Dlaczego do tej pory było to drogie

VDI, czyli Virtual Desktop Infrastructure, dostarcza pełny pulpit z centrum danych albo z chmury, a nie z urządzenia, które masz przed sobą. Użytkownik loguje się z laptopa, cienkiego klienta albo własnej maszyny i dostaje znajomy pulpit Windows albo Linux, którego aplikacje, pliki i obliczenia działają centralnie.

Dla zespołu IT zaletą jest to, że łatki, kontrola dostępu i ochrona danych dzieją się w jednym miejscu, a ludzie mogą dotrzeć do tego samego pulpitu skądkolwiek.

Przeszkodą nigdy nie był hiperwizor. Było nią GPU.

Dzielenie jednego fizycznego GPU między kilka pulpitów było terytorium NVIDII, a NVIDIA każe sobie płacić za oprogramowanie vGPU, które robi ten podział. Ta licencja to powód, dla którego VDI ze sprzętowo akcelerowaną grafiką było głównie domeną firm z korporacyjnymi budżetami. Trudno się zapalić do płacenia rocznej opłaty za włączenie czegoś, co krzem już potrafi.

Intel zmienił ten rachunek linią Arc Pro. Te karty obsługują sprzętowy podział przez standardowe SR-IOV, które jest funkcją PCIe, a nie produktem. W efekcie nie ma serwera licencji, subskrypcji ani osobnego oprogramowania vGPU do kupienia.

Załatwiłem więc sobie Intel Arc Pro B50, żeby zobaczyć, jak gładko składa się z Proxmox. Krótka odpowiedź: mechanizm działa dokładnie tak, jak go reklamują, a potem na drodze stanął firmware. Obie połowy są poniżej.

Jak jedna karta staje się kilkoma: funkcja fizyczna na hoście, funkcje wirtualne dla gościIntel Arc Pro Bxx03:00.0: funkcja fizycznasterownik hosta: xe03:00.1vfio-pci03:00.2vfio-pci03:00.3tworzone, gdzie to możliwe03:00.4tworzone, gdzie to możliwePulpit Windows 1akceleracja sprzętowaPulpit Windows 2akceleracja sprzętowaPulpit Windows 3akceleracja sprzętowaPulpit Windows 4akceleracja sprzętowaLicencja vGPU nie pojawia się w żadnym momencie. SR-IOV to funkcja PCIe, którą karta albo zgłasza,albo nie, a ta zgłasza ją pod [320]. Ile funkcji utworzy, ustalafirmware, bo każda dostaje stały wycinek pamięci karty: większy wycinek oznaczamniej funkcji. B50 z 16 GB daje dwie po 8 GB; karty 24 i 32 GB zgłaszają siedem.
Funkcja fizyczna zostaje przy sterowniku xe hosta. Każda funkcja wirtualna jest pełnoprawnym urządzeniem PCIe, podpiętym pod vfio-pci i przekazanym do gościa: ta sama maszyneria passthrough co dla całej karty, tylko kilka razy. Para przerywana zależy od karty: ile funkcji utworzy każda z nich, jest opisane dalej.

Słoń w pokoju: najpierw potrzebujesz Windows

Zanim cokolwiek z tego zadziała, karta chce aktualizacji firmware. Intel dostarcza tę aktualizację w instalatorze sterownika dla Windows.

Co jest niezręczne, bo kartę kupiłeś po to, żeby działała pod Proxmox.

Jest obejście, które nie wymaga niczego poza Proxmox: zbuduj maszynę wirtualną z Windows, przekaż do niej całą kartę, pozwól Windows zaktualizować firmware, a potem oddaj kartę hostowi. To pętla rozruchowa i warto o niej wiedzieć, zanim zaplanujesz budowę, a nie po fakcie.

Przerwanie pętli startu od Windows tymczasową maszyną wirtualnąHaczyk: SR-IOV wymaga aktualnego firmware, a firmware jest w instalatorze sterownika dla Windows.1Karta w hościelspci → 03:00.02Cała karta → VM Windowshostpci0, Q35 + OVMF3Instalacja sterownika Intelaktualizuje też firmware4Restart hostakarta inicjuje się od nowakarta oddana do Proxmox5SR-IOV obecnelspci -v → [320]6tmpfiles.d przy starcienumvfs, unbind, bind7VF dla goścityle, ile pozwala firmwareKroki 2 i 3 służą tylko aktualizacji firmware. Maszyna wirtualna z Windows jest tymczasowa: gdy kartawróci do hosta, nie ma już żadnej roli, a nic w gotowej konfiguracji nie zależy od Windowsdziałającego na hiperwizorze.
Karta nie potrafi SR-IOV, dopóki jej firmware nie jest aktualny, a aktualizacja firmware przychodzi jako sterownik dla Windows. Jedna tymczasowa maszyna wirtualna z Windows z podpiętą całą kartą przerywa pętlę.

Znajdowanie karty

Na hoście Proxmox znajdź ją przez lspci:

lspci

Wynik lspci na hoście Proxmox pokazujący 03:00.0 VGA compatible controller: Intel Corporation Battlemage G21

Tu jest pod 03:00.0, zgłaszana jako Battlemage G21, czyli krzem stojący za Arc Pro B50. Zanotuj ten adres. Będzie ci potrzebny kilka razy, a razem z nim przychodzi osobna funkcja audio pod 04:00.0.

Przekazanie całej karty do maszyny wirtualnej z Windows

Dodaj kartę do maszyny wirtualnej z Windows jako surowe urządzenie PCI. W sprzęcie maszyny wirtualnej to wpis PCI Device: 0000:03:00 z pcie=1:

Zakładka sprzętu maszyny wirtualnej w Proxmox pokazująca 16 GiB pamięci, 4 rdzenie host, OVMF UEFI, maszynę pc-q35-10.1, VirtIO SCSI single, urządzenie stanu TPM oraz PCI Device hostpci0 ustawione na 0000:03:00 z pcie=1

Warto zauważyć, czym jeszcze jest ta maszyna wirtualna, bo nic tu nie jest przypadkowe: typ maszyny Q35, firmware OVMF, VirtIO SCSI single i TPM dla Windows 11. Szczególnie Q35 nie jest tu opcjonalne. Przekazane GPU na i440fx pojawia się jako starsze urządzenie PCI, a to zły kształt dla nowoczesnego sterownika grafiki. Opisuje to Zawsze używaj Q35, nie i440fx.

Uruchom maszynę wirtualną i sprawdź, czy Windows widzi kartę:

Zarządzanie komputerem w Windows, Menedżer urządzeń, Karty graficzne pokazujące dwa wpisy Microsoft Basic Display Adapter, jeden oznaczony ostrzeżeniem

Pojawia się jako Microsoft Basic Display Adapter, bo nie ma jeszcze zainstalowanego sterownika. To oczekiwany stan i to wystarczy. Windows znalazł sprzęt.

Aktualizacja firmware

Pobierz aktualny sterownik ze strony pobierania Intela dla Arc Pro B50. W chwili pisania była to wersja 32.0.101.8306 (Q4.25), dla Windows 11 i Windows 10 22H2:

Strona pobierania Intel Arc Pro B50 Graphics z Intel Arc Pro Graphics dla Windows, wersja 32.0.101.8306 Q4.25, z datą 23 grudnia 2025

Zainstaluj go i pozwól, żeby aktualizacja firmware przebiegła w ramach procesu, zamiast przerywać wcześniej. Ten krok z firmware to cały powód tego objazdu.

Kiedy się skończy, oddaj kartę hostowi i zrestartuj, żeby w pełni zainicjowała się na nowo pod Proxmox.

Sprawdzenie, czy SR-IOV jest na miejscu

Teraz zapytaj kartę, co potrafi:

lspci -v

Wynik lspci -v dla 03:00.0 pokazujący sterownik jądra xe, grupę IOMMU 13 oraz capabilities, w tym Alternative Routing-ID Interpretation, Address Translation Service, Physical Resizable BAR, Virtual Resizable BAR i Single Root I/O Virtualization pod 320

Linia, która ma znaczenie:

Capabilities: [320] Single Root I/O Virtualization (SR-IOV)

To cała propozycja w jednej linii wyniku lspci, bez żadnej licencji przypiętej do niej.

Trzy inne rzeczy w tym wyniku warto przeczytać przy okazji:

  • Kernel driver in use: xe: karta jest na nowszym sterowniku Intela xe, a nie na i915, i to on będzie tworzył funkcje wirtualne.
  • [420] Physical Resizable BAR i [220] Virtual Resizable BAR: karta obsługuje BAR o zmiennym rozmiarze, podobnie jak jej funkcje wirtualne. Warto wiedzieć, ile cię to kosztuje w przestrzeni adresowej, jeśli przekazujesz kilka z nich: zobacz PCIe Resizable BAR i nowoczesne GPU.
  • IOMMU group 13: karta jest we własnej grupie, a tego chcesz dla czystego passthrough. Dlaczego to ważne, wyjaśnia artykuł o podatku IOMMU.

Tworzenie funkcji wirtualnych przy starcie

Funkcje wirtualne nie są trwałe. Poproszenie o nie to zapis do sysfs, więc musi się dziać przy każdym starcie.

tmpfiles.d to schludny sposób, żeby zrobić to deklaratywnie, zamiast doklejać skrypt do pliku unitu:

cat /etc/tmpfiles.d/b50-setup.conf pokazujący zapis do sriov_numvfs, cztery zapisy unbind do sterownika xe i cztery zapisy bind do vfio-pci

Plik wykonuje trzy zadania po kolei.

Utwórz funkcje wirtualne, zapisując ich liczbę do sriov_numvfs funkcji fizycznej:

w /sys/devices/pci0000:00/0000:00:01.1/0000:01:00.0/0000:02:01.0/0000:03:00.0/sriov_numvfs  - - - -  4

Odepnij każdą nową funkcję od xe, bo sterownik hosta przejmuje je, gdy się pojawiają, a gość nie może dostać urządzenia, które trzyma host:

w /sys/bus/pci/drivers/xe/unbind - - - - 0000:03:00.1
w /sys/bus/pci/drivers/xe/unbind - - - - 0000:03:00.2
w /sys/bus/pci/drivers/xe/unbind - - - - 0000:03:00.3
w /sys/bus/pci/drivers/xe/unbind - - - - 0000:03:00.4

Podepnij je pod vfio-pci, co udostępnia je do przekazania:

w /sys/bus/pci/drivers/vfio-pci/bind - - - - 0000:03:00.1
w /sys/bus/pci/drivers/vfio-pci/bind - - - - 0000:03:00.2
w /sys/bus/pci/drivers/vfio-pci/bind - - - - 0000:03:00.3
w /sys/bus/pci/drivers/vfio-pci/bind - - - - 0000:03:00.4

Zwróć uwagę na adresy: funkcja fizyczna to 03:00.0, a funkcje wirtualne pojawiają się jako .1 do .4.

Jeden szczegół dotyczący w, który wyjaśnia kolejność i który cię ugryzie, jeśli zrobisz to źle. systemd dokumentuje go tak: „Write the argument parameter to a file, if the file exists.” sriov_numvfs istnieje dopiero wtedy, gdy jakiś sterownik podepnie się pod funkcję fizyczną, a ścieżki funkcji wirtualnych istnieją dopiero po tym zapisie. Więc kolejność w pliku nie jest kwestią stylu. Każda linia zależy od tego, czy poprzednia zadziałała.

Dlaczego dwie, a nie cztery

Sterownik 32.0.101.8306, ten zainstalowany wyżej, zawiera firmware grafiki BMG__21,1162, i to jest wydanie, w którym Intel po raz pierwszy oficjalnie włączył SR-IOV na Arc Pro. Deklarowana przez Intela wartość domyślna dla B50 w tym wydaniu to dwie funkcje wirtualne, każda z 8 GB VF Local Memory BAR.

Co sprawia, że ta liczba to arytmetyka, a nie polityka. B50 ma 16 GB. Przy 8 GB na funkcję wirtualną mieszczą się tylko dwie.

Jest haczyk, o którym warto wiedzieć, jeśli szukasz obejścia. Zanim pojawiło się oficjalne wsparcie, niektórzy używali starszego firmware, który na B50 wystawiał 12 funkcji wirtualnych, a powrót do sterownika 32.0.101.6979 przywraca tę liczbę. Te 12 dzieliło te same 16 GB, więc każda dostawała ułamek pamięci, którą dostają moje. Stanowisko Intela jest takie, że dwie wybrano celowo, żeby każda funkcja miała dość mocy obliczeniowej, pojemności i przepustowości, by zachowywać się przewidywalnie.

Więc limit da się przesunąć, ale nie ty to zrobisz. Maksymalna liczba VF i rozmiar VF Local Memory BAR siedzą w IFWI, nie ma publicznego narzędzia do zmiany żadnego z nich, a wspierana odpowiedź na aktualnym stosie to dwie.

Ile pulpitów daje każda karta

B50 to mała karta w rodzinie, a jej dwie funkcje to najniższy poziom w rodzinie. Jeśli zależy ci na liczbie stanowisk, kupuj wyżej w gamie.

Cała linia Battlemage Arc Pro obsługuje SR-IOV. Różni się tym, ile funkcji firmware wykroi, a to idzie za pamięcią:

KartaPamięćVF na aktualnym wspieranym stosieWidziane gdzie indziej
Arc Pro B5016 GB2, po 8 GB VF BAR każda: udokumentowana wartość domyślna Intela12 na nieoficjalnym firmware, przez sterownik 32.0.101.6979
Arc Pro B6024 GB7 zgłaszanych24 na wczesnym firmware ASRock, obcięte do 7 przez późniejsze
Arc Pro B60 Dual2 × 24 GB7 na GPU: dwa GPU, więc 14 z jednego slotujak wyżej; obie połowy są niezależne
Arc Pro B6532 GBnie znaleziono opublikowanej liczbybrak danych
Arc Pro B7032 GB7 zgłaszanych, na firmware 85174 na wcześniejszym firmware

Tylko wiersz B50 jest udokumentowany przez Intela. Liczby dla B60 i B70 to to, co ludzie zgłaszają z lspci, i zmieniały się już nie raz. Szczególnie B60 spadło z 24 do 7 po aktualizacji firmware, co jest tym samym rodzajem zawężenia, jakie przeszło B50. Nikt chyba w ogóle nie opublikował liczby VF dla B65, więc traktuj ten wiersz jako nieznany, a nie jako zero.

Z tej tabeli wynikają dwie rzeczy i obie mają większe znaczenie niż którakolwiek pojedyncza liczba w niej.

Liczba VF to podział pamięci, a nie cecha układu. Reguła Intela jest taka, że większy VF Local Memory BAR oznacza mniej funkcji. Dlatego karta 16 GB daje dwie, a karty 32 GB dają siedem: nic w shaderach GPU o tym nie decyduje.

Sprawdź kartę, którą zamierzasz kupić, a nie rodzinę. Obecność SR-IOV różniła się między producentami płyt na tym samym układzie: B60 Blower od Sparkle początkowo wychodziło bez tej funkcji widocznej w ogóle i zyskało ją dopiero po aktualizacji firmware przez igsc. Poproś o wynik lspci -v z dokładnie tego modelu albo zaplanuj aktualizację firmware, zanim zaczniesz na tym polegać.

Dual B60 to dwie karty w jednym śledziu

Arc Pro B60 Dual 48G Turbo od Maxsun to ta ciekawa pod względem liczby stanowisk, a kluczowe jest zrozumienie, że te 48 GB nie są pulą.

To dwa GPU B60, dwa układy BMG-G21, na jednej płytce, z 24 GB GDDR6 podłączonymi do każdego, i bez mostka PCIe między nimi. Oba układy wiszą bezpośrednio na złączu x16, każdy jako PCIe 5.0 x8.

Co oznacza, że host musi podzielić slot za ciebie. Karta potrzebuje głównego slotu x16 z bifurkacją x8/x8, a większość płyt konsumenckich nie włącza tego domyślnie. To ustawienie firmware, którego trzeba poszukać, w tej samej kategorii co ustawienia IOMMU i ACS, których to wszystko wymaga.

Zrób to dobrze, a system operacyjny widzi dwa osobne GPU, każde z własną funkcją fizyczną i własnym SR-IOV. Dostajesz więc dwa zestawy funkcji wirtualnych z jednego slotu, 14 stanowisk, jeśli każdy układ zachowuje się jak pojedyncze B60, a plik tmpfiles.d wyżej się podwaja, jeden zapis sriov_numvfs na układ.

Zrób to źle, a widzisz jedno GPU i połowa karty jest niewidoczna.

Warto powiedzieć wprost, czym te 48 GB nie są: gość podpięty do funkcji wirtualnej na pierwszym układzie nie sięgnie do pamięci drugiego. To dwie karty po 24 GB w jednej fizycznej przestrzeni, czyli dokładnie to, czego chcesz dla stanowisk VDI, i dokładnie to, czego nie chcesz dla jednego dużego modelu.

Więc: jeśli dwa stanowiska wystarczą, B50 to karta 70 W, która to zrobi. Jeśli chcesz siedmiu, planuj wokół B70. Jeśli chcesz czternastu i masz płytę, która zrobi bifurkację, podwójne B60 da ci to w jednym slocie.

Czy da się uruchomić AI na funkcji wirtualnej?

Krótka odpowiedź: traktuj to jako niewspierane. Dłuższa odpowiedź, bo powód ma znaczenie i nie jest tym, którego byś się spodziewał.

Te karty są reklamowane jako karty do AI i nie udają. 128 silników XMX w B50 ma 170 szczytowych TOPS, B70 ma 367, a historia oprogramowania Intela jest prawdziwa: vLLM serwuje modele od 8B do 120B na Arc Pro z serii B, a IPEX-LLM i backend SYCL w llama.cpp oba na nich działają.

Ale spójrz, jak powstaje każdy z tych wyników. Własne liczby vLLM dla Arc Pro pochodzą z kontenera Docker na gołym metalu, na systemach z czterema i ośmioma całymi kartami B60 robiącymi równoległość tensorową. Wpis Intela ani razu nie wspomina SR-IOV ani funkcji wirtualnych.

Ten wzorzec trzyma się wszędzie, gdzie patrzyłem. Intel zawęża zastosowania SR-IOV do wirtualizowanego zdalnego pulpitu, akceleracji grafiki w systemie gościa oraz kodowania i dekodowania mediów. Obliczeń nie ma na tej liście i nie znalazłem ani jednego opublikowanego przypadku, w którym ktoś uruchamiałby inferencję LLM w maszynie wirtualnej podpiętej do funkcji wirtualnej.

To, co ludzie naprawdę robią, jest wymowne: uruchamiają model w Dockerze na hoście, a funkcje wirtualne dają maszynom wirtualnym na pulpity. Jedna osoba robiąca obie rzeczy naraz pisze po prostu, że „VRAM gets pretty tight.”

I to jest prawdziwy problem, a jest nim arytmetyka, a nie wsparcie sterownika.

Funkcja wirtualna dostaje stały wycinek pamięci lokalnej: 8 GB na B50, ustawione w firmware. Ten wycinek to twardy sufit na wagi plus pamięć KV cache w tym gościu i nie rośnie dlatego, że karta ma więcej. Model 8B w FP16 to około 16 GB wag, zanim dodasz jakikolwiek kontekst, więc nie zmieści się w funkcji wirtualnej B50 na żadnym sterowniku. Skwantyzuj do Q4, a 8B mieści się w około 4 GB, zostawiając kilka GB na kontekst: to działa, ale daleko temu do tego, co karta potrafi niepodzielona.

Więc oba obciążenia konkurują o tę samą pamięć, a podział jest ustalony w firmware, zanim którekolwiek z nich wystartuje.

Jeśli zadaniem jest AI, nie dziel karty. Przekaż całość do jednej maszyny wirtualnej, tym samym passthrough hostpci0, którego używałem do aktualizacji firmware wcześniej w tym wpisie, albo uruchom kontener na hoście i pomiń wirtualizację dla tego obciążenia. Obie drogi dają modelowi całe 16 GB i pełną macierz XMX.

Jeśli zadaniem jest VDI, funkcje wirtualne to dobry wybór, i spodziewaj się za każdą z nich grafiki pulpitu, a nie serwera inferencji. Sprzętowo akcelerowane pulpity, odtwarzanie wideo i kodowanie działają. Do tego ten mechanizm jest udokumentowany.

Warto powiedzieć wprost: brak opublikowanych dowodów nie jest dowodem, że to nie działa. Sterownik xe udostępnia obliczenia przez Level Zero i OpenCL i jest całkiem możliwe, że gość oparty na VF uruchomi je bez problemu. Ale nic od Intela nie mówi, że to zwalidowane, nikt chyba nie pokazał, że to działa, a sufit pamięci ogranicza korzyść, nawet jeśli działa. Nie na tym buduje się plan.

Ile to nadal jest warte

Dwie funkcje wirtualne to dwa sprzętowo akcelerowane pulpity Windows z jednej karty, bez licencji vGPU, bez subskrypcji i bez serwera licencji. Na hiperwizorze, którego uruchomienie nic nie kosztuje. To wystarczy, żeby udowodnić, że podejście działa, i to jest uczciwe zadanie dla B50. To dół gamy.

Do prawdziwego wdrożenia VDI specyfikowałbym podwójne B60.

Czternaście funkcji z jednego slotu, jeśli każdy układ zachowuje się jak pojedyncze B60, stawia je na tym samym terytorium liczby stanowisk co karty NVIDII sprzedawane pod to obciążenie, za dużo niższą cenę i bez niczego do licencjonowania na użytkownika. Ta ostatnia część to ta, która się kumuluje. vApps, vPC i RTX vWS od NVIDII są licencjonowane na jednoczesnego użytkownika, albo jako roczna subskrypcja, albo jako licencja wieczysta, którą trzeba kupić razem z pięcioletnią subskrypcją wsparcia i utrzymania. Każde stanowisko to pozycja na fakturze i wraca co roku. Po stronie Intela nie ma takiej pozycji. Kupujesz kartę.

A mechanizm to część, która ma znaczenie w długim terminie. SR-IOV na GPU to funkcja PCIe, a nie poziom produktu, więc plik tmpfiles.d po prostu rośnie, żeby pasować do tego, na co pozwala karta.

Kształt to jeden zapis sriov_numvfs, potem unbind i bind dla każdej funkcji, więc dwie funkcje to pięć linii, a dziewięć wyżej to cztery funkcje zamówione na karcie, która daje dwie. Siedem funkcji to piętnaście linii. Podwójne B60 to trzydzieści, bo każdy układ jest własną funkcją fizyczną i dostaje własny zapis sriov_numvfs.

Nic poza tym się nie zmienia, gdy to skalujesz. Serwer licencji nie pojawia się w tym pliku w żadnym miejscu.

Źródła