Licencja już jest w firmware
Mnóstwo ludzi ma licencję na Fisher-Price OS (Windows), nigdy nie widząc jej klucza produktu. Przyszła z maszyną, a klucz żyje w firmware tej maszyny, w małej tabeli ACPI o nazwie MSDM.
Potem maszyna przestaje być miejscem, gdzie toczy się praca. Albo jej właściciel chce mieć tę licencję w VM, którą teraz wynajmuje od ciebie, albo samą maszynę się czyści, zamienia w host Proxmox, a kopię systemu, z którą przyszła, chce się z powrotem jako VM na wierzchu.
Mechanicznie to jedna opcja QEMU. I w tym problem. QEMU przekazuje gościowi każdą tabelę bez sprawdzania, gość aktywuje się dowolnym kluczem, jaki znajdzie, a nic nigdzie w stosie nie pyta, czy licencja na cokolwiek z tego pozwala. Ten wpis opisuje, czym jest tabela, jak wprowadzić ją do VM bez przekazania uszkodzonej, co warunki Microsoftu mówią o jej przenoszeniu i dlaczego licencja zbiorowa nigdy się do niej nie zbliża.
Czym jest tabela
Od OEM Activation 3.0 producent PC nie drukuje już klucza na naklejce na spodzie obudowy, gdzie każdy z aparatem w telefonie może go skopiować, tylko klucz trafia do firmware maszyny. Fabryczne narzędzia Microsoftu „injects the product keys into the firmware”, a ich krok walidacji sprawdza „that the MSDM table exists” i że jej nagłówek oraz wpisy „comply with the correct formats”1. Maszyna przygotowana w ten sposób jest „activated by using the OA3 DPK in the firmware”2. MSDM to zwykła tabela ACPI, a w Linuksie czyta się ją wprost z firmware:
sudo cat /sys/firmware/acpi/tables/MSDM > msdm.bin
Laptop, na którym to pisałem, ma taką. 85 bajtów.
Opublikowana specyfikacja Microsoftu definiuje standardowy 36-bajtowy nagłówek ACPI z sygnaturą MSDM, po czym się kończy.
Wszystko za nagłówkiem to „Proprietary data structure that contains all the licensing data necessary to enable Windows activation”3.
| Bajty | Zawierają | Wiadomo z |
|---|---|---|
| 0 do 35 | standardowy nagłówek ACPI: sygnatura MSDM, długość, suma kontrolna, OEM ID | specyfikacji Microsoftu |
| 36 do 55 | 20 bajtów pól: wersja, typ danych, długość danych | prawdziwych tabel, nie z opublikowanej specyfikacji |
| 56 do 84 | 29-znakowy klucz produktu, pięć grup po pięć | prawdziwych tabel, nie z opublikowanej specyfikacji |
QEMU przekaże wszystko, co mu dasz
-acpitable file= w QEMU bierze „whole ACPI table from the specified files, including all ACPI headers (possible overridden by other options)”4, a gość widzi wtedy tabelę MSDM dokładnie tak, jak przedstawiłoby ją firmware laptopa.
Sprawdziłem to celowo fałszywym kluczem.
Bajty wyszły po drugiej stronie identyczne, od sygnatury po ostatni znak.
QEMU niczego nie odrzuca.
Oto, co hw/acpi/core.c robi z zepsutym uploadem5:
| Co jest nie tak z plikiem | Co robi QEMU | Co widzi gość |
|---|---|---|
| Długość w nagłówku nie zgadza się z plikiem | ostrzega, potem nadpisuje długość prawdziwym rozmiarem | poprawny nagłówek |
| Suma kontrolna nie sumuje się do zera | przelicza ją, w każdej tabeli, za każdym razem | poprawną sumę kontrolną |
| Klucz obcięty lub zniekształcony | nic, dane za nagłówkiem to nie jego sprawa | poprawnie wyglądającą tabelę wokół zepsutego klucza |
Gość nie ma jak poznać różnicy, ty też nie, dopóki ktoś nie otworzy zgłoszenia do supportu. Pierwsze, co ktokolwiek o tym usłyszy, to klient, któremu nie udała się aktywacja.
Jeśli więc klienci je przesyłają, sprawdzaj je, zanim QEMU w ogóle je zobaczy:
#!/usr/bin/env python3
"""Refuse anything that is not a well-formed MSDM table before QEMU sees it."""
import re, struct, sys
t = open(sys.argv[1], 'rb').read()
fail = lambda why: sys.exit(f"{sys.argv[1]}: {why}")
if len(t) < 56: fail(f"{len(t)} bytes, too short for an MSDM table")
sig, length = t[:4], struct.unpack_from('<I', t, 4)[0]
if sig != b'MSDM': fail(f"signature is {sig!r}, not MSDM")
if length != len(t): fail(f"header says {length} bytes, file is {len(t)}")
if sum(t) & 0xff: fail("checksum does not sum to zero")
ver, _, dtype, _, dlen = struct.unpack_from('<5I', t, 36)
if (ver, dtype) != (1, 1): fail(f"version {ver}, data type {dtype}: expected 1 and 1")
if dlen != 29 or 56 + dlen != length: fail(f"data length {dlen}: expected 29")
key = t[56:].decode('ascii', 'replace')
if not re.fullmatch(r'([0-9A-Z]{5}-){4}[0-9A-Z]{5}', key): fail("data is not a 5x5 product key")
print(f"OK OEM {t[10:16].decode(errors='replace').strip()!r} key *****-*****-*****-*****-{key[-5:]}")
| Sprawdzenia | Trzymają plik w | Niepowodzenie oznacza |
|---|---|---|
| Sygnatura, długość, suma kontrolna | udokumentowanym nagłówku Microsoftu | plik jest zepsuty |
| Wersja, typ danych, długość danych, kształt klucza | kształcie, jaki mają prawdziwe tabele | obejrzyj ten ręcznie, a nie „to podróbka” |
Nigdy nie wypisuje klucza, tylko ostatnią grupę. Klucz produktu w pliku logu to klucz produktu, którego może użyć ktoś inny.
Uruchomiony na dobrej tabeli i trzech jej zepsutych kopiach:
OK OEM 'EXMPLE' key *****-*****-*****-*****-EEEEE
bad-sum.bin: checksum does not sum to zero
bad-trunc.bin: header says 85 bytes, file is 70
bad-sig.bin: signature is b'SLIC', not MSDM
Gdzie trafia i kto może ją tam umieścić
Klucz produktu jest sekretem.
Nie ma czego szukać nigdzie, gdzie www-data może go przeczytać, a pmxcfs daje ci w /etc/pve dokładnie jedno miejsce, gdzie nie może6:
| Gdzie tabela mogłaby żyć | Kto może ją czytać | Na każdym węźle, na który VM może migrować |
|---|---|---|
/etc/pve/priv | tylko root | tak |
gdziekolwiek indziej w /etc/pve | czytelna dla grupy, łącznie z www-data interfejsu webowego | tak |
| katalog na jednym węźle | cokolwiek ustawisz | nie |
Przy 85 bajtach jest daleko od limitu pliku pmxcfs wynoszącego 1 MiB7:
mkdir -p /etc/pve/priv/msdm
check-msdm.py upload.bin && cp upload.bin /etc/pve/priv/msdm/9000.bin
qm set 9000 --args "-acpitable file=/etc/pve/priv/msdm/9000.bin"
qm set --args zastępuje całą linię.
Jeśli VM już ma w args opcje SMBIOS lub firmware, wypisz je wszystkie razem.
A ponieważ args jest tylko dla roota, to robota dla twojego provisioningu, a nie coś, co klient może zrobić z interfejsu webowego.
I tak jest dobrze.
Klient dostarcza plik, twoje narzędzia go sprawdzają i podpinają.
Tabela przenosi klucz, a nie prawo
Tu ta funkcja wymaga trzeźwej głowy. Przeniesienie tabeli MSDM do VM przenosi klucz. Nie licencję.
Mówią to własne warunki Microsoftu, a linijki, które się liczą, mieszczą się w tabeli:
| Przypadek | Co mówi Microsoft | Źródło |
|---|---|---|
| Licencja OEM, przenoszenie | przenośna na innego użytkownika „only with the licensed device” | warunki licencji OEM8 |
| Licencja OEM, ile instalacji | „only one instance of the software for use on one device, whether that device is physical or virtual” | warunki licencji OEM8 |
| Licencja OEM, prostymi słowami | „locked” do oryginalnego PC „and cannot be transferred to any other PC” | blog Microsoftu dla małych firm9 |
| Wyjątek | postanowienia o przeniesieniu „do not apply”, gdy oprogramowanie nabyto w Niemczech lub w jednym z wymienionych innych krajów | warunki licencji OEM8 |
| Hostowanie jej dla klientów | Services Provider License Agreement jest dla „hosted applications to end customers” | SPLA10 |
| Wydania desktopowe jako hostowane VM | „VMs must be hosted by a Qualified Multitenant Hoster (QMTH)” | Microsoft Learn11 |
Tabela zawsze pochodzi z własnej licencjonowanej maszyny klienta, nigdy z twoich hostów. Przypadek, który mieści się w brzmieniu całkowicie, jest najprostszy: maszyna, z którą sprzedano licencję, teraz działająca na Proxmox, z tą samą kopią Fisher-Price OS (Windows) przeniesioną do jednej VM na niej. To nadal jedna instancja na jednym urządzeniu, a warunki OEM na to pozwalają „whether that device is physical or virtual”8. Druga VM albo inna maszyna i już nie.
W tym jednym przypadku maszyna klienta i hiperwizor to to samo pudło, więc nie ma czego przesyłać ani kopiować.
Jądro Proxmox już wystawia tabelę MSDM z firmware pod /sys/firmware/acpi/tables/, czytelną tylko dla roota, a QEMU na Proxmox działa jako root, więc może wziąć tabelę prosto stamtąd:
qm set 100 --args "-acpitable file=/sys/firmware/acpi/tables/MSDM"
Wskazanie żywej tabeli zamiast kopii ma dwie konsekwencje.
Ścieżka jest czytana na tym węźle, na którym VM startuje, więc to pasuje do samodzielnego hosta, a nie do klastra: zmigruj VM, a albo dostanie tabelę tamtego węzła, inną licencję z innej maszyny, albo w ogóle nie wystartuje, bo QEMU odmawia przy brakującym pliku z can't open file … No such file or directory.
I to jedna linijka, czyli jedna linijka do wklejenia w drugą VM.
Ta druga VM to przypadek, którego warunki nie obejmują, więc dostaje ją jedna VM i żadna inna.
Zbuduj więc tę funkcję. Mechanizm jest solidny i są klienci uprawnieni do korzystania z niego; ten, który kupił licencję w Niemczech, może się wśród nich znaleźć. Ale umieść uprawnienie tam, gdzie jego miejsce: w twoim regulaminie klient oświadcza, że ma licencję, która obejmuje uruchomienie jej w twojej VM, i robi to, zanim przycisk uploadu cokolwiek zrobi. Walidator dowodzi, że tabela jest dobrze zbudowana. Nic nie dowodzi, że wolno mu jej używać.
Licencje zbiorowe nigdy nie zbliżają się do tabeli
Czy klient z licencją zbiorową może użyć tej samej drogi? Nie. Tabela nie ma czego nieść.
MSDM należy do kanału OEM i do niczego więcej. Własny przewodnik planowania Microsoftu mówi, że aktywacja OEM „is available only for computers that are purchased through OEM channels and have the Windows operating system preinstalled”12. Licencje zbiorowe aktywują się przez jeden z trzech innych modeli, „Multiple Activation Keys (MAK)”, „KMS” i „Active Directory-based activation”12, a w każdym z nich klucz jest instalowany w systemie operacyjnym. Nic nie czyta go z firmware.
| Metoda | Gdzie żyje klucz | Z czym rozmawia gość | W VM na Proxmox |
|---|---|---|---|
| OEM, OA 3.0 | tabela MSDM w firmware | serwery aktywacji Microsoftu | droga -acpitable opisana wyżej |
| MAK | zainstalowany w gościu | z Microsoftem, raz, liczone do aktywacji klucza | działa z dostępem do internetu lub przez telefon |
| KMS | klucz ogólny (GVLK) w gościu | host KMS klienta na TCP 1688 | wymaga trasy do niego oraz 25 klientów lub 5 serwerów, zanim cokolwiek aktywuje |
| Active Directory | GVLK w gościu | kontrolery domeny klienta, co najmniej co 180 dni | wymaga dołączenia VM do jego domeny |
| AVMA | klucz ogólny w gościu | własna licencja Datacenter hosta Hyper-V | w ogóle niedostępne |
Dla klienta z licencją zbiorową nie ma więc czego budować na hiperwizorze. Jego klucz trafia do jego obrazu, a twoją częścią jest ścieżka sieciowa: port 1688 do jego hosta KMS albo VPN do jego kontrolerów domeny. Miejsce na MSDM zostaje puste i tak powinno być.
Dwie rzeczy zaskakują ludzi. Klucz ogólny na nośniku zbiorowym sam niczego nie aktywuje, bo „the GVLK doesn’t work unless a valid KMS host key can be found”12, więc VM zbudowana z ISO Enterprise klienta bez trasy do domu stoi nieaktywowana. A desktopowa licencja zbiorowa nie jest samodzielną licencją. Programy zbiorowe „cover upgrades to Windows client operating systems only”, a „an existing retail or OEM operating system license is needed for each computer”12. Licencja zbiorowa siedzi na wierzchu licencji bazowej, bardzo często tej samej OEM, o której była poprzednia sekcja, a to, czy wolno jej działać w twojej VM, nadal jest pytaniem o hostowanie z tamtej tabeli, a nie o aktywację.
AVMA zasługuje na własną linijkę, bo to ona wygląda na odpowiedź. To sposób Microsoftu, żeby host aktywował własnych gości serwerowych, wiążąc „the VM activation to the licensed virtualization host”, i wymaga „a Windows Server Datacenter edition with the Hyper-V server host role installed”13. O reszcie Microsoft mówi wprost: „AVMA doesn’t work with other server virtualization technologies”13. Na Proxmox goście serwerowi aktywują się przez twoje klucze SPLA albo przez własny KMS klienta.
Nic w stosie nie sprawdza papierów
Każda warstwa robi tu swoją robotę i nic więcej. Firmware przechowuje klucz. QEMU kopiuje bajty i porządkuje nagłówek. Gość czyta klucz i się nim aktywuje. Żadna z nich nie umie powiedzieć, czy maszyna pod spodem to ta, z którą sprzedano licencję, i żadna nigdy nie miała tego robić.
Sprawdzenie spada więc na tego, kto prowadzi hiperwizor. Licencja to umowa między osobą, która ją kupiła, a Microsoftem, i twoja platforma nie jest jej stroną, ale to ona przenosi klucz, a to czyni pytanie twoim, czy o nie prosiłeś, czy nie.
Zapisz odpowiedź, zanim przycisk uploadu cokolwiek zrobi. Jedna maszyna, jedna VM, własna licencja klienta i jego słowo, że to obejmuje. Nic nie kosztuje, a chroni ciebie tak samo jak jego. Oprogramowanie przeniesie każdy klucz, jaki dostanie. Czy powinno było, to pytanie, na które odpowie tylko człowiek, więc dopilnuj, żeby ktoś odpowiedział.
Microsoft Learn, OA 3.0 on the factory floor — „injects the product keys into the firmware”;
/Validatesprawdza „that the MSDM table exists”. ↩︎Microsoft Learn, Validate an OEM Activation key — „is activated by using the OA3 DPK in the firmware”. ↩︎
Microsoft, Microsoft Software Licensing Tables (SLIC and MSDM) — tabela 2, przesunięcie 36: „Proprietary data structure that contains all the licensing data necessary to enable Windows activation.” ↩︎
QEMU, System Emulation, Invocation — pola
-smbiosdla każdego typu;-acpitable„For file=, take whole ACPI table from the specified files, including all ACPI headers”;-boot„Currently Seabios for X86 system support it.” ↩︎QEMU v11.0.3,
hw/acpi/core.c— „ACPI table has wrong length” towarn_report, po czym długość zostaje nadpisana, a suma kontrolna przeliczona. ↩︎pve-cluster,
src/pmxcfs/pmxcfs.c— ścieżki podprivsą maskowane do0777700, wszystko inne do0777750. ↩︎pve-cluster,
src/pmxcfs/memdb.h—#define MEMDB_MAX_FILE_SIZE (1024 * 1024) // 1 MiB. ↩︎Microsoft, Windows 11 OEM licence terms — „you may transfer the license to use the software directly to another user, only with the licensed device”; postanowienia o przeniesieniu „do not apply if you acquired the software in Germany” lub w wymienionych krajach. Kopia archiwalna; żywa strona odrzuca zautomatyzowane żądania. ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎
Microsoft, small business blog archive — „the OEM Windows license is ’locked’ to the original PC it comes with and cannot be transferred to any other PC.” ↩︎
Microsoft, Services Provider License Agreement — „for service providers and software development companies licensing eligible Microsoft products to provide software services and hosted applications to end customers.” ↩︎
Microsoft Learn, Windows subscription activation for VDA — „VMs must be hosted by a Qualified Multitenant Hoster (QMTH).” ↩︎
Microsoft Learn, Plan for volume activation — trzy modele aktywacji zbiorowej; progi KMS „at least five computers” dla serwerów i „at least 25 computers” dla klientów, na porcie TCP 1688; aktywacja oparta na Active Directory wymagająca domeny „at least once every 180 days”; „the GVLK doesn’t work unless a valid KMS host key can be found”; licencje zbiorowe „cover upgrades to Windows client operating systems only”. ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎
Microsoft Learn, Automatic Virtual Machine Activation in Windows Server — „AVMA requires a Windows Server Datacenter edition with the Hyper-V server host role installed”; „AVMA doesn’t work with other server virtualization technologies.” ↩︎ ↩︎