Część pierwsza była o sprzedaży. Ta jest o tym, co postawiono.
Papiery są podpisane, faktura przychodzi co miesiąc i jest sprzęt. Część twoja, część ich, większość wybrana, zanim ktokolwiek zapytał, czym właściwie firma zajmuje się między ósmą a szóstą. Dalej jest o samym sprzęcie: co się wybiera, co zostało w nim włączone i kto jeszcze może dosięgnąć maszyn, za które zapłaciłeś, z konsoli, do której nigdy się nie logowałeś.
Dwie z opisanych tu awarii mają ustalenia regulatora z kwotą na końcu. Żadna nie przytrafiła się klientowi: przytrafiły się dostawcy, a klienci byli niżej w łańcuchu. Każde twierdzenie ma link.
Pudełko, od którego nie da się ich odwieść
Teraz ta niezręczna część. Chcę to zrobić na dowodach, nie na twierdzeniach, bo to jest sekcja, w której ludzie sięgają po słowo spisek, a sięgnięcie po to słowo to sposób, żeby temat porzucić, zanim ktokolwiek musiał mu się przyjrzeć.
Cisco to domyślna rekomendacja w większości tej branży. Popatrz więc, co sam producent opublikował o nieudokumentowanym dostępie do własnego sprzętu.
W marcu 2018 opublikowali komunikat o CVE-2018-0141: do Prime Collaboration Provisioning można było zalogować się przez SSH z powodu „a hard-coded account password on the system”. Osiem miesięcy później CVE-2018-15439 w przełącznikach Small Business, gdzie „the affected software enables a privileged user account without notifying administrators of the system”, bez poprawionego oprogramowania w dniu publikacji i z obejściem zaproponowanym w zamian. W październiku 2023 CVE-2023-20101: Emergency Responder był dostarczany z kontem root mającym „default, static credentials that cannot be changed or deleted”, dane logowania „typically reserved for use during development”.
Konto, o którym nikomu nie powiedziano, którego nie możesz usunąć, z rootem na pudełku w twoim środowisku. Nazwij to, jak chcesz. To jest to, co opisuje komunikat samego producenta.
Do tego dochodzą materiały Snowdena, które mają już ponad dekadę i nigdy nie zostały odwołane. W grudniu 2013 Der Spiegel opublikował katalog ANT, pisząc, że jeden z wydziałów NSA „has burrowed its way into nearly all the security architecture made by the major players in the industry – including American global market leader Cisco and its Chinese competitor Huawei”. Te same teksty opisywały, jak sprzęt tam trafia: przesyłki kierowane do tajnych warsztatów w procesie, który NSA nazywa interdiction, gdzie „at these so-called ’load stations,’ agents carefully open the package in order to load malware onto the electronics, or even install hardware components that can provide backdoor access”. Wewnętrzny biuletyn NSA z 2010 roku, opublikowany w 2014 razem ze zdjęciami, opisał ten proces słowami samej agencji: urządzenia „being delivered to our targets throughout the world are intercepted”, a potem „re-packaged and placed back into transit to the original destination”.
Te teksty nie pokazują współudziału. Der Spiegel napisał wprost, że nic w dokumentach nie sugerowało, że producenci wiedzieli albo pomagali, Cisco zaprzeczyło wtedy jakiemukolwiek udziałowi, a w maju 2014 jego główny radca prawny powiedział to oficjalnie: „as a matter of policy and practice, Cisco does not work with any government, including the United States Government, to weaken our products”. Poskarżyli się w tej sprawie prezydentowi. Na pierwszy rzut oka oni też byli tu ofiarą.
Przyjmij to za dobrą monetę. Nie zmienia to niczego w pudełku w twojej szafie, bo interdiction nigdy nie potrzebowało pomocy producenta. A warto wiedzieć, ile waży to zaprzeczenie, bo słowo Cisco było już sprawdzane w sądzie. W 2019 zawarli ugodę w postępowaniu z False Claims Act na 8,6 mln $ na szczeblu federalnym, plus 6 mln $ z grupą stanów, w sprawie oprogramowania do monitoringu wideo sprzedawanego instytucjom publicznym z „flaws that would permit unauthorized access to the system, with the potential to control and otherwise manipulate security cameras and the recorded footage”. Według prokuratora generalnego Nowego Jorku Cisco wiedziało o tych lukach w 2009 roku i nie naprawiło ich aż do 2013, kiedy dochodzenie już trwało. Ugoda nie jest przyznaniem się do odpowiedzialności i nie będę udawał, że jest inaczej. To wciąż cztery lata sprzedawania policji i instytucjom publicznym produktu ze znaną drogą do środka bez słowa o tym.
Bilans jest więc taki: nieudokumentowane konta root, z ich własnego przyznania, katalog sprzed dekady, który ich wymienia, łańcuch dostaw, który da się skompromitować, co wykazano, i okres, w którym wiedzieli o dziurze i dalej sprzedawali. Każdą z tych rzeczy z osobna dałoby się zbyć wzruszeniem ramion. Razem tworzą wzorzec. Oświadczenie strony zainteresowanej wzorca nie rozstrzyga.
Odpowiedzią na to są mechanizmy kontrolne, nie zakaz. To ryzyko należy do dokumentu projektowego razem z całą resztą, a alternatywy się wycenia, zamiast je zbywać. Zapytaj, jaki konkurencyjny sprzęt oceniano i ile kosztował. Zapytaj, jaka jest polityka weryfikacji i aktualizacji firmware i kto ją sprawdza. Zapytaj, jak sprzęt jest przyjmowany i kontrolowany, i przez kogo. Zapytaj, co się dzieje, gdy numer seryjny nie zgadza się z zamówieniem.
I zwróć uwagę, którzy producenci w twojej branży są tak prześwietlani, a którzy nie. Ta sama branża, która wpisała Huawei do rejestru ryzyk z powodu zdolności, której nikt publicznie nie pokazał, wpisze Cisco do projektu szczegółowego bez jednej linijki uzasadnienia, na podstawie odznaki partnera. Pisałem o tym, co dzieje się z tym argumentem, kiedy stosujesz tę samą miarę do wszystkich. Odznaka partnera to relacja handlowa z przypiętymi celami sprzedażowymi. Jako taka nie jest ustaleniem bezpieczeństwa.
Firewall jest drogą do środka
Poszerz to z jednego producenta na całą kategorię, bo firewall to produkt, który MSP sprzedaje najmocniej. To pozycja na fakturze, która uzasadnia część umowy dotyczącą bezpieczeństwa.
CISA prowadzi katalog podatności wykorzystywanych w praktyce: nie teoretycznie groźnych, tylko faktycznie użytych przeciw komuś. Pobrałem ten katalog i policzyłem go według producentów. Wersja 2026.08.27 ma 1685 wpisów. Cisco odpowiada za 96 z nich, ustępując tylko 386 wpisom Microsoftu, a 42 z nich dotyczą linii firewalli i urządzeń brzegowych. Fortinet ma 29. Palo Alto Networks ma 15. Dla skali: Ivanti ma 35, a SonicWall 17.
Popatrz, czym te wpisy właściwie są, bo wzorzec się nie zmienia. To interfejs zarządzania albo VPN, czyli ta część, która celowo jest wystawiona do internetu.
CVE-2024-3400 w Palo Alto to wstrzyknięcie poleceń w funkcji GlobalProtect w PAN-OS, z wynikiem 10,0, wykorzystywane jako zero-day. Później tego samego roku CVE-2024-0012 pozwalało „an unauthenticated attacker with network access to the management web interface” przejść prosto obok uwierzytelnienia, z wynikiem 9,8, i było łączone z wstrzyknięciem poleceń w tym samym interfejsie.
CVE-2022-40684 w Fortinecie to „authentication bypass using an alternate path or channel” z wynikiem 9,8. Jego CVE-2018-13379, path traversal w SSL VPN, trafiło do katalogu w listopadzie 2021. Lata po tym, jak istniała poprawka, bo pudełka wciąż stały w internecie niezałatane i ludzie po prostu do nich wchodzili.
CVE-2023-20198 w interfejsie WWW IOS XE od Cisco miało wynik 10,0. CVE-2025-20333, w serwerze WWW VPN w oprogramowaniu Secure Firewall ASA i FTD, miało 9,9 we wrześniu zeszłego roku.
A potem jest CVE-2026-20316, dodane do katalogu 29 lipca 2026. Cisco Secure Firewall Management Center, „use of hard-coded password”, pozwalające „an unauthenticated, remote attacker to log in to an affected device”. Statyczne dane logowania w pudełku, które zarządza firewallami, potwierdzone jako wykorzystywane, miesiąc przed tym wpisem. Ta sama wpadka co w 2018 i 2023 w sekcji powyżej, na maszynie, która administruje twoim perymetrem.
Teraz pożyteczna część, bo „niektórzy producenci są gorsi od innych” to tak naprawdę nie jest lekcja. Każdy z nich ma publiczną historię i nic z niej nie trafia do oferty. A co ważniejsze, suma producenta to nie jest liczba, która decyduje, czy oberwiesz. Twoja ekspozycja to odstęp między wpisaniem podatności do tego katalogu a załataniem twojego pudełka. Tego odstępu nie zamyka producent. Należy do tego, komu płacisz za utrzymanie tego sprzętu.
To ten sam pomiar, który ICO zrobiło w Capicie, w następnym rozdziale. Alert po dziesięciu minutach, reakcja po pięćdziesięciu ośmiu godzinach, przy celu jednej. Nikt nie prosi swojego dostawcy o tę liczbę dla łatania firewalli, a to jest liczba, którą ma każdy dostawca.
Kiedy podstawy są tym, co kupiłeś
To jest to, co przyszło po sprzedaży, w dwóch przypadkach, w których dochodzenie prowadził regulator i opublikował, co znalazł.
W marcu 2025 Information Commissioner nałożył na Advanced Computer Software Group karę 3,07 mln £ za incydent z ransomware w sierpniu 2022. Advanced „provides IT and software services to organisations, including the NHS and other healthcare providers”. Napastnicy weszli „via a customer account that did not have multi-factor authentication”. NHS 111 zostało zakłócone, personel medyczny nie miał dostępu do dokumentacji pacjentów, a dane osobowe 79 404 osób zostały wyniesione. Ustalenie ICO co do przyczyny warto przeczytać powoli: „while Advanced had installed multi-factor authentication across many of its systems, the lack of complete coverage meant hackers could gain access”. To była też pierwsza kara, jaką ICO nałożyło na podmiot przetwarzający, a nie na organizację, do której dane należały.
W październiku 2025 ten sam regulator nałożył na Capitę karę 14 mln £ za atak z 2023 roku, w którym wyniesiono dane osobowe 6,6 mln osób. Złośliwy plik trafił na urządzenie pracownika 22 marca 2023. Alert o wysokim priorytecie zadziałał w ciągu dziesięciu minut. Urządzenia nie poddano kwarantannie przez 58 godzin, przy docelowym czasie reakcji jednej godziny, a ICO ustaliło, że Security Operations Centre „was understaffed, and in at least six months before the incident fell well below the target response times for responding to security alerts”, obok niewystarczających testów penetracyjnych i oceny ryzyka.
Przeczytaj, co łączy te dwa ustalenia. Nie sprytny przeciwnik. Nie zero-day. Nie coś, czego nikt nie mógł zobaczyć. Uwierzytelnianie wieloskładnikowe, które kupiono, ale nie dokończono, i kolejka alertów, do której nikt nie przydzielił ludzi. Jedno i drugie to pozycje, które ktoś zatwierdził i zaraportował na zielono.
I nic z tego nie zaskoczyło branży. 11 maja 2022, trzy miesiące przed incydentem w Advanced, agencje cyberbezpieczeństwa Wielkiej Brytanii, Australii, Kanady, Nowej Zelandii i Stanów Zjednoczonych wydały wspólny komunikat o zagrożeniach dla dostawców usług zarządzanych i ich klientów, bo były „aware of recent reports that observe an increase in malicious cyber activity targeting managed service providers”. Pierwsze działanie taktyczne na liście to wymuszenie uwierzytelniania wieloskładnikowego na kontach MSP, które sięgają do środowiska klienta.
Agencje bezpieczeństwa pięciu krajów zapisały to publicznie i nazwały mechanizm kontrolny. Trzy lata później regulator wciąż karze ludzi za to, że go nie dokończyli.
Żadna z tych historii nie dotyczy małej firmy. Oto taka, która dotyczy. W piątek 24 listopada 2023 CTS, dostawca IT dla sektora prawnego, padł w wyniku cyberincydentu. Gazeta samego Law Society podała, że około 80 kancelarii nie mogło finalizować transakcji, z wyłączonymi systemami i zablokowanymi umowami. To kancelarie zajmujące się przenoszeniem własności nieruchomości, w większości małe, a ich klientami byli ludzie w trakcie przeprowadzki. Jedna z nich powiedziała to wprost: „This leaves us with so much uncertainty — with movers needing to be booked, days needing to be taken off work at potentially short notice and lives put on hold.” CTS mogło tylko powiedzieć, że jest „unable to give a precise timeline for full restoration”.
Nikt w tym łańcuchu nie wybierał CTS. Wybrała je kancelaria, a każdy klient niżej odziedziczył tę decyzję, nikt go o nic nie pytając.
To kupujesz, kupując usługę zarządzaną.
A jak byś się o tym dowiedział?
Zauważ jedno w każdym incydencie z sekcji powyżej. Żaden nie przytrafił się klientowi. Przytrafiły się dostawcy, a klienci siedzieli niżej w łańcuchu, pod czyimś złym tygodniem.
Zadaj więc pytanie wprost. Jeśli zostaniecie zhakowani, czy usłyszymy to od was? I jak szybko?
Jest prawne minimum i jest niższe, niż ludzie zakładają. Tam, gdzie przetwarzają dane osobowe w twoim imieniu, art. 33 mówi, że „the processor shall notify the controller without undue delay after becoming aware of a personal data breach”. Bez stałej liczby godzin. Tymczasem ty, jako administrator, masz 72 godziny, żeby powiadomić Information Commissioner, od chwili, gdy się dowiesz. Przeczytaj te dwa przepisy razem. Każda godzina, którą spędzają na decydowaniu, czy ci powiedzieć, to godzina z zegara, który tyka przeciw tobie, nie przeciw nim.
A to minimum obejmuje tylko dane osobowe. Włamanie do ich konsoli zarządzania, bez dowodu, że cokolwiek twojego się ruszyło, może w ogóle nie rodzić obowiązku powiadomienia cię, podczas gdy dane logowania, które sięgają każdej twojej maszyny, są w cudzych rękach. To jest ta luka. I nie jest mała.
Pomyśl, kto dowiaduje się przed tobą. Ich prawnicy, bo tajemnica zawodowa. Ich ubezpieczyciel, bo tak mówi polisa. Ich regulator, według ustawowego zegara. Jesteś niżej na tej liście, niż byś chciał, a na każdym kroku opłaca się mówić mniej, dopóki nie wiadomo więcej.
Zostają alternatywy, a wszystkie są gorsze. Dowiadujesz się, bo twoje systemy stają, i tak dowiedziały się kancelarie. Dowiadujesz się, bo dzwoni dziennikarz. Albo dowiadujesz się, bo ktoś zauważy nazwę dostawcy na stronie z wyciekami grupy ransomware, co nie jest procesem powiadamiania, tylko przypadkiem w cudzym marketingu.
Zapisz to więc w umowie i bądź konkretny, bo mgliste klauzule spadają do ustawowego minimum. Powiadomienie o każdym istotnym incydencie w ich sieci w określonej liczbie godzin, na piśmie, bez względu na to, czy potwierdzono, że dotyczy twoich danych. Powiadomienie, jeśli jakiekolwiek dane logowania z dostępem do twoich systemów mogły zostać ujawnione. Powiadomienie, jeśli pojawią się na stronie z wyciekami. Wskazana osoba kontaktowa po twojej stronie, nie ogólna skrzynka.
Potem zadaj pytanie, które powie ci najwięcej, i zadaj je, póki jeszcze ci coś sprzedają. Mieliście incydent? Co się stało, kiedy klienci się dowiedzieli i jak się dowiedzieli? Dostawca, który przez to przeszedł i poradził sobie porządnie, opowie ci o tym. To najlepszy dowód, jaki ma. Ktoś, kto mówi, że nigdy się nie zdarzyło, ma albo dużo szczęścia, albo jest bardzo mały, albo niczego nie liczy.
Narzędzie, które sięga każdego klienta naraz
Żaden MSP nie zarabia, dotykając maszyn po jednej. Ekonomia wymaga jednej konsoli, która sięga wszystkiego, i do tego służy oprogramowanie do zdalnego monitorowania i zarządzania. RMM siedzi na każdej maszynie objętej umową, działa jako system, a dostawca steruje całością z jednego logowania.
Odwróć to i popatrz ze swojej strony. Na twoich maszynach jest oprogramowanie, którego nie wybrałeś, którego prawdopodobnie nie umiesz nazwać i którego historii łatek nigdy nie widziałeś. Jako takie może zrobić cokolwiek, z każdą z nich, w dowolnej chwili.
Historia tych narzędzi nie pociesza. Zacznij od 2021.
Kaseya, lipiec 2021. CISA i FBI opisały reakcję na ransomware „leveraging a vulnerability in the software of Kaseya VSA on-premises products — against managed service providers (MSPs) and their downstream customers”. Uderzono w około pięćdziesięciu dostawców, a pod nimi siedziało do 1500 firm, z których większość nigdy nie słyszała o Kasei i nie miała nic do powiedzenia w kwestii jej obecności.
W styczniu 2023 CISA, NSA i MS-ISAC wydały wspólny komunikat, żeby „warn network defenders about malicious use of legitimate remote monitoring and management (RMM) software”, po kampanii z poprzedniego października, w której napastnicy phishingiem nakłaniali ludzi do instalacji ScreenConnect i AnyDesk, a potem używali ich do oszustwa „na zwrot” wymierzonego w konta bankowe ofiar. Nikt nie musiał do tego włamywać się do MSP. Narzędzie działa dla nich dokładnie tak samo dobrze jak dla dostawcy.
W lutym 2024 okazało się, że ConnectWise ScreenConnect ma CVE-2024-1709, które „may allow an attacker direct access to confidential information or critical systems”. Wynik 10,0. Zwróć uwagę na klasę słabości: obejście uwierzytelnienia przez alternatywną ścieżkę lub kanał, słowo w słowo ta sama kategoria co obejście w FortiOS wyżej. Inny producent, inny produkt, ten sam błąd. Maksymalna ocena, w oprogramowaniu, które sięga każdego klienta dostawcy.
Potem SimpleHelp. Komunikat CISA z czerwca 2025 opisuje grupy ransomware „leveraging unpatched instances of a vulnerability in SimpleHelp Remote Monitoring and Management (RMM) to compromise customers of a utility billing software provider”, docierające do „downstream customers” w celu podwójnego wymuszenia. Luka pod spodem, CVE-2024-57727, pozwala nieuwierzytelnionemu napastnikowi ściągnąć „server configuration files containing various secrets and hashed user passwords” prosto z hosta.
Zauważ, gdzie za każdym razem ląduje strata. Nie u producenta. Właściwie też nie u dostawcy. U klientów pod spodem, którzy nigdy nie kupili tego narzędzia, nigdy nie usłyszeli, które to było, i nie mieli nic do powiedzenia w kwestii tego, kiedy je załatano.
Zastrzeżenie co do tych źródeł, bo ma znaczenie. To amerykańskie komunikaty, a to dlatego, że CISA publikuje szczegóły incydentów, podczas gdy NCSC zwykle nie podaje nazw. To różnica w ujawnianiu, nie w postępowaniu. Narzędzia są te same, z tego samego katalogu, a mała firma od wsparcia IT w tym kraju ma dziś po południu ScreenConnect albo SimpleHelp albo któregoś z ich konkurentów na twoich maszynach.
Zapytaj więc, które to jest. Zapytaj, jaka wersja, kiedy ostatnio łatana, kto może się zalogować do konsoli, czy każde konto w niej ma uwierzytelnianie wieloskładnikowe i jaki jest plan, gdy następnym razem któreś z nich dostanie dziesiątkę.
Potem zadaj jeszcze jedno, bo odpowiedź powie ci coś, czego inne nie powiedzą. Czy to działa po IPv6?
To uczciwe pytanie w 2026 roku i trafia mocniej, niż wygląda. Jeśli narzędzie zarządzania mówi tylko IPv4, to IPv4 jest tym, co twoja sieć musi utrzymywać, nie dlatego, że potrzebuje go twoja firma, tylko dlatego, że potrzebują go ich narzędzia. To plan adresacji ustalany przez oprogramowanie dostawcy, a nie przez twoje wymagania, a ty co miesiąc płacisz za adresy, które to umożliwiają. Pracownik zdalny na łączu komórkowym może już być w sieci tylko z IPv6, a wtedy cały układ opiera się na translacji, którą utrzymuje ktoś inny.
A jeśli odpowiedź brzmi, że nigdy nie sprawdzali, dowiedziałeś się tego, o co naprawdę pytałeś.
Najpierw jednak prostsze pytanie, o którym zapomina się przy całym tym gadaniu o bezpieczeństwie. Jakie obciążenie agent nakłada na maszynę i gdzie są dowody?
Odpowiedź, którą dostaniesz, to „pomijalne”. To przymiotnik. Ty chcesz liczby, zmierzonej na sprzęcie takim jak twój, a nie przepisanej z karty katalogowej: średnie i szczytowe użycie CPU, pamięć rezydentna, aktywność dysku podczas inwentaryzacji albo skanu łatek i dzienny ruch sieciowy. Zmierzonej na najstarszej maszynie w środowisku, a nie na najnowszej.
I mierz cały stos, a nie jednego agenta osobno. Zdalne zarządzanie, antywirus, wykrywanie na endpointach, klient kopii zapasowych, monitoring, ewidencja sprzętu. Każdy producent mówi, że poniżej jednego procenta, jest ich sześciu, a osoba, która naprawdę musi pracować na tym laptopie, to ta, która się dowiaduje, ile sześciu z nich daje razem. Bliskie zera to właściwy cel. Dowody to jedyny sposób, żeby to ustalić.
Poproś o liczby przed wdrożeniem i poproś, żeby potem zrobić własne pomiary na maszynie, którą sam wybierzesz. Dostawca pewny swoich narzędzi zaproponuje jedno i drugie bez naciskania.
Jeszcze jedno o samym narzędziu, i to jest to, które ludzie uważają za najdziwniejsze, dopóki tego nie przemyślą. Czy dostajesz informację, gdy agent aktualizuje się na twoich maszynach?
Agent to oprogramowanie z najwyższymi uprawnieniami w twoim środowisku. Działa jako system, na wszystkim, i zmienia wersję, kiedy tylko dostawca albo producent uzna, że powinien. Oprogramowanie jest instalowane w całej twojej firmie przez stronę trzecią, po cichu, a w większości umów nikt ci nie mówi, że to się stało.
Teraz zestaw to z tym, co faktycznie poszło źle w Kasei. Złośliwa aktualizacja wypchnięta zaufanym kanałem zarządzania na każdą maszynę naraz. Z miejsca, w którym siedzisz, tego dnia nie da się jej odróżnić od rutynowej aktualizacji agenta: ten sam kanał, te same uprawnienia, ta sama cisza. Jedyna różnica to zamiar. Zamiaru nie da się zaobserwować.
Poproś więc o powiadomienia o zmianie wersji, zapytaj, kto zatwierdza aktualizację agenta i czy jest gdzieś testowana, zanim do ciebie dotrze, i zadaj to, które liczy się najbardziej: co powiedziałoby ci, że nastąpiło wypchnięcie, które nie powinno było nastąpić? Jeśli uczciwa odpowiedź brzmi „nic”, to mechanizm kontrolny, na którym polegasz, to czujność samego dostawcy, czyli dokładnie to, o czym jest cała ta sekcja.
I klucze, które to otwierają
Do tego dochodzi to, co otwiera konsolę. Temu poświęca się jeszcze mniej uwagi niż samej konsoli.
MSP trzyma uprawnienia administracyjne do każdego klienta, którego ma w portfelu. Na tym polega ta praca, to jest cały produkt. Standard stosowany do jego własnych danych logowania powinien więc być wyższy niż ten, który ustala dla twoich, a w praktyce rutynowo jest niższy. Wspólne konta, bo indywidualne loginy dla dwunastu inżynierów w dwustu tenantach to zawracanie głowy. Hasła w sejfie, który może czytać cały service desk. Klucze SSH bez hasła na laptopach, które jadą do domu pociągiem. Konta awaryjne, których nikt nie dotknął, odkąd odeszła z firmy osoba, która je założyła.
„Używamy MFA” to miejsce, w którym ta rozmowa zwykle się kończy, a nie powinna, bo jego formy nie są równe. CISA układa je od najsilniejszej do najsłabszej: FIDO/WebAuthn i oparte na PKI na górze, co nazywa „the gold standard”; jednorazowe hasła z aplikacji i powiadomienia push niżej, „vulnerable to push bombing attacks as well as user error”; a SMS na samym dole, który „should only be used as a last resort MFA option”. Odporny na phishing jest tylko górny rząd. Wszystko pod nim można przekazać dalej, zmęczyć albo przechwycić, podczas gdy osoba zatwierdzająca jest przekonana, że loguje się jak zwykle.
Napastnicy też przeczytali ten dokument. Komunikat CISA o Scattered Spider mówi, że grupa „targets large companies and their contracted information technology (IT) help desks”. Nie klienta. Help desk, który może zresetować dane logowania klienta. To dużo łatwiejsze i daje ci wszystkich naraz.
Pytanie jest więc węższe niż to, czy używają MFA. Czy każde konto, które może sięgnąć twoich systemów, jest na sprzętowym tokenie, tokenie, a nie aplikacji, i co się dzieje, gdy ktoś dzwoni do service desku o jedenastej wieczorem, mówiąc, że jest inżynierem, który sam się zablokował?
Poprawka jest tu wyjątkowo prosta i dlatego jej brak trudno wybaczyć. Google powiedział KrebsOnSecurity w 2018, że „has not had any of its 85,000+ employees successfully phished on their work-related accounts since early 2017”, kiedy zaczął wymagać fizycznych kluczy bezpieczeństwa zamiast haseł i jednorazowych kodów. Nie mniej incydentów. Zero. Ten sam artykuł zauważa, że podstawowy klucz kosztował w sklepie dwadzieścia dolarów.
Teraz przełóż to na dostawcę usług zarządzanych. Nie musi wydawać kluczy twoim pracownikom. Musi wydać je własnym inżynierom, a takich, którzy trzymają dane logowania sięgające każdego klienta w portfelu, jest może tuzin. Tuzin kluczy, kupionych raz, przeciw promieniowi rażenia obejmującemu każdą firmę, której dotykają. Po dwadzieścia funtów sztuka. Kiedy ktoś ci mówi, że tokeny sprzętowe są niepraktyczne, zapytaj, ilu osobom naprawdę byłyby potrzebne.
Jest też powiązane pytanie, które powinieneś zadać o własne środowisko, bo większość klientów nigdy na to nie wpadła. Kto trzyma konto awaryjne do twoich systemów? W bardzo wielu umowach uczciwa odpowiedź brzmi, że dostawca, a ty nie masz żadnego kompletu. Nie wejdziesz do własnej infrastruktury, nie dzwoniąc do nich. To nie jest mechanizm bezpieczeństwa, to zależność. Gryzie w najgorsze dni, a nie w zwykłe. W dniu, w którym wypowiadasz umowę. W dniu, w którym kupuje ich ktoś, kogo nie wybrałeś. W dniu, w którym to oni zostali skompromitowani, a ty musisz działać bez nich.
Powinieneś trzymać własne dane logowania awaryjne, zapieczętowane, wpisane do umowy i przetestowane w dniu, który ktoś potrafi wskazać. Jeśli twój dostawca się ociąga, samo ociąganie już ci coś powiedziało.
To samo pytanie schodzi aż do biurka i to jest to, o którym zapomina się całkowicie. Każdy laptop i desktop, który dla ciebie zbudowali, ma hasło administratora BIOS-u, ustawione podczas budowy przez kogoś po ich stronie. Ty jesteś właścicielem maszyny. Oni trzymają do niej klucz.
Pomyśl, czym to hasło właściwie rządzi. Kolejnością rozruchu. Secure boot. Tym, czy maszyna w ogóle wystartuje z pendrive’a. Czyli tym, czy możesz przeinstalować maszynę, która jest twoja, odzyskać taką, która nie startuje, przekazać partię komuś innemu albo porządnie je wyczyścić, zanim wyjdą za drzwi. Na laptopie może to być też to, co stoi między złodziejem a dyskiem. Nic z tego nie jest egzotyczne. To zwykła codzienność posiadania komputerów, a w bardzo wielu środowiskach właściciel nie może zrobić nic z tego, nie dzwoniąc do dostawcy.
Poproś o wszystko. Każdy laptop, każdy desktop, każdy serwer: hasło BIOS-u lub firmware, login do BMC na wszystkim, co go ma, i hasło bootloadera na wszystkim, gdzie GRUB albo jego odpowiednik został zablokowany, co jest tym samym zamkiem piętro wyżej i stoi między tobą a rozruchem ratunkowym na serwerze, który nie chce wystartować. Jeśli wszędzie jest to samo hasło, to też warto wiedzieć. A jeśli odpowiedź brzmi nie, zapytaj dlaczego, bo oferowane powody są cienkie: uczciwy jest taki, że to ułatwia im budowę, a reszta jest przebrana za bezpieczeństwo. Hasło, którego nie wolno ci mieć, nie chroni cię przed nikim. Chroni ich przed tym, że odejdziesz.
Do tego dochodzi konto, którym faktycznie logujesz się, żeby naprawić maszynę. Lokalny administrator na każdym pudełku z Windows, root na każdym linuksowym i coś równoważnego na każdym przełączniku, firewallu i hypervisorze w budynku. Dwa pytania obejmują całość, a obejmują też hasła firmware i bootloadera z akapitu wyżej. Czy są różne na każdej maszynie i czyj system zarządzania hasłami je trzyma: twój czy ich?
Różne ma większe znaczenie, niż ludzie się spodziewają. Jedno hasło lokalnego administratora na dwustu maszynach to nie dwieście haseł, to jedno, i leży zarówno na najsłabiej bronionym laptopie w firmie, jak i na serwerze finansowym. To nie jest teoretyczna słabość, to standardowy ruch: wejdź na cokolwiek, odczytaj hasło, przejdź do wszystkiego. Microsoft dostarcza odpowiedź w pudełku. Windows LAPS ustawia inne hasło na każdej maszynie, zmienia je według harmonogramu i zapisuje kopię w Active Directory albo w twojej własnej dzierżawie Entra. Własna strona Microsoftu wymienia jako pierwszą korzyść „protection against pass-the-hash and lateral-traversal attacks”, a funkcja jest bezpłatna w każdej wspieranej wersji Windows, bez dodatkowych opłat za przechowywanie haseł we własnym katalogu. Jeśli więc odpowiedź brzmi „jedno hasło wszędzie”, to nie jest problem licencyjny ani problem narzędzi. Ktoś po prostu nigdy tego nie włączył.
Naciskać trzeba na to, czyj to system, i zwróć uwagę, gdzie LAPS domyślnie umieszcza hasło: w twoim katalogu, pod twoją kontrolą dostępu, z twoim zapisem tego, kto je odczytał. Taki kształt chcesz mieć na wszystkim. Dane logowania do twojej maszyny żyją w czymś, co należy do ciebie, a twój dostawca dostaje do tego dostęp, dostęp, który widzisz i który możesz odebrać we wtorek po południu, nie pytając nikogo o pozwolenie.
Drugi kształt jest tym powszechnym. Hasła siedzą w ich menedżerze haseł albo w sejfie dostępu uprzywilejowanego doczepionym do ich narzędzia zdalnego zarządzania, a ty nie masz do niego loginu. Wtedy każde hasło administracyjne w twojej firmie trzyma firma, w której nie masz konta, dziennik tego, kto je odczytał, jest ich, a w dniu, w którym relacja się psuje, grzecznie prosisz o klucze do maszyn, które są twoje.
Zadaj więc pytanie uzupełniające i zadaj je teraz, a nie na spotkaniu pożegnalnym. Jak to trafia do naszego systemu? Są trzy uczciwe odpowiedzi. Przenieście depozyt do naszego katalogu albo naszego sejfu i weźcie do niego dostęp delegowany. Albo dajcie nam dziś dostęp do odczytu waszego, z eksportem, który sami uruchomimy, w formacie, który przełknie nasz własny sejf. Albo przekazujcie nam zapieczętowaną, datowaną kopię według harmonogramu, którą otwieramy i testujemy. „Wszystko jest w naszym systemie i dostaniecie to, kiedy odejdziecie” nie ma na tej liście, bo dzień, w którym odchodzisz, to dzień, w którym mają najmniej powodów, żeby się z czymkolwiek spieszyć.
I zapytaj, co dzieje się potem z tymi hasłami. Danych logowania, które ich inżynierowie znali przez cztery lata, nie czyni bezpiecznymi mail, że już ich nie ma. Każde trzeba zmienić przy wyjściu, samemu, na maszynach, do których masz teraz hasło firmware.
A potem wersja na żywo tego wszystkiego. Czy dostajesz informację, gdy ktoś odczyta hasło do jednego z twoich systemów?
Nie dziennik, który prowadzą i mogliby ci pokazać, gdybyś poprosił. Wiadomość, która przychodzi do ciebie: które dane logowania, który inżynier, które zgłoszenie i kiedy. Sama możliwość nigdzie nie budzi wątpliwości: każdy sejf godny tej nazwy zapisuje wypożyczenie, a depozyt samego Microsoftu robi to w twojej własnej dzierżawie, gdzie odzyskanie hasła jest zapisywane w dzienniku audytu Entra jako „Recover device local administrator password” przy koncie, które to zrobiło. Jedyne prawdziwe pytanie brzmi więc, czy ten zapis wskazuje gdzieś, gdzie możesz go zobaczyć.
Zapytaj, a jeśli odpowiedź brzmi nie, zapytaj dlaczego. Jest tu gdzieś uczciwe „nie”: alert przy każdym wypożyczeniu w ruchliwym środowisku odpalałby się czterdzieści razy dziennie i do środy przestałbyś go czytać. Na to jest odpowiedź, a nie koniec rozmowy. Alarmuj przy tych, które powinny być rzadkie: konto administratora domeny, dane logowania awaryjne, hasła firmware i bootloadera, klucze odzyskiwania. I alarmuj przy każdym odczycie bez dołączonego numeru zgłoszenia, bo to albo niechlujne prowadzenie zapisów, albo dokładnie to, o czym chcesz usłyszeć, i ani jedno, ani drugie nie jest dobrze obsłużone, gdy dowiadujesz się o tym na przeglądzie kwartalnym.
Co mogą zrobić, gdy już są w środku
Jeszcze jedno, i to jest to, przy którym najczęściej widać puste spojrzenie. Czy dostajesz informację, gdy któryś z ich inżynierów wchodzi do twoich systemów?
Nie dziennik, który prowadzą. Powiadomienie, które dostajesz: kto wszedł, kiedy, na jak długo i do którego zgłoszenia. Poproś o to, a jeśli odpowiedź brzmi nie, zapytaj dlaczego.
Jest precedens, i siedzi w produktach, które ci odsprzedają. Customer Lockbox Microsoftu wymaga, żeby inżynier Microsoftu poprosił o twoją wyraźną zgodę, zanim dotrze do twoich treści w sprawie serwisowej. Google publikuje dzienniki Access Transparency o tym, jak jego pracownicy dotykają twoich danych, a Access Approval każe im najpierw zapytać. Najwięksi dostawcy na ziemi, z dużo węższym dostępem, niż ma twój dostawca, zbudowali więc procesy zatwierdzania i dzienniki dostępu dla własnych pracowników i przekazują ci zapis.
Twój MSP ma administratora domeny. Zapytaj, co ci przekazuje.
A jest powód twardszy niż rozliczalność. Powiadomienie, które przychodzi do ciebie, to jedyny niezależny sygnał, jaki kiedykolwiek dostaniesz, że ich danych logowania używa ktoś, kto nie jest nimi. Jeśli napastnik wejdzie przez service desk, każdy dziennik, który by to pokazał, siedzi w organizacji, która właśnie została skompromitowana. Ten, który ląduje w twojej skrzynce, siedzi poza nią.
Jeszcze piętro niżej, przy samej maszynie. Czy narzędzie zdalne może połączyć się z czyimś pulpitem bez zgody tej osoby?
Dla serwera o trzeciej nad ranem dostęp bez nadzoru to cały sens i nikt rozsądny nie protestuje. Dla maszyny, przy której ktoś siedzi, z otwartą pocztą i swoją pracą na ekranie, to inny czyn. Każdy poważny produkt do zdalnego zarządzania da się ustawić tak, żeby pytał przed połączeniem, pokazywał widoczny wskaźnik, gdy sesja trwa, i pozwalał odmówić. To, czy twój robi cokolwiek z tego, to ustawienie konfiguracji, a ustawienie wybrali ludzie, którym ono pasuje.
Zapytaj więc o trzy rzeczy i trzymaj je osobno. Czy wasi inżynierowie mogą dotrzeć do pulpitu pracownika bez pytania? Czy osoba, która przy nim siedzi, widzi cokolwiek, gdy ktoś jest połączony? Czy może odmówić?
Jeśli na pierwsze odpowiedź brzmi tak, a na pozostałe dwa nie, to nie jest ograniczenie techniczne. To ustawienie domyślne, do którego nikt nie wrócił, w produkcie kupionym przez stronę, której ono sprzyja. Warto też położyć to przed tym, kto w twojej organizacji odpowiada za ochronę danych, bo oglądanie ekranu pracownika bez jego wiedzy to decyzja, przy której powinno stać czyjeś nazwisko.
Potem pytanie, które decyduje, czy cokolwiek z tego da się potem udowodnić. Czy ich inżynierowie są nagrywani, gdy pracują na twoich systemach?
Nagrywanie sesji nie jest egzotyczne i nie jest wielką prośbą. To flagowa funkcja każdego produktu do dostępu uprzywilejowanego na rynku, co znaczy, że twój dostawca całkiem możliwe już za nią płaci i nigdy jej nie włączył. Nagrana sesja daje ci wideo albo dziennik klawiszy i poleceń, albo jedno i drugie, przypisane do imiennie wskazanego inżyniera i numeru zgłoszenia. Tak wygląda rozliczalność, gdy jest prawdziwa, a nie obiecana: nie zapewnienie, że inżynierowie się zachowują, tylko zapis, który by pokazał, gdyby któryś się nie zachował.
Zapytaj więc, czy jest włączone, a potem zapytaj, jak się do tych nagrań dostajesz, bo nagranie, którego nie możesz uzyskać, nie jest dowodem, tylko plotką. Są trzy odpowiedzi warte posiadania, od najlepszej. Nagrania lądują w magazynie, który należy do ciebie, zapisywane na bieżąco. Albo masz dziś dostęp do odczytu ich systemu, z eksportem, który sam uruchomisz. Albo jest ścieżka zgłoszenia z określonym czasem realizacji, w godzinach, na piśmie, w umowie, którą przetestowałeś co najmniej raz na zwykłej sesji, a nie pierwszy raz w trakcie sporu.
Czego nie chcesz, to powszechnego układu: nagrania trzyma tylko dostawca, okres przechowywania ustala dostawca, usuwanie zależy od dostawcy. To mechanizm kontrolny, który działa doskonale aż do dnia, w którym jest potrzebny przeciw dostawcy. Zapytaj więc, kto może skrócić okres przechowywania, kto może nagranie usunąć i czy samo oglądanie nagrania jest rejestrowane. I zapytaj, co dzieje się z całością w dniu, w którym odchodzisz.
Bądź uczciwy co do drugiej strony, bo jest. Nagranie inżyniera naprawiającego laptopa to też nagranie tego, co twoi pracownicy mieli na tym ekranie, a od czasu do czasu danych logowania wpisanych na widoku. Nagrania same w sobie są wrażliwe i wymagają takiego samego traktowania jak sejf: szyfrowanie, kontrola dostępu, rejestrowanie oglądania, przechowywanie przez określony czas i nie dłużej. Dostawca, który podniesie to z tobą, zanim ty podniesiesz to z nim, przemyślał problem. Taki, który nigdy się nad tym nie zastanawiał, też ci coś powiedział.
To samo narzędzie niemal na pewno przenosi pliki, w obu kierunkach. Zapytaj, czy to robi, a potem zapytaj, co wokół tego postawiono.
Kierunek wychodzący to ten, którego nikt nie wycenia. Transfer kanałem zarządzania jest szyfrowany, zaufany i leży poza każdym mechanizmem kontrolnym, za który już zapłaciłeś: ochroną przed wyciekiem danych, monitorowaniem ruchu wychodzącego, polityką dotyczącą pendrive’ów. Każdy z dostępem do konsoli może skopiować cokolwiek z dowolnej maszyny, a w większości wdrożeń nie ma po tym żadnego zapisu, który kiedykolwiek zobaczysz.
Kierunek przychodzący to sposób, w jaki faktycznie wydarzyły się incydenty opisane wcześniej w tym wpisie. Wypchnięcie pliku na każdy endpoint naraz to nie wada tych produktów, to ich flagowa funkcja. Ransomware po prostu użył jej tak, jak została zbudowana.
Zapytaj więc, czy transfer plików jest w ogóle włączony, czy da się go wyłączyć na maszynach, które nigdy go nie potrzebują, czy każdy transfer jest rejestrowany z plikiem, kierunkiem, maszyną i inżynierem, i czy ten dziennik przychodzi do ciebie, czy dołącza do pozostałych w ich skrzynce.
I na koniec tego tematu, bo to jest pytanie, którego nikt w ogóle nie zadaje. Co agent właściwie zbiera i co się z tym dzieje?
Te narzędzia zbierają dużo więcej niż poziom łatek. Inwentarz sprzętu i oprogramowania, dzienniki zdarzeń, telemetrię wydajności, często nagrania sesji i zrzuty ekranu, czasem znacznie więcej, zależnie od tego, co jest włączone. To szczegółowy obraz tego, jak działa twoja firma i co twoi pracownicy robią przez cały dzień. I nieustannie opuszcza twój budynek.
Zapytaj więc, co jest zbierane, gdzie przechowywane i pod czyją jurysdykcją, jak długo trzymane i kto może to zobaczyć, bo odpowiedzią jest zwykle dostawca i producent narzędzia, czyli druga firma, której nigdy nie wybrałeś i z którą nie masz umowy. Zapytaj, czy cokolwiek z tego jest używane do czegoś więcej niż wspieranie ciebie: analityki produktowej, benchmarków, trenowania modeli. Zapytaj, co dzieje się z tym wszystkim w dniu, w którym umowa się kończy, i dostań to na piśmie, a nie w rozmowie.
I zwróć uwagę, czyje to są dane. Zapisy o twoich pracownikach i twoich systemach, trzymane przez kogoś, kto przetwarza je w twoim imieniu, to sformułowanie, do którego przypięte są obowiązki, i są to obowiązki twoje, a nie ich.
Układ, który odpowiada, gdy maszyna jest wyłączona
Pod tym wszystkim jest jeszcze jedna warstwa i warto zapytać o nią po imieniu. Czy używają Intel vPro albo Active Management Technology pod spodem?
Jeśli tego nie znasz, krótko: firmware zarządzania działa na osobnym kontrolerze w chipsecie, z własnym stosem sieciowym. Odpowiada, gdy maszyna jest wyłączona, pod warunkiem że jest prąd w gniazdku i kabel. Potrafi włączyć pudełko, zmienić ustawienia BIOS-u, podmontować zdalny obraz i przeinstalować system, a przy odpowiedniej konfiguracji przejąć ekran i klawiaturę na poziomie sprzętu, zanim system operacyjny się załaduje, i niezależnie od tego, czy w ogóle się załaduje.
Są prawdziwe powody, żeby to chcieć. Maszyna, która nie startuje, ustawienie BIOS-u na urządzeniu trzysta mil stąd, ponowne wgranie obrazu bez wysyłania kogokolwiek. W dużym, rozproszonym środowisku to jest przydatne i nie będę udawał, że jest inaczej.
Ale popatrz, gdzie to siedzi. Pod systemem operacyjnym, czyli pod każdym mechanizmem kontrolnym, który kupiłeś. Ochrona endpointów tego nie widzi, bo nie działa w systemie operacyjnym. Firewall hosta tego nie filtruje, bo ruch nigdy nie dociera do stosu sieciowego systemu operacyjnego: jest obsługiwany na własnych portach, zanim cokolwiek innego zdąży na niego spojrzeć. Twoje logowanie tego nie obejmuje. Nic, co zainstalowałeś, nie powie ci, że sesja się odbyła.
Historia bezpieczeństwa też nie uspokaja. CVE-2017-5689 miało wynik 9,8, a opis warto przeczytać powoli: „an unprivileged network attacker could gain system privileges to provisioned Intel manageability SKUs”. CISA wydała alert, a CERT/CC notę o podatności. Zwróć uwagę na słowo „provisioned”: uśpione nie jest drogą do środka, włączone jest. A firmware, które to niesie, nie aktualizuje się przez zwykłe łatanie, za które płacisz. Przychodzi od producenta maszyny, w jego terminach.
Do tego dochodzi część, która powinna niepokoić każdego, kto odpowiada za ludzi, a nie za serwery. Sterowanie ekranem na poziomie sprzętu oznacza, że ktoś może oglądać wyświetlacz, podczas gdy system operacyjny nie ma o tym pojęcia. Zapytaj, czy pytanie o zgodę użytkownika jest wymuszone i czy widoczny wskaźnik sesji jest włączony, bo jedno i drugie to konfiguracja i jedno i drugie może wyłączyć ten, kto to aktywował.
Pytania są więc krótkie. Czy jest to aktywowane na naszych maszynach, kto to zrobił i kiedy, czy było częścią budowy, o której nikt nie wspomniał? Do jakich konkretnych zadań jest potrzebne i ile maszyn naprawdę tych zadań potrzebuje? Która sieć może dotrzeć do portów zarządzania i czy jest odseparowana od wszystkiego innego? Czy zgoda jest wymuszona, czy wskaźnik jest włączony i gdzie jest ślad audytowy? I czy da się to dezaktywować na każdej maszynie, która tego nie potrzebuje?
Jeśli odpowiedź na pierwsze brzmi „nie wiemy”, to samo w sobie warto wiedzieć, bo oznacza, że ta zdolność siedzi tam skonfigurowana przez kogoś i przez nikogo nieobserwowana.
Ryzyko weszło za darmo
Odwróć całą tę część do góry nogami, a powie jedno. Każda zdolność w niej przyszła jako wygoda i została wyceniona jako wygoda. Agent, który łata tysiąc maszyn, to ta sama rzecz, która może położyć plik na tysiącu maszyn. Układ, który oszczędza jazdę dwieście mil, odpowiada, gdy maszyna jest wyłączona, i nic nie mówi twojemu logowaniu. Wygodę wyceniono, rozpisano na pozycje i zatwierdzono. Zdolność przyszła w tym samym pudełku, bez ceny. Nie pojawia się w żadnym dokumencie, jaki kiedykolwiek ci pokazano.
Nic z tego nie jest argumentem, żeby obywać się bez czegokolwiek z tego. Środowiska trzeba łatać, a ktoś musi móc dotrzeć do martwej maszyny. To argument za tym, żeby wiedzieć, co jest w budynku, kto może do tego dotrzeć, skąd i czego by trzeba, żeby osobą trzymającą ten dostęp był ktoś inny niż firma, która trzyma go dziś. Faktura nigdy ci tego nie powie, bo faktura to lista tego, za co płacisz. To nie jest lista tego, na co jesteś wystawiony. Nikt w tym układzie nigdy nie został poproszony o sporządzenie tej drugiej.
Część trzecia to to, co się dzieje, gdy jedna z nich wybuchnie. Co naprawdę obiecuje umowa, kto w końcu ponosi stratę, jak brzmią wymówki i ile kosztuje odejście, gdy wreszcie masz dość.
Źródła
Pobrano 28 sierpnia 2026.
Sprzęt.
- CVE-2018-0141 — zaszyte na stałe hasło konta, Cisco Prime Collaboration Provisioning, marzec 2018.
- CVE-2018-15439 — Small Business Switches, uprzywilejowane konto włączone bez powiadamiania administratorów, listopad 2018.
- CVE-2023-20101 — Cisco Emergency Responder, statyczne dane logowania root, których nie da się zmienić ani usunąć, październik 2023.
- Der Spiegel, 29 grudnia 2013 — katalog ANT, wymieniający między innymi Cisco i Huawei, z dokumentów Snowdena.
- Der Spiegel, 29 grudnia 2013 — wewnątrz TAO: interdiction, load stations i co dzieje się z przekierowaną przesyłką.
- Ars Technica, 14 maja 2014 — wewnętrzny biuletyn NSA z 2010 roku i zdjęcia routera Cisco, w którym umieszczany jest implant, opublikowane w No Place to Hide Glenna Greenwalda.
- Cisco, 13 maja 2014 — odpowiedź firmy, jej własnymi słowami.
- Prokurator generalny Nowego Jorku, 2019 — wielostanowa ugoda w sprawie oprogramowania do monitoringu wideo sprzedawanego instytucjom publicznym i oś czasu od 2009 do 2013.
Sprzęt perymetru.
- CISA Known Exploited Vulnerabilities catalogue — wersja 2026.08.27, 1685 wpisów; liczby według producentów w tym wpisie to moje własne zliczenie tego pliku.
- CVE-2024-3400, CVE-2024-0012 — PAN-OS, GlobalProtect i interfejs WWW do zarządzania.
- CVE-2022-40684, CVE-2018-13379 — obejście uwierzytelnienia w FortiOS i path traversal w SSL VPN.
- CVE-2023-20198, CVE-2025-20333, CVE-2026-20316 — interfejs WWW Cisco IOS XE, serwer WWW VPN w ASA i zaszyte na stałe hasło w Secure Firewall Management Center.
- CISA, Implementing Phishing-Resistant MFA — ranking form MFA, od najsilniejszej do najsłabszej.
- KrebsOnSecurity, lipiec 2018 — Google o ponad 85 000 pracowników i braku udanego phishingu po wprowadzeniu obowiązkowych fizycznych kluczy bezpieczeństwa.
- Wspólny komunikat AA23-320A — Scattered Spider i jego celowanie w zewnętrzne help deski IT.
- Windows LAPS overview — inne hasło lokalnego administratora na każdej maszynie, zmieniane i zapisywane we własnym Active Directory albo dzierżawie Entra; bezpłatne w każdej wspieranej wersji Windows.
Kiedy coś pójdzie źle.
- ICO, marzec 2025 — kara 3,07 mln GBP dla Advanced Computer Software Group, pierwsza kara regulatora nałożona na podmiot przetwarzający. Szczegóły są na stronie egzekucyjnej.
- ICO, październik 2025 — kara 14 mln GBP dla Capity za naruszenie z 2023 roku: alert po dziesięciu minutach, reakcja po 58 godzinach przy celu jednej godziny i niedoobsadzone Security Operations Centre.
- Law Society Gazette, 28 listopada 2023 — około 80 kancelarii zajmujących się przenoszeniem własności niezdolnych do finalizowania transakcji po awarii ich dostawcy IT.
- CISA i FBI o ataku na Kaseya VSA, lipiec 2021 — ransomware wymierzony w dostawców usług zarządzanych i ich klientów niżej w łańcuchu.
- Wspólny komunikat AA23-025A, 25 stycznia 2023 — CISA, NSA i MS-ISAC o złośliwym użyciu legalnego oprogramowania RMM.
- CVE-2024-1709 — obejście uwierzytelnienia w ConnectWise ScreenConnect, CVSS 10,0, luty 2024.
- Komunikat CISA AA25-163A, czerwiec 2025 i CVE-2024-57727 — grupy ransomware docierające do klientów niżej w łańcuchu przez niezałatany SimpleHelp RMM.
- Wspólny komunikat AA22-131A, 11 maja 2022 — agencje Wielkiej Brytanii, Australii, Kanady, Nowej Zelandii i USA o zagrożeniach dla dostawców usług zarządzanych i ich klientów.