzie i tak byś był.
Co zbudowałem z Claude
Hasło keyringu to celowo moje hasło konta. Dzięki temu logowanie hasłem działa normalnie: wpisujesz je na ekranie logowania, a stos PAM sam otwiera keyring, bez żadnego skryptu. Pomocy potrzebuje ścieżka przez YubiKey.
| Element | Zadanie |
|---|---|
yubikey-keyring-setup | Jednorazowo. Tworzy na kluczu poświadczenie FIDO2 z włączonym hmac-secret. Potrzebuje PIN-u i dotyku |
yubikey-keyring-reset | Pyta o hasło konta, sprawdza je z prawdziwym kontem przez unix_chkpwd, zanim cokolwiek ruszy, szyfruje je sekretem chronionym PIN-em, robi kopię starego keyringu i tworzy nowy |
yubikey-keyring-unlock | Działa przy logowaniu. Okno PIN-u, dotyk, odszyfrowanie, odblokowanie. Dwie próby PIN-u, potem się poddaje i zostawia ci normalne okienko |
wait-for-keyring | Opakowuje wpisy autostartu każdej aplikacji, która czyta keyring. Wstrzymuje każdą do 60 sekund, aż keyring będzie otwarty |
Sekret wychodzi z fido2-assert4 z -h dla hmac-secret, -p dla dotyku i -v dla PIN-u. Hasło jest szyfrowane OpenSSL-em, AES-256 z 200 000 rund PBKDF2 na wyprowadzonym sekrecie. Przy logowaniu hasło podróżuje wyłącznie przez potok. Wyprowadzony sekret i, podczas resetu, wpisane hasło leżą przez chwilę w prywatnym katalogu tymczasowym pod /tmp, który na Fedorze jest tmpfs w RAM-ie, i są usuwane, gdy tylko zostaną użyte. Żadne z nich nigdy nie trafia do wiersza poleceń, w którym mógłby je zobaczyć ps.
wait-for-keyring to element, który ludzie by pominęli. Nie pomijaj. Kolejność autostartu nie jest gwarantowana i jeśli któraś aplikacja poprosi o token sekundę przed tym, jak skończę wpisywać PIN, GNOME wyświetla stare okienko na moim, a poprawka wygląda na zepsutą, choć nie jest.
Skrypty możesz wziąć: yubikey-keyring.zip, SHA-256 9b3670cf0f38c1b93e7738d2f68abef0380786d918491973e3ebefa5143e6263. Są w nim skrypty, instalator, README i uprząż testowa opisana niżej. Nie ma w nim żadnego poświadczenia, soli ani hasła. Te powstają na twojej własnej maszynie, gdy uruchamiasz setup. Przeczytaj README, a potem uruchom test/run.sh, zanim pozwolisz czemukolwiek z tego zbliżyć się do twojego prawdziwego keyringu.
Co wyszło przy budowie
To miała być godzina roboty. Większość wieczoru zeszła na rzeczy, o których dokumentacja nie wspomina.
Demon zmienił mi się pod nogami
Każdy poradnik do tego problemu, jaki przeczytałem, rozmawia z gnome-keyring-daemon i każdy z nich posłałby mnie w złą stronę, bo procesem odpowiadającym na mojej maszynie był oo7-daemon 0.7.0, beta. Laptop przeszedł na Fedorę 45 wcześniej tego samego wieczoru, transakcją dnf w 5464 krokach, i oo7 przyszedł razem z nią.
oo7 to implementacja Secret Service w Ruście, z własnym serwerem i własnym modułem PAM5. Trzeba mu oddać, że implementuje prywatny interfejs D-Bus gnome-keyringu do odblokowywania hasłem, więc istniejące narzędzia dalej działają. Ten interfejs nazywa się org.gnome.keyring.InternalUnsupportedGuiltRiddenInterface6. Nazwa mówi ci, na ile mu ufać. Działa, przetestowałem to, a i tak spodziewam się, że kiedyś się zmieni.
Pierwsze wpisane hasło staje się hasłem keyringu
To jedno wyjaśniło cały wieczór.
Gdy oo7 startuje i nie znajduje pliku keyringu, nie tworzy go, tylko pokazuje aplikacjom zablokowany zamiennik o nazwie login, a pierwsze hasło, którym ktokolwiek odblokuje ten zamiennik, staje się hasłem keyringu, choć sam plik zapisuje się dopiero wtedy, gdy jakaś aplikacja zapisze swój pierwszy sekret.
Mój plik keyringu powstał o 20:45, a jego pierwszy element pochodził od aplikacji, która wystartowała kilka sekund wcześniej. Czyli o 20:45 wpisałem coś w okienko, którego chciałem się pozbyć, i to stało się hasłem. Nic, czego potem próbowałem, go nie otworzyło. Kod odblokowujący też nie był winny: udowodniłem to na jednorazowym keyringu ze znanym hasłem, który zablokował się, odblokował i usunął bez zarzutu.
Potem sprawdziłem zamiennik na jednorazowym demonie. Zanim plik istnieje, odblokowuje go dowolne hasło, także błędne. Nic ci więc w danej chwili nie mówi, że właśnie ustawiłeś hasło. Dowiadujesz się przy następnym logowaniu, kiedy właściwe hasło, o ile wiesz, zostaje odrzucone.
| Stan | Odblokowanie dowolnym hasłem | Co zostaje zapisane |
|---|---|---|
| Brak pliku keyringu, pokazany zamiennik | Udaje się | Jeszcze nic |
| Zapisany pierwszy element | nie dotyczy | Plik utworzony, zaszyfrowany tym, co wpisano |
| Każde kolejne logowanie | Działa tylko hasło z 20:45 | nie dotyczy |
Przestałem więc za tym gonić. Reset robi kopię starego keyringu, odblokowuje zamiennik hasłem konta i od razu zapisuje element-znacznik, żeby plik powstał od ręki, z hasłem, które znam.
Narzędzia FIDO2 biorą PIN tylko z terminala
fido2-cred i fido2-assert czytają PIN z terminala sterującego i znikąd indziej. Skrypt uruchomiony przy logowaniu nie ma terminala. Jest więc mały wrapper, który uruchamia narzędzie pod pseudoterminalem, czeka na słowo PIN w jego wyjściu i wpisuje PIN z okna dialogowego. Dwadzieścia linii Pythona. Nie jest to piękne, ale robi swoje, a PIN nigdy nie dotyka pliku ani listy argumentów.
Testuj tam, gdzie nie może ci zaszkodzić
Najbardziej przydatne, co zrobił Claude Code, to odmowa zaufania skryptowi resetu na moim prawdziwym keyringu. Najpierw przepuścił cały przebieg przez drugi oo7-daemon na prywatnej sesji D-Bus (dbus-run-session), z jednorazowym katalogiem domowym, fałszywym starym keyringiem i testowym hasłem z £, @, " i # w środku.
Pierwsze uruchomienie się nie powiodło. Dobrze. Reset przeniósł stary keyring do kopii, zrestartował demona, zobaczył zamiennik login od oo7, wziął go za prawdziwy keyring i stanął. Na mojej maszynie zostawiłoby mnie to w ogóle bez keyringu i z kopią do ręcznego przywracania. Skrypt teraz odblokowuje zamiennik zamiast go odrzucać, a jeśli cokolwiek zawiedzie po zrobieniu kopii, sam przywraca stary keyring.
Własne zabezpieczenie Claude Code zatrzymało też wcześniejszą wersję resetu na prawdziwym keyringu, dopóki tego nie potwierdziłem. Irytujące w tamtej chwili. Dobra decyzja.
| Test, na jednorazowym demonie | Wynik |
|---|---|
| Reset z okienka w terminalu, stary keyring w kopii | Zaliczony |
| Stare hasło wobec nowego keyringu | Odrzucone |
| Świeży demon, jak przy logowaniu | Startuje zablokowany |
| Złe hasło | Odrzucone |
| Poprawne hasło, ta sama ścieżka co przy logowaniu hasłem | Odblokowuje |
| Świeży demon, PIN + dotyk przez skrypt odblokowujący | Odblokowuje |
| Skrypt odblokowujący przy już otwartym keyringu | Kończy się od razu, bez prośby o dotyk |
A potem jeszcze raz na prawdziwym, z keyringiem zablokowanym ręcznie i skryptem odblokowującym uruchomionym tak, jak uruchamia go logowanie: PIN, dotyk, otwarte.
Szorstkie krawędzie
To działająca konfiguracja, a nie skończony produkt, a to są fragmenty, o których wiem.
- Dwa wpisania PIN-u przy logowaniu kluczem. Jedno na ekranie logowania dla PAM, jedno dla keyringu. To osobne żądania do klucza i klucz ich nie połączy. Keyring na sam dotyk oszczędziłby jedno, kosztem tego, że PIN po zalogowaniu niczego by nie chronił.
- Zmień hasło konta, a przechowywana kopia się przeterminuje. Skrypt odblokowujący mówi o tym w powiadomieniu, zamiast zawodzić po cichu. Uruchom reset jeszcze raz i załatwione.
- Zgub klucz, a wracasz do wpisywania hasła. Nic nie przepada, bo hasło to dalej hasło konta.
- Niektóre aplikacje przepisują własne pliki autostartu. Jeśli któraś kiedyś znowu wywoła okienko, to dlatego, a wrapper trzeba założyć z powrotem.
- oo7 to beta, a wywołanie odblokowujące idzie przez interfejs z „Unsupported” w nazwie. Każdą aktualizację oo7 warto sprawdzić testowym logowaniem, zanim się na niej oprze.
Na koniec
Keyring nigdy nie był zepsuty. Klucz też nie. Zbudowano je na różnych założeniach o tym, czym jest logowanie, i nikt wyżej ich nie połączył. Logowanie bez hasła jest udokumentowane przez Yubico, dostarczane w profilach authselect Fedory i włączane jedną flagą funkcji. Nic w tym wszystkim nie mówi ci, że w chwili, gdy go użyjesz, każdy sekret trzymany przez twój pulpit zostaje zamknięty za hasłem, którego już nie wpisujesz.
W związku z tym ta luka spada na tego, kto siedzi przy maszynie, a poprawka jest tak dobra, jak jego zrozumienie tego, gdzie sekret naprawdę mieszka. Łatwa odpowiedź, puste hasło, to ta, do której kieruje się większość ludzi, a ona wymienia okienko dialogowe na niezaszyfrowany plik z każdym tokenem, jaki masz. To nie jest poprawka. To ciche poddanie się.
Właściwy kształt był tam cały czas. Klucz potrafi przechować sekret, standard mówi to dosłownie, a PIN może być częścią tego sekretu, a nie drzwiami przed nim. Połączenie tego zajęło wieczór i uprząż testową. Nie powinno było wymagać ani jednego, ani drugiego.
freedesktop.org, Secret Service API Draft — API D-Bus, którego aplikacje pulpitu używają do zapisywania i pobierania sekretów, implementowane zarówno przez gnome-keyring, jak i oo7. ↩︎
Yubico, pam-u2f — „For a passwordless experience, where the authenticator PIN can be used in place of the user password”, z przykładową linią
auth sufficient pam_u2f.so authfile=/etc/u2f_mappings cue pinverification=1. ↩︎FIDO Alliance, Client to Authenticator Protocol 2.1, section 12.5 HMAC Secret Extension — „This extension is used by the platform to retrieve a symmetric secret from the authenticator when it needs to encrypt or decrypt data using that symmetric secret” oraz „The authenticator generates two random 32-byte values (called CredRandomWithUV and CredRandomWithoutUV)”. ↩︎ ↩︎
Yubico, libfido2 fido2-assert manual — narzędzie wiersza poleceń do żądania asercji, z opcjami hmac-secret, obecności użytkownika i PIN-u. ↩︎
linux-credentials/oo7 on GitHub — „server: org.freedesktop.secrets server implementation” oraz „pam: PAM integration for the server implementation”. ↩︎
oo7 source, server/src/gnome/internal.rs — implementacja w oo7 wewnętrznego interfejsu odblokowania gnome-keyringu, w tym
UnlockWithMasterPassword. ↩︎