Czym są i440fx i Q35?

Każda maszyna wirtualna QEMU ma wirtualny chipset. Definiuje on całą wirtualną płytę główną: topologię magistrali PCI/PCIe, mostek południowy, kontroler przerwań i to, co widzi system gościa, gdy wylicza sprzęt przy starcie.

QEMU daje dwa wybory: i440fx i Q35.

i440fx emuluje Intel 440FX, o nazwie kodowej Natoma, wydany w 1996 roku jako chipset dla Pentium Pro, a później Pentium II. Przedstawia płaską magistralę PCI bez natywnej obsługi PCIe. To był pierwotny typ maszyny w QEMU i długo był domyślny. Niezły staż jak na chipset zaprojektowany dla Pentium Pro.

Q35 emuluje Intel Q35 Express, wydany w czerwcu 2007 roku dla generacji Core 2, w parze z mostkiem południowym ICH9. Daje gościowi porządny kompleks główny PCIe i nowoczesny kontroler przerwań. Przekazane urządzenia pojawiają się jako natywne urządzenia PCIe z poprawną topologią.

Oba są wirtualne. Żaden nie wpływa na prawdziwy sprzęt, którego używa host. Różnica leży w tym, co widzi system gościa.

Płaska magistrala PCI i440fx kontra kompleks główny PCIe Q35i440fx: jedna płaska magistrala PCIIntel 440FX „Natoma”, Pentium Pro / Pentium II, 1996vCPUmagistrala PCI 0NVMejako stare PCIkartatylko INTxIDEstaryDźwiękatrapaMSI-X niedostępne: tylko przerwania INTxBez AER: błędy PCIe niewidoczne dla gościaBez ACS: słabsza izolacja IOMMUJedna wspólna magistrala: jedna grupa IOMMUQ35: kompleks główny PCIeIntel Q35 Express + ICH9, era Core 2, czerwiec 2007vCPUkompleks główny PCIeport głównyport głównyport głównyNVMeMSI-XkartawielokolejkoweGPUAER + ACSMSI-X: jeden wektor przerwań na kolejkęAER: gość widzi i obsługuje błędy PCIeACS: kontrolowane DMA peer-to-peerKażdy slot może mieć własną grupę IOMMU
Każda różnica, która następuje, bierze się stąd: i440fx wiesza każde urządzenie na jednej wspólnej magistrali, a Q35 daje każdemu slotowi własny port główny pod kompleksem głównym PCIe.

Dlaczego Q35 ma znaczenie dla passthrough

Urządzenia przekazane do VM z i440fx pojawiają się jako starsze urządzenia PCI, niezależnie od tego, czym naprawdę są. Gość widzi je jako „naprawdę szybkie urządzenia PCI”, a nie jako urządzenia PCIe. Niektóre sterowniki działają z tym dobrze. Inne oczekują PCIe i zachowują się niepoprawnie albo odmawiają załadowania, gdy go nie znajdą.

Kompleks główny PCIe w Q35 zmienia obraz na kilka sposobów.

MSI-X

MSI-X (Message Signalled Interrupts, Extended) wymaga PCIe. Pod i440fx MSI-X albo spada do starszych przerwań INTx, albo w ogóle nie działa.

Dla NVMe to ma duże znaczenie. Kontrolery NVMe opierają się na MSI-X w swojej wielokolejkowej architekturze. Każda para kolejek IO dostaje własny wektor przerwań. Bez MSI-X wszystkie zakończenia IO idą lejkiem przez jedno przerwanie, co tworzy wąskie gardło przy wysokich IOPS.

To ma też znaczenie dla nowoczesnych kart sieciowych i GPU. Każde urządzenie, które używa wielu wektorów przerwań do rozkładania obciążenia na rdzenie procesora, potrzebuje MSI-X.

INTx przepycha każde zakończenie NVMe przez jedno przerwanie; MSI-X daje każdej kolejce własny wektori440fx, INTx: jedna linia dla każdej kolejkikolejka 0kolejka 1kolejka 2kolejka 31 × INTxvCPU 0zakończenia idą po kolei:sufit przy wysokich IOPSQ35, MSI-X: wektor na kolejkękolejka 0kolejka 1kolejka 2kolejka 34 × wektory MSI-XvCPU 0vCPU 1vCPU 2vCPU 3każda kolejka kończy sięna własnym rdzeniu
Przy INTx zakończenia każdej kolejki przychodzą jedną linią przerwań i lądują na jednym vCPU. Przy MSI-X każda kolejka ma własny wektor i kończy się na własnym rdzeniu.

AER (Advanced Error Reporting)

PCIe AER pozwala gościowi wykrywać i porządnie obsługiwać błędy urządzeń, zamiast zawodzić po cichu. Pod i440fx gość nie ma żadnego wglądu w błędy na poziomie PCIe.

Dla obciążenia produkcyjnego z przekazanym urządzeniem ciche połykanie błędów to problem. AER daje sterownikowi gościa możliwość logowania, zgłaszania, a czasem odzyskiwania po błędach sprzętowych, które inaczej przeszłyby niezauważone, aż do uszkodzenia danych.

ACS (Access Control Services)

ACS kontroluje DMA peer-to-peer między urządzeniami na tej samej magistrali. To część modelu izolacji IOMMU. Powstrzymuje jedno urządzenie przed robieniem DMA do przestrzeni pamięci innego urządzenia z pominięciem IOMMU.

Pod i440fx wirtualna topologia magistrali w ogóle nie obsługuje ACS. To nie psuje podstawowego passthrough, ale osłabia izolację, którą IOMMU ma ci dawać.

Prezentacja grup IOMMU

Hierarchia PCIe w Q35 oznacza, że każdy wirtualny slot może siedzieć we własnej grupie IOMMU wewnątrz gościa. i440fx wrzuca wszystko na jedną wspólną magistralę, co sprawia kłopoty przy konfiguracji IOMMU po stronie gościa.

Ma to znaczenie przy zagnieżdżonej wirtualizacji, gdzie sam gość potrzebuje czystych grup IOMMU. Ma też znaczenie dla vIOMMU, które jest dostępne tylko na Q35.

vIOMMU

Jeśli potrzebujesz, by sam gość miał możliwości IOMMU, do zagnieżdżonego passthrough, do DPDK albo do niektórych konfiguracji bezpieczeństwa, wymaga to typu maszyny Q35.

Emulacja vIOMMU pozwala gościowi prowadzić własne IOMMU, co przydaje się do:

  • Zagnieżdżonego passthrough w VM (VM w VM z dostępem do urządzenia)
  • Sieci DPDK w przestrzeni użytkownika, gdzie aplikacja potrzebuje ochrony IOMMU
  • Konfiguracji bezpieczeństwa wymagających izolacji DMA wewnątrz gościa

Dlaczego Q35 ma znaczenie także poza passthrough

Nawet jeśli nie robisz passthrough, Q35 to lepszy wybór dla nowoczesnych obciążeń.

Firmware OVMF (UEFI)

Połączenie Q35 i OVMF daje gościowi nowoczesne środowisko startowe UEFI z obsługą Secure Boot. i440fx może używać OVMF, ale to połączenie jest słabiej przetestowane i niektóre funkcje nie działają poprawnie.

Windows 11 wymaga UEFI z Secure Boot. Wymagania sprzętowe Microsoftu to narzucają. Windows Server 2025 działa najlepiej z UEFI. Q35 z OVMF to obsługiwana ścieżka dla obu.

Jeśli uruchamiasz VM z Windows 11 albo Server 2025 na i440fx z SeaBIOS, płyniesz pod prąd. Dziś może to działać. Ekosystem nie zmierza w tę stronę.

AHCI

Q35 zawiera natywną emulację AHCI (Advanced Host Controller Interface) przez mostek południowy ICH9. i440fx używa dla dysków startowych starszej emulacji IDE albo LSI SCSI.

Dla pamięci VirtIO to bez znaczenia. VirtIO całkowicie omija kontroler pamięci masowej chipsetu. Ale jeśli używasz emulacji SATA dla systemu gościa, który przy instalacji nie ma sterowników VirtIO, AHCI na Q35 jest dużo szybsze niż IDE na i440fx.

IDE pułapkuje każdy dostęp do rejestru; AHCI buduje polecenia w RAM-ie gościa i dzwoni jeden razgranica host / hiperwizor: każde przejście kosztuje wyjście z VMi440fx, IDE: każdy dostęp do rejestru to pułapkasterownik IDEw gościuI/O portów, jeden dostęp naraz5 × wyjście z VMna jedno poleceniePIIX3 IDE1 polecenie w locieBez NCQ: następne polecenie czeka, aż skończy się poprzednieIRQ 14/15, INTx wyzwalane poziomem: kolejne wyjścia na maskowanie i potwierdzenieQ35, AHCI: budowane w RAM-ie, jeden dzwoneksterownik AHCIw gościulista poleceńw RAM-ie: za darmo1 × wyjście z VMAHCI HBA (ICH9)do 32 w kolejce (NCQ)Polecenia z kolejki kończą się w dowolnej kolejności: dysk je układa pod wyszukiwanieMSI-X: bez współdzielonej linii do identyfikacji, bez EOI w obie strony
IDE programuje się po jednym rejestrze przez starsze porty I/O, a każdy dostęp to pułapka do hosta. AHCI pozwala gościowi zbudować polecenie we własnej pamięci i zadzwonić jednym dzwonkiem.

Narzut, który niesie i440fx, a Q35 nie

Luka w AHCI to nie tylko to, że jeden kontroler jest nowszy. Chodzi o to, że i440fx każe gościowi płacić hiperwizorowi przy prawie każdej interakcji, a Q35 przeważnie nie.

Pułapkowany dostęp do rejestrów. IDE programuje się przez starsze porty I/O x86. Gość zapisuje liczbę sektorów, potem rejestry LBA, potem rejestr polecenia. Każdy zapis trafia w osobny port. Każdy z tych dostępów jest przechwytywany i emulowany przez hosta, a każda pułapka to wyjście z VM kosztujące jednocyfrową liczbę mikrosekund. Wydanie jednego polecenia IDE kosztuje więc kilka wyjść, zanim jakiekolwiek dane się ruszą.

AHCI działa na odwrót. Gość buduje tablicę poleceń we własnym RAM-ie (bez pułapek, bo to tylko zapis do pamięci), a potem robi jeden zapis MMIO do rejestru dzwonka, żeby kontroler ją pobrał. Jedno polecenie kosztuje mniej więcej jedno wyjście zamiast pięciu czy sześciu.

Brak kolejkowania poleceń. IDE wydaje jedno polecenie i czeka, aż się skończy. AHCI obsługuje NCQ, więc może czekać do 32 poleceń naraz, a dysk może je kończyć w dowolnej kolejności, żeby ograniczyć przeszukiwanie. W związku z tym pozostały koszt na polecenie rozkłada się na kolejkę, a nie jest płacony po jednym.

Starsza ścieżka przerwań. Kontroler PIIX3 IDE sygnalizuje zakończenie na stałych starszych IRQ 14 i 15, dostarczanych jako INTx wyzwalane poziomem. Przerwanie wyzwalane poziomem trzeba potwierdzić i odmaskować, a ponieważ linie INTx są współdzielone, gość musi jeszcze ustalić, które urządzenie je zgłosiło. Każdy z tych kroków to kolejna pułapka. MSI-X, które wymaga Q35, to zwykły zapis do pamięci, bez współdzielonej linii do identyfikowania i bez potwierdzania w obie strony. Na sprzęcie z posted interrupts może dotrzeć do gościa w ogóle bez wyjścia.

Większa powierzchnia starszych urządzeń. i440fx zawsze przedstawia swoje starsze urządzenia platformy, łącznie z kontrolerem IDE, niezależnie od tego, czy VM ich używa. Zajmują sloty PCI, są wyliczane i sondowane przy każdym starcie, a sterowniki gościa mogą je odpytywać. Q35 przedstawia mniejszy, nowocześniejszy zestaw. Mniej do podtrzymywania dla hosta, mniej do przejścia dla gościa.

Nic z tego nie widać w VM opartej na VirtIO i dlatego tę różnicę łatwo przeoczyć. Ma znaczenie podczas instalacji, na obrazach urządzeń bez sterowników VirtIO i na każdym gościu, który wciąż używa emulowanego SATA albo IDE dla dysku startowego.

Mniej wirtualnych urządzeń, czystsza topologia

i440fx przychodzi ze starszym wirtualnym sprzętem, który Q35 porzuca. Atrapa karty dźwiękowej. Starszy kontroler IDE. Żadne z nich nie robi nic pożytecznego, ale oba zjadają wirtualne sloty PCI i mogą mylić oprogramowanie gościa, które próbuje ich używać.

Q35 przedstawia czystszy zestaw wirtualnego sprzętu, bliższy temu, co udostępniałby nowoczesny fizyczny serwer.

Q35 wyrzuca starsze urządzenia platformy, które i440fx trzyma w wirtualnych slotach PCIi440fxstarsze urządzenia zajmują slotyStarszy kontroler IDEKontroler dyskietek (FDC)Starsze funkcje PIIX3Inne starsze urządzenia platformywolnewolnezastąpiony przez AHCIwyrzucone przez Q35Q35mniej urządzeń, sloty zostająICH9 AHCI (SATA)porty główne PCIewolny na przekazany NVMewolny na kartę sieciowąwolny na GPUwolne
Starszy kontroler IDE jest zastępowany, a nie usuwany; cała reszta ląduje w koszu, zostawiając wolne sloty dla urządzeń, które naprawdę chcesz przekazać.

Kierunek zmian

RHEL 10 oznaczył i440fx jako przestarzały

Red Hat formalnie oznaczył typ maszyny i440fx jako przestarzały w RHEL 10. To sygnał, w którą stronę idzie szerszy ekosystem KVM. Gdy Red Hat coś wycofuje, znaczy to, że przestał to testować jako ścieżkę pierwszej klasy i nie będzie naprawiał związanych z tym błędów.

Główny projekt QEMU od lat dyskutuje o wycofaniu i440fx. Konsensus jest taki, że utrzymywanie dwóch ścieżek chipsetu to ciężar. Q35 to ta, która odpowiada nowoczesnemu sprzętowi.

Proxmox za tym nie poszedł

Proxmox VE wciąż tworzy nowe VM jako i440fx. Typ maszyny w kreatorze tworzenia brzmi „Default (i440fx)” i tak zostaje, jeśli go nie zmienisz. Q35 jest jedną listę rozwijaną dalej, ale to wybór, którego musisz dokonać świadomie, przy każdej budowanej VM.

To cały powód istnienia tego wpisu. Domyślny jest chipset z 1996 roku, a nic w kreatorze nie mówi ci, że ten wybór ma znaczenie.

Przełączanie istniejącej VM

Jeśli masz istniejącą VM na i440fx, możesz przełączyć ją na Q35 w ustawieniach sprzętu albo bezpośrednio w konfiguracji:

machine: q35

To w praktyce wymiana wirtualnej płyty głównej. Inny sprzęt przy następnym starcie.

Linux zwykle radzi sobie z tym bez problemu. Jądro ponownie wylicza urządzenia i ładuje właściwe sterowniki. Nazwy interfejsów się zmienią, bo wirtualna karta sieciowa przechodzi z magistrali PCI na magistralę PCIe. Jeśli twoja konfiguracja sieci je nazywa (np. eth0, ens18), zaktualizuj ją przed restartem, bo stracisz dostęp do sieci.

Windows jest mniej wyrozumiały. Zmiana chipsetu oznacza inne wirtualne identyfikatory sprzętu dla kontrolera pamięci masowej, karty sieciowej i innych urządzeń platformy. Windows może wymagać ponownej instalacji sterowników. Czasem najczystszą drogą jest świeża instalacja. Zwykle winowajcą jest starszy Windows.

FreeBSD i pochodne (OPNsense, pfSense) zwykle radzą sobie z przełączeniem, ale najpierw przetestuj.

W każdym przypadku przetestuj na nieprodukcyjnej VM, zanim przełączysz cokolwiek, co ma znaczenie.

Kiedy i440fx wciąż jest potrzebny

Garść przypadków wciąż potrzebuje i440fx.

Starsze systemy gościa, które poprzedzają UEFI (Windows XP, Windows 2000 i podobne roczniki), mogą nie wystartować pod Q35. Te systemy oczekują starszej topologii PCI i SeaBIOS, które daje i440fx.

Niektóre obrazy urządzeń są budowane i testowane wyłącznie na i440fx. Jeśli producent obsługuje tylko i440fx, tego używasz, dopóki nie zaktualizuje.

Do wszystkiego innego (nowych VM z Linuksem, nowoczesnego Windowsa, każdego obciążenia z passthrough) używaj Q35. Nie ma nic do zyskania na trzymaniu się chipsetu z 1996 roku z przyzwyczajenia.

Źródła