Klikasz link do lokalnej gazety i ładuje się nagłówek, potem zdjęcie, potem pierwsze trzy akapity, i zaczynasz czytać, zanim cokolwiek innego się wydarzy. Potem strona robi się pusta. Albo zamienia się w stertę linków bez stylów, z logo rozciągniętym na całą szerokość ekranu. Albo wysuwa się okienko, które każe ci zaakceptować śledzenie albo płacić 2,99 £ miesięcznie, bez trzeciego przycisku.
Artykuł był na twojej maszynie. Serwer wydawcy przysłał go już w całości, tekst i arkusze stylów, a twoja przeglądarka już go narysowała. Zabrał go kod, który wydawca postanowił uruchomić potem, na twoim komputerze, kupiony od komercyjnego dostawcy, którego produktem jest odbieranie tego, co właśnie dostarczono.
W domu mam Pi-hole1, który blokuje hosty reklamowe i śledzące dla każdego urządzenia w sieci. Na rosnącej liście brytyjskich serwisów informacyjnych to wystarczało, żeby strona została zniszczona. Więc 22 września 2026 zbudowałem rozszerzenie Chrome, które ma to zatrzymać, i nazwałem je Keep The Page. Kod jest na GitHubie w damo2929/browserplugin, na licencji MIT, a to jest opis tego, co robi, co znalazłem w tych stronach podczas budowy i poprawek, które pogorszyły sprawę, zanim pojawiła się właściwa.
To nie jest obejście paywalla. Jeśli serwer nigdy nie przysłał artykułu, nic tutaj go nie wyczaruje. The Times pozostał zamknięty i tak ma być. Rozszerzenie zatrzymuje to, co już ci przysłano.
Artykuł przychodzi, a potem znika
Z zewnątrz każdy z nich działa tak samo. HTML przychodzi kompletny, a potem skrypt, zwykle ładowany z hosta należącego do dostawcy, a nie do gazety, uznaje, że nie zasługujesz, żeby go zobaczyć, i go usuwa.
Co usuwa i jak, zależy od tego, którego dostawcę kupił wydawca. Oto czterech, na których trafiłem, każdy odczytany z żywej strony w trakcie budowy:
| Wydawca | Co przychodzi | Co strona potem robi sama sobie |
|---|---|---|
| Newsquest (269 tytułów)2 | cały artykuł | buduje mur, uruchamia ładunek eval, wywołuje okno confirm() |
| notebookcheck.net | cały artykuł | kasuje <body> po około 7 sekundach, potem okna dialogowe, potem pętla przeładowań |
| National World (The Scotsman, Yorkshire Post)3 | artykuł plus około 68KB własnego CSS | co 100 ms kasuje każdy <link> i <style>, bez końca |
| Reach plc (Mirror, Daily Record, Manchester Evening News, Liverpool Echo i inne)4 | cały artykuł | zasłania go komunikatem „zaakceptuj śledzenie albo płać 2,99 £/mies.” |
Liczba 269 nie pochodzi z komunikatu prasowego, który mówi o „ponad 200 markach”. To liczba domen na własnych certyfikatach TLS Newsquest, czyli lista, której rozszerzenie potrzebowało, żeby wiedzieć, gdzie działać.
Przypadek National World powinien najbardziej martwić wydawców, bo psuje stronę z powodów, które nie mają nic wspólnego z reklamą. Usuwacz arkuszy stylów ma partnera, który pobiera CSS z powrotem z hosta dostawcy. Mój Pi-hole blokuje ten host. Usuwanie więc zadziałało, a przywrócenie nigdy nie nadeszło, i własny układ gazety został na stałe uzależniony od tego, czy serwer dostawcy reklam jest osiągalny. To nie jest mur. To wydawca oddający wygląd własnej witryny komuś trzeciemu i niezauważający tego.
Czy mogę zapytać, dlaczego arkusz stylów gazety musi czekać na serwer firmy reklamowej, zanim wolno mu zostać na stronie? Nie ma ku temu żadnego powodu po stronie czytelnika. Żadnego.
Dlaczego nazywam to malware
Używam tego słowa celowo, jako opisu tego, co kod robi, a nie jako ustalenia prawnego wobec kogokolwiek. Ładunki anty-adblockowe spełniają zwykłe znaczenie tego słowa w czterech punktach, a każdy zaobserwowałem bezpośrednio:
| Test | Co widziałem |
|---|---|
| Działa bez zgody, wbrew twojemu interesowi | nikt o niego nie prosił, a jego zadaniem jest zabrać treść, którą już masz |
| Niszczy dane już ci dostarczone | artykuł i jego CSS przychodzą nienaruszone, potem kod na stronie je kasuje |
| Zaciemniony, żeby utrudnić czytanie | permutowane tablice napisów w rodzaju o[293 * (r + 450) % e], wykonywane przez eval |
| Unika blokowania i karze za ingerencję | maskowanie CNAME, żeby ominąć listy blokujące DNS, kontrole antymanipulacyjne eskalujące do okna dialogowego albo pętli przeładowań |
Zaciemnianie to nie minifikacja. Zminifikowany kod jest mały. To jest kod ułożony tak, żebyś nie mógł grepem znaleźć, co robi, a ładunek jest potem przepuszczany przez eval, więc nic na dysku nie odpowiada temu, co się wykonuje.
Maskowanie to znana technika z własną literaturą badawczą5. Loader jest pobierany z czegoś, co wygląda na subdomenę gazety, a ta nazwa rozwiązuje się do dostawcy:
a02342.<publisher-domain> -> cdn-52-x.privacy-mgmt.com (Sourcepoint)
fb.html-load.com -> adshield-fallback-dev-wskxz.b-cdn.net
Subdomena jest losowana osobno dla każdego tytułu. W związku z tym lista blokująca, która wymienia hosty, nie nadąża, i właśnie o to chodzi.
A kod traktuje ingerencję jako dowód winy. Rozszyfrowane komunikaty błędów w ładunku, który opiekunowie list filtrów przypisują Ad-Shield6, to dosłownie Vital API blocked i Vital API blocked (eval). Loader Sourcepoint zapisuje atrybut, od razu go odczytuje i rzuca wyjątek, jeśli wartość się zmieniła:
z.call(O,'src',G), O[x]('src') !== G && throw E
… catch (W) { try { await l(W) } catch (x) { o(W) } } // o() raises the dialog
Sourcepoint sprzedawał to otwarcie. Jego własna dokumentacja mówiła „on average about 30% of messaged users will turn off their adblockers”7. Nie opisuję więc złośliwego skryptu, który ktoś przemycił. To produkt, kupiony i wdrożony celowo przez wydawcę.
Mury zgoda-albo-płać to inna kategoria i nie nazywam ich malware. Nie niszczą tego, co dostarczono, i nie ukrywają się przed listami blokującymi. Są przymusem w inny sposób, o czym jest następna sekcja.
Zaakceptuj 1467 partnerów albo zapłać 2,99 £
Mur na tytułach Reach to Quantcast Choice, teraz prowadzony przez InMobi8 i serwowany z cmp.inmobi.com. Daje dwie możliwości. Zaakceptuj albo płać 2,99 £ miesięcznie. Darmowego „nie” nie ma.
Akceptacja udostępnia twoje dane 1467 wymienionym partnerom i zapisuje ciasteczko euconsent-v2, które żyje 13 miesięcy. Nikt nie czyta listy 1467 firm, nikt nie byłby w stanie ocenić, co każda z nich zrobiłaby z danymi, nawet gdyby ją przeczytał, a sama liczba mówi ci, o jaki rodzaj zgody tu chodzi.
UK GDPR mówi, że zgoda musi być dobrowolna, a oceniając, czy była, sprawdza się, czy usługę uzależniono od zgody na przetwarzanie, którego ona nie potrzebuje9. ICO opublikowało wytyczne mówiące, że model zgoda-albo-płać może być zgodny z prawem10, wytyczne, które teraz według niego są w przeglądzie, a Europejska Rada Ochrony Danych stwierdziła, że w przypadku dużych platform oferujących tylko te dwie opcje w większości przypadków nie będzie11. Nie będę udawał, że regulator to zakazał. Nie zakazał.
Więc powiem jasno, gdzie stoję. Postanowiłem usunąć mur i odmówić zgody. To znaczy, że czytam artykuł w darmowej gałęzi, nie płacąc i nie oddając swoich danych 1467 firmom. To decyzja. Rozszerzenie mówi to na własnej stronie ustawień i nie przebieram tego za coś neutralnego. Zgoda, której nie możesz odmówić, jest ceną, a ja nie zapłacę ceny przebranej za pytanie.
Usunięcie okienka to łatwa jedna trzecia całości. Pozostałe dwie trzecie są w sekcji Porządna odpowiedź na pytanie o zgodę, bo baner, który skasujesz bez odpowiedzi, wraca za każdym razem.
Jeden dzień, osiem commitów
Całość powstała w jeden dzień. Było kilka godzin grzebania w stronach, zanim cokolwiek trafiło do commita, a potem osiem commitów między 20:32 a 22:50. Zbudowałem to z Claude Code, a sporą część harówki, czyli czytania zaciemnionego skryptu inline linijka po linijce, wykonał agent, podczas gdy ja patrzyłem, co strony robią na ekranie. Ten podział zadziałał dobrze, a to, gdzie poszło źle, jest niżej, bo poszło źle w sposób, który warto znać.
| Godzina | Commit |
|---|---|
| 20:32 | pierwszy commit: Newsquest, notebookcheck, National World, Reach, Page Six |
| 20:46 | dostawca stojący za każdym mechanizmem, wpisany do README |
| 20:56 | 50 linków ze strony głównej Google News jako niewybrana próbka |
| 21:02 | odpowiedź w API zgody z odmową każdego celu |
| 21:11 | rozbrojone linki społecznościowe |
| 22:50 | przełączane zabezpieczenia, MSN i Bing, odmowa zgody kliknięciem, 77 testów |
To rozszerzenie Manifest V3 z dwoma uprawnieniami, declarativeNetRequest i storage, bez uprawnień do hostów i bez własnego dostępu do sieci, więc nie może niczego pobrać, przepisać odpowiedzi ani rozmawiać z serwerem w twoim imieniu. To ograniczenie ukształtowało projekt bardziej niż cokolwiek innego, bo ciekawa robota musi się dziać wewnątrz strony.
Świat MAIN w Chrome dzieli własne środowisko JavaScriptu strony12. Skrypt w nim może podmienić setTimeout, opakować document.cookie albo zdefiniować window.adLight, zanim zrobi to strona, a dokładnie tego potrzeba do walki z tymi murami. W praktyce nie może wywołać chrome.storage. Świat izolowany może, ale nie widzi funkcji strony. Mały most czyta więc ustawienia i zapisuje je na <html>, a błędy wracają w górę jako CustomEvent, którego detail jest napisem JSON, bo obiekt nie przechodzi przez tę granicę niezawodnie.
Atrybut idący w dół wymienia tylko to, co wyłączyłeś. Domyślna instalacja nie zapisuje na stronie zupełnie nic. To ważne, bo stały znacznik na <html> to właśnie coś, czego te SDK szukają, i oznacza to, że awaria storage psuje się w stronę obrony strony, a nie od niej.
Znajdź bramkę, nie walcz z murem
Poprawka dla Newsquest to dwie linijki rozumowania i to ona była miarą dla całej reszty.
Cały ich mur siedzi za jedną flagą na stronie:
var adLight = false; // line 1647
if (adLight !== true) { …} // line 2020: loader, eval payload, confirm()
adLight to flaga subskrybenta „light ads”. Jeśli jest true, mur nigdy się nie buduje. Rozszerzenie definiuje więc window.adLight jako true przy document_start, zanim uruchomi się własny skrypt strony, z setterem, który ignoruje wszystko, co do niego zapisano:
Object.defineProperty(window, 'adLight', {
configurable: false,
enumerable: true,
get() { return true; },
set() { /* ignore the page's "false" */ }
});
var na początku skryptu nie redefiniuje właściwości, którą obiekt globalny już ma. Tylko ją przypisuje13. Własne var adLight = false strony wykonuje się więc, trafia na setter i nic nie robi. Loader muru nigdy nie startuje, ładunek eval nigdy nie przychodzi i nie ma kontroli antymanipulacyjnej do wywołania, bo niczym nie manipulowano. Flaga po prostu powiedziała tak.
To jedyna właściwość w całym rozszerzeniu, która jest niekonfigurowalna. Musi taka być, żeby przetrwać deklarację. Wszystko inne jest configurable: true, więc żadna strona nigdy nie ma żadnego ze swoich API przejętego na dobre.
Obejmuje 269 tytułów i nie da się jej wyłączyć w ustawieniach, które mówią dlaczego: działa, zanim chrome.storage zdąży odpowiedzieć, a raz ustawionej nie da się cofnąć. Pole wyboru byłoby dekoracją.
Każda poprawka, która pogorszyła sprawę
To jest użyteczna sekcja, bo każdy błąd tutaj to oczywista rzecz do spróbowania.
| Co próbowałem | Co się stało |
|---|---|
| Zablokować host loadera | host to losowy CNAME pierwszej strony dla każdego tytułu; a nieudane pobranie samo jest sygnałem wykrycia |
Pilnować setAttribute na wstrzykniętych skryptach | wyzwoliło kontrolę odczytu Sourcepoint, która wywołała okno, które miało zostać zatrzymane |
Odpowiedzieć na confirm() przez Anuluj | w tym SDK Anuluj znaczy przeładuj, więc wyszła nieskończona pętla przeładowań |
Zrobić migawkę <body> przy DOMContentLoaded, żeby potem przywrócić | mur czyści stronę w trakcie parsowania, więc migawka była pustym body |
Pilnować remove() i removeChild() | mur czyści stronę jednym innerHTML = '', a nie węzeł po węźle |
| Pilnować wszystkiego naraz na notebookcheck | mur eskalował do okna, potem do pętli przeładowań; zdecydowanie gorzej niż nic nie robić |
| Przekierować host dostawcy na lokalny stub | reguła redirect przy samym declarativeNetRequest unieważniła cały ruleset, po cichu zabijając regułę Newsquest na 269 stronach |
| Uruchamiać zabezpieczenia strony na każdej witrynie | łatało globalne prototypy na każdej odwiedzanej stronie, łącznie z moim bankiem |
To z przekierowaniem warto obejrzeć drugi raz. Chrome daje regule block niejawny dostęp, a na cokolwiek więcej chce uprawnień do hosta14. Jego dokumentacja mówi, że nieprawidłowe reguły statyczne są ignorowane15. To, co zobaczyłem, było gorsze: zniknął cały plik, bez żadnego błędu na stronie, a reguła 1 po prostu przestała istnieć na 269 witrynach. Dlatego dwie reguły dla MSN żyją teraz we własnym rulesecie, żeby zła edycja jednej nie mogła położyć drugiej.
Pętla przeładowań nauczyła drugiej twardej zasady. location.reload nie da się przechwycić. Obiekt Location jest w standardzie HTML niepodrabialny16, więc jego metody są nie do zapisania i nie do skonfigurowania, a próba daje ci:
Object.defineProperty(location,'reload',...)
-> TypeError: Cannot redefine property: reload
Żadnego muru, którego ścieżka awaryjna brzmi „przeładuj stronę”, nie da się zatrzymać, kiedy już jest na tej ścieżce. Nic tego nie zrobi. Jedyna poprawka to dopilnować, żeby nigdy tam nie dotarł. To ta sama lekcja co z adLight, wyuczona boleśnie: każda próba walki z murem, który już działa, pogarszała sprawę, a każda poprawka, która zadziałała, nie pozwalała murowi wystartować.
Szkodę zrobił jeden timer
notebookcheck nie ma adLight. Mur działa zawsze. Z włączonym śledzeniem rozszerzenie pokazało, co planuje:
dropped setTimeout(7005ms) scheduled from eval <- the body.remove()
dropped setTimeout(1251ms) / 105ms / 0ms x8
dropped setInterval(15000ms)
Jeden z tych timerów robi całą szkodę: ten po 7 sekundach, który usuwa <body>. Wszystko po nim to reakcja, bo pusta strona rzuca wyjątek, wyjątek wywołuje okno, okno przeładowuje stronę i całość zaczyna się od początku ze świeżym zestawem timerów.
Poprawka to więc jedna reguła. Porzuć timer, jeśli zaplanowano go z kodu przepuszczonego przez eval, strona nosi sygnaturę tego SDK, a handler jest funkcją. Stos mówi ci, skąd przyszło wywołanie, a eval zostawia w nim swój ślad.
before: 4 page loads, 3 confirms, reload loop
after: 1 page load, 0 confirms, alive 40,378ms, content intact
W tamtym momencie w kodzie były jeszcze dwa inne mechanizmy: przekierowanie loadera na stub i element-wabik do wchłaniania zapisów muru. Oba działały i oba leczyły objawy tego jednego timera, co stało się oczywiste dopiero wtedy, gdy reguła timera została przetestowana sama i okazała się wystarczająca. Oba więc wyleciały, a ich usunięcie zabrało ze sobą jedno uprawnienie i wszystkie uprawnienia do hostów. Zawsze sprawdź, czy sama ostatnia zmiana załatwia sprawę, zanim zostawisz rusztowanie wokół niej.
Sygnatura to atrybut data-sdk na tagu loadera i dopasowuje kształt, l/<n>.<n>, a nie wersję. W jeden dzień pojawiły się trzy wersje. Raz złapana zostaje i nigdy nie zapamiętuje wyniku negatywnego, bo tag loadera może nie być jeszcze sparsowany, kiedy planowane są pierwsze timery, a zapamiętane „nie” rozbroiłoby ją na dobre na stronie, która ten mur jednak ma.
Sonda mówiła, że jest dobrze. Ekran nie
The Scotsman i Yorkshire Post zostały zgłoszone jako naprawione na podstawie sondy, która mierzyła tekst. Strona miała go 8808 znaków, 22 elementy pod <body>, stabilnie po 2, 8 i 16 sekundach. Według tej miary była nienaruszona.
Nie była. Patrzyłem na nią, a każdy arkusz stylów zniknął, linki były surową listą, logo SVG wypełniało ekran i był poziomy pasek przewijania. Wszystkie słowa były na miejscu, a tylko to ta sonda mogła widzieć. Musiałem wskazać na ekran i to powiedzieć.
Przyczyną był usuwacz z pierwszej tabeli i nie pasował do reguły timera, bo to zwykły skrypt inline, a nie eval. Sygnaturą jest więc jego własne źródło: powtarzane zadanie, którego treść wywołuje querySelectorAll('link,style'), a potem remove(). Nic uczciwego tego nie robi. Zostaje porzucone w chwili planowania, nic nigdy nie jest usuwane i nic nie wymaga przywracania. Yorkshire Post przeszedł z 0 arkuszy stylów do 2, z 532 regułami, i się wyrenderował.
Znalezienie tego wymagało śladu stosu, a nie zgadywania. Załataj Element.prototype.remove tak, żeby logował stos za każdym razem, gdy usuwa STYLE albo LINK, a za pierwszym razem wskazał skrypt inline i forEach.
Od tamtej pory document.styleSheets.length trafiło do każdej kontroli. Strona bez arkuszy jest zepsuta, ile by tekstu nie miała. Mierzenie jest trudniejsze, niż by się wydawało, a to są pułapki, które złapały budowę tego dnia:
| Pułapka | Co mówiła | Jak było naprawdę |
|---|---|---|
| długość tekstu jako kontrola renderowania | „nienaruszona” | markup bez stylów |
| jedna próbka po załadowaniu | mury Reach „nieobecne” na ośmiu tytułach | mur żyje około 600 ms i był już sprzątnięty |
| pusta konsola po nawigacji | „zabezpieczenie nie działa” | komunikaty z ładowania nie przeżywają nawigacji |
| próbkowanie po 1 s i 4 s | notebookcheck zdrowy | czyści stronę po 5 do 8 sekundach |
cssRules liczone między originami | ESPN miał 5 reguł | arkusze z innych originów rzucają wyjątek, więc wychodzi za mało |
Poprawka na te 600 ms to odpytywanie co 100 ms od chwili, gdy strona się ładuje. Na Wales Online mur pojawił się po 425 ms i zniknął po 1129 ms.
Potem kontrole przeprowadzono naprawdę. 52 artykuły w 26 domenach, po dwa na witrynę, dobrane tak, żeby pokryć każdy mechanizm: 52 z 52 z arkuszami stylów, żadnego muru na ekranie, żadnych pętli przeładowań. Potem 50 linków prosto ze strony głównej Google News UK, nie wybranych przeze mnie: 45 wyrenderowało się normalnie, 2 to były hosty, które mój Pi-hole celowo blokuje, 1 to był prawdziwy paywall The Times, a 2 to ten sam artykuł trafiony dwa razy, bo Google przebudowuje kolejność linków przy każdym ładowaniu. Żadnego z zerem arkuszy. W tym przebiegu trafiły się trzy tytuły National World, których nigdy nie testowałem, z tym samym SDK, i wszystkie trzy się wyrenderowały, a do tego właśnie służy dopasowywanie kształtu zamiast listy witryn.
Jest 77 testów jednostkowych, w repozytorium razem z całą resztą. Na tej maszynie nie ma Node, więc uruchamiają się na gjs, i ładują prawdziwe walls.js na zastępczym DOM, więc testowane są wzorce produkcyjne. Każdy został sprawdzony przez zepsucie tego, czego pilnuje, i patrzenie, jak robi się czerwony. Testują wyłącznie decyzje. To, że przechodzą, nie znaczy, że strona się renderuje, i właśnie przez Scotsmana to zdanie jest w README.
Porządna odpowiedź na pytanie o zgodę
Skasowanie banera zgody zostawia pytanie bez odpowiedzi. Ma to dwie konsekwencje, a pierwsza jest taka, że baner jest budowany od nowa przy każdym ładowaniu strony. A wydawca, który wstrzymuje treść, dopóki API zgody nie odpowie, po prostu zawiśnie, podczas gdy dostawca, który nie dostał odpowiedzi, może uznać, że pytania nigdy nie zadano. Milczenie to nie odmowa.
Rozszerzenie więc odpowiada, w tej kolejności:
Najpierw wciska ich przycisk odmowy. Tylko przyciski, których cała etykieta jest odmową: „Reject all”, „Decline”, „Only essential”, „Continue without accepting” i kilka innych, każda zakotwiczona, wszystko powyżej 40 znaków ignorowane. Test jednostkowy podaje mu „I Accept”, „Accept All”, „Agree and close”, „Allow all”, „Got it”, „Subscribe” i „Pay £2.99/mo” i przerywa budowę, jeśli którakolwiek pasuje. Kliknięcie złego przycisku wyraziłoby zgodę w twoim imieniu, a to jedyna rzecz, której ten projekt nigdy nie może zrobić. Na msn.com wciśnięcie „Reject All” pozbyło się banera Microsoftu i nie wrócił po przeładowaniu, bo Microsoft trzyma odmowę na własnych serwerach.
Odpowiada w API zgody „nie”. Framework IAB daje każdej stronie zbierającej zgodę funkcję o nazwie __tcfapi, żeby zapytać, na co się zgodziłeś17. Tam, gdzie istnieje, rozszerzenie odpowiada odmową każdego celu, każdej funkcji specjalnej i każdego dostawcy, pustym napisem zgody i eventStatus: 'tcloaded', co oznacza, że odpowiedź jest ostateczna. Pojawia się tylko tam, gdzie framework zgody już jest na stronie, więc witryna, która nigdy nie pytała, tego nie widzi.
Nigdy nie zapisuje rekordu. document.cookie i localStorage po cichu odrzucają euconsent-v2, addtl_consent, OptanonConsent, didomi_token i resztę, więc zgoda, której nigdy nie dałeś, nigdy nie zostaje zapisana ani odtworzona 1467 partnerom na następnej stronie. Brytyjskie prawo już wymaga zgody, zanim cokolwiek w tym celu zostanie zapisane na twoim urządzeniu18. Rozszerzenie egzekwuje to „nie”.
Każda nazwa na tej liście jest zakotwiczona z obu stron, i stoi za tym historia. Ciasteczka Sourcepoint zaczynają się od _sp_. Leniwy wzorzec sp_ pasuje też do sp_dc i sp_t Spotify, które są sesją logowania, i wylogowywałby mnie ze Spotify na każdej stronie. Test pilnuje i tego.
Usuwanie to plan awaryjny. Tylko dla banera, który wciąż jest na ekranie po kliknięciu, i tylko dla banera, który faktycznie się wyświetla. Kilku dostawców zostawia na stronie stały wrapper, niezależnie od tego, czy baner jest widoczny. euronews trzyma hosta Didomi o zerowej wysokości, a wyrwanie go psuje stronę bez żadnego zysku. Ten od Reach siedział trzy poziomy pod <body> w dwóch wrapperach, które same nie są fixed, więc kontrola musi zejść w dół do okienka, które jest.
Przyciski udostępniania i portal, który ignoruje własne ustawienia
Dwie kolejne rzeczy na tych stronach istnieją, żeby służyć komuś innemu niż czytelnik, i wymagały innego potraktowania niż mury.
Przyciski udostępniania i obserwowania. Każdy link do Facebooka, Instagrama, X, TikToka czy LinkedIna jest przepisywany na http://localhost/removeme, a oryginał trafia do atrybutu, żeby nic nie przepadło. Potem drugi przebieg kasuje to, co jest ewidentnie wyposażeniem (ikona bez tekstu, „Share on X”, cokolwiek w kontenerze, który nazywa siebie share albo social), a resztę ukrywa. Znacznik jest po to, żeby jeden selektor pokazał wszystko, co ma zniknąć, a tryb samego oznaczania zatrzymuje się po pierwszym przebiegu, żebyś mógł popatrzeć, zanim zaufasz mu na danej witrynie.
Naiwna wersja psuje strony na trzy sposoby i każdy z nich jest teraz testem:
| Naiwna wersja | Co psuje | Co robi się zamiast tego |
|---|---|---|
a[href*="x.com"] | pasuje też do netflix.com, linux.com, phoenix.com | sparsuj host i porównuj całe etykiety |
| usuń każdy link społecznościowy | znika „Continue with Facebook” i ludzie zostają odcięci | linki do logowania, OAuth, prawne i deweloperskie zostają nietknięte |
| usuń link w zdaniu | słowa znikają razem z nim | domyślnie ukryj; opcja go rozpakowuje i zostawia słowa |
Ten ostatni to kompromis, na który poszedłem świadomie. Pożegnanie BBC przy włączonej opcji brzmi „follow BBC Manchester on , , and .”. Popatrzyłem na to i i tak wybrałem ukrywanie. Opcja zachowania słów jest dla każdego, kto się nie zgadza.
MSN i Bing. Oba napędzają te same web components, na stronie głównej około 160 shadow rootów. Zwykłe zapytanie do dokumentu znalazło 1 link. Przejście po shadow rootach znalazło 73, w tym kafelki Facebooka i X. Cokolwiek po nich nie przechodzi, nie widzi prawie nic.
MSN ma własne ustawienia treści. Są trzymane na serwerach Microsoftu przy anonimowym ID, a nie w ciasteczku, więc znikają po wyczyszczeniu ciasteczek, w nowym profilu i w trybie incognito. Do Binga w ogóle nie sięgają. A przy wszystkich wyłączonych i 11 700 pikselach przewinięcia w kanale wciąż było to:
| Własny przełącznik MSN, wyłączony | Wciąż na stronie |
|---|---|
| Casual Games | kafelek gier |
| Shopping | kafelki reklamowe Booking, Temu i eBay |
| Comments | 501 linków do komentarzy |
| Weather, Finance, Sports | zniknęły, do następnego czyszczenia ciasteczek |
Przełącznik podpisany Comments, który zostawia na stronie 501 linków do komentarzy, to deklaracja złożona użytkownikowi, i to fałszywa. Rozszerzenie więc samo je usuwa, celując w stabilne nazwy komponentów MSN, a nie w nazwy klas, które zmieniają się przy każdym buildzie.
Jedna rzecz, której się tam nauczyłem, a która dotyczy dużo więcej niż MSN: usunięcie obrazka ze strony nie zatrzymuje jego ładowania. Chrome zaczyna pobieranie w chwili ustawienia src, nawet dla obrazka, który nigdy nie trafił na stronę19. Zanim skrypt treści zobaczy kartę, jej miniatura już jest w drodze. Dane kanału są więc blokowane na dwóch endpointach, które je serwują, a nigdy na hostach obrazków, bo th.bing.com obsługuje też wyszukiwanie obrazów Binga.
A kanał MSN wciąż na chwilę mignie na ekranie, zanim zniknie. Cztery próby wcześniejszego ukrycia go wszystkie zmierzyły się jako działające i żadna nie zatrzymała mignięcia, co znaczy, że to, co się maluje, nie jest tym, co rozszerzenie ukrywa. Strona ustawień mówi to otwarcie. Wolę, żeby to mówiła, niż sugerowała czyste ładowanie, którego nie zapewnia.
Czego nie zrobi
| Nie zrobi | Bo |
|---|---|
| nie otworzy prawdziwego paywalla | jeśli serwer wstrzymuje artykuł, ten zostaje wstrzymany |
| nie zgaduje witryn | domena trafia na listę dopiero, gdy widziano tam jej mur; dwie witryny News Corp, które miały pasować do Page Six, nie pasowały i znów wyleciały |
| nie rusza witryny bez sygnatury | na BBC każdy hook jest zainstalowany i nic nie jest logowane, żaden timer porzucony, żaden węzeł ruszony |
| nie dzwoni do domu | bez uprawnień do hostów, bez dostępu do sieci, bez telemetrii; log błędów zostaje w twojej przeglądarce |
| nie udaje | mignięcie MSN jest nierozwiązane, a jeden wariant Ad-Shield, wp-ls/…, jeszcze nie pasuje; jego strona wyrenderowała się dobrze, więc jest zapisany, a nie poprawiony na zgadywanie |
Strona, którą ci przysłano, jest twoja
Kiedy serwer przyśle twojej przeglądarce stronę, ta kopia jest na twojej maszynie. Uruchamianie na niej potem kodu, żeby ją zabrać, to nie jest model biznesowy, który uznaję. To stara sztuczka: sprzedać ci coś, a potem trzymać na tym rękę.
Gazeta była kiedyś czymś, co się kupowało i potem miało: ktoś na rogu ulicy miał stos, dawałeś pieniądze, a ona szła z tobą do domu i była twoja do czytania, składania, pożyczania albo rozpalania w kominku. Nikt nie przychodził godzinę później do domu wyciąć drugiej strony, bo pominąłeś reklamy. Wersja internetowa rozdała gazetę za darmo, a potem sprzedała czytelnika. Najpierw reklamodawcom, potem 1467 partnerom, a teraz dostawcy, którego cały produkt polega na decydowaniu, czy zachowałeś się dość dobrze, żeby zatrzymać to, co ci dano.
Rzecz, której nie potrafię przełknąć, to arkusz stylów. Gazeta, która pozwala serwerowi firmy reklamowej decydować, czy jej własny układ przetrwa, oddała własną pierwszą stronę. Nie będzie o tym wiedziała, bo nikt w środku nie blokował tego hosta, więc pierwszą osobą, która się dowiedziała, był czytelnik z Pi-hole, patrzący na stronę pełną surowych linków i słyszący od okna dialogowego, że to jego wina. Nie była.
Dziennikarstwo ma swoją cenę i nie mam problemu, żeby ją płacić. Na co się nie zgodzę, to na to, żeby skrypt decydował, co już dostałem. Ta granica jest wyznaczana w mojej przeglądarce, nie w ich.
Pi-hole documentation — „The Pi-hole® is a DNS sinkhole that protects your devices from unwanted content, without installing any client-side software.” ↩︎
Newsquest — About us — „We are the leading local news publisher in the UK with a portfolio of more than 200 brands.” Marki to nie domeny, stąd wyższa liczba z certyfikatów. ↩︎
Daily Business, 18 grudnia 2024 — „National World, owner of The Scotsman and Yorkshire Post, has reached agreement on a £65.1 million takeover by Irish publisher Media Concierge.” ↩︎
Reach plc — About us, zarchiwizowane 5 września 2026 — „120+ brands, from household names like the Mirror, Express, Daily Record and Daily Star, to local titles like MyLondon, BelfastLive and the Manchester Evening News”. ↩︎
Dimova et al., “The CNAME of the Game: Large-scale Analysis of DNS-based Tracking Evasion”, PETS 2021 — maskowanie CNAME „effectively bypasses antitracking measures that rely on fixed hostname-based block lists.” ↩︎
uBlockOrigin/uAssets issue #30988, zgłoszone pod etykietą opiekunów „Ad-Shield”, z komunikatem serwowanym z error-report.com: „Failed to load website properly since html-load.com is blocked.” Zobacz też Jacob Desforges, “Ad-Shield ad reinsertion”, 12 kwietnia 2026. Przypisanie pochodzi od społeczności list filtrów; dostawca niczego nie ujawnia. ↩︎
Sourcepoint — Anti-adblock FAQs, zarchiwizowane 25 maja 2022 — „Historical experience shows on average about 30% of messaged users will turn off their adblockers.” Ta sama strona pyta, czy „a CNAME applied to a 1st-party subdomain” powstrzymałby blokowanie skryptu wykrywającego. ↩︎
AdExchanger, 16 sierpnia 2023 — „InMobi acquired Quantcast’s consent management platform, called Quantcast Choice”. ↩︎
UK GDPR, Article 7 — „utmost account shall be taken of whether, inter alia, the performance of a contract, including the provision of a service, is conditional on consent”. Recital 42: zgoda nie jest dobrowolna, „if the data subject has no genuine or free choice”. ↩︎
ICO — Consent or pay, opublikowane 23 stycznia 2025 — „«Consent or pay» models can be compliant with data protection law if you can demonstrate that people can freely give their consent”. Strona mówi teraz, że wytyczne są w przeglądzie po uchwaleniu Data (Use and Access) Act. ↩︎
EDPB Opinion 08/2024, przyjęta 17 kwietnia 2024 — „In most cases, it will not be possible for large online platforms to comply with the requirements for valid consent if they confront users only with a binary choice”. Dotyczy dużych platform internetowych, a nie gazet regionalnych. ↩︎
Chrome for Developers — content_scripts manifest key — „Choosing the «MAIN» world means the script will share the execution environment with the host page’s JavaScript.” ↩︎
ECMAScript — CreateGlobalVarBinding — „If a binding already exists, it is reused and assumed to be initialized.” ↩︎
Chrome for Developers — declarativeNetRequest — „provides implicit access to allow , allowAllRequests and block rules”, a w pozostałych przypadkach „you must request host permissions before you can perform any action on a host.” ↩︎
Chrome for Developers — declarativeNetRequest — „Errors and warnings about invalid static rules are only displayed for unpacked extensions. Invalid static rules in packed extensions are ignored.” ↩︎
HTML Standard — the Location interface oznacza swoje składowe jako
[LegacyUnforgeable], co w Web IDL znaczy „the property will be non-configurable and will exist as an own property on the object itself”. ↩︎IAB Tech Lab — TCF v2 CMP API — „Every consent manager MUST provide the following API function: __tcfapi(command, version, callback, parameter)”. ↩︎
PECR, regulation 6 — „a person must not store information, or gain access to information stored, in the terminal equipment of a subscriber or user”, ze zgodą jako warunkiem w Schedule A1, w brzmieniu zmienionym przez Data (Use and Access) Act 2025. ↩︎
HTML Standard — update the image data — uruchamia się „whenever that element is created or has experienced relevant mutations”, w tym przy ustawieniu
src; bycie w dokumencie nie jest warunkiem. ↩︎