Dwa ustawienia, które wybrałeś raz i zapomniałeś
Proxmox VE 9 robi za ciebie dwie pożyteczne rzeczy, nie pytając. Daje gościowi Fisher-Price OS (Windows) funkcje parawirtualne, których potrzebuje, żeby porządnie działać na KVM, i ładuje przy starcie aktualny mikrokod CPU.
Obie są automatyczne. Obie zależą też od decyzji, którą podjąłeś raz, może lata temu, i od tamtej pory na nią nie patrzyłeś.
Pierwsza zależy od typu OS wybranego przy tworzeniu VM. Wybierz jedną z pozycji Microsoft Windows, a Proxmox przy każdym starcie dodaje enlightenments Hyper-V. Zostaw Other, co łatwo zrobić przy imporcie dysku albo klonowaniu czegoś starego, a gość nie dostaje żadnego z nich. Startuje, działa, jest wolniejszy i nic ci o tym nie mówi.
Druga zależy od tego, jak host doszedł do wersji 9. Instalator 9.0 włącza komponent firmware Debiana i instaluje pakiet mikrokodu dla twojego CPU. Host zaktualizowany z 8.x zachowuje repozytoria, które miał, a na większości z nich oznacza to brak jakiegokolwiek pakietu mikrokodu. Na hoście AMD Zen 5 z jądrem 6.17.9 lub nowszym to nie jest teoretyczna luka: goście używający typów CPU EPYC przestają startować.
Reszta wpisu bierze każde po kolei: czym jest, jaką dokładnie regułę stosuje Proxmox, jak je włączyć tam, gdzie brakuje, i jak udowodnić, że zadziałało. Reguły pochodzą z kodu qemu-server i pve-manager na żywym hoście 9.2, nie z pamięci, bo dwie z nich nie są takie, jak większość by zgadywała.
Czym właściwie jest enlightenment
System operacyjny gościa napisany pod prawdziwy sprzęt wkłada mnóstwo wysiłku w rzeczy, które w VM są marnotrawstwem. Programuje timery przez emulowane układy, kręci się na blokadach trzymanych przez vCPU, który nawet nie jest zaplanowany, i odpala watchdogi, kiedy host podbierze kilka milisekund.
Parawirtualizacja to naprawia: pozwala gościowi wiedzieć, że jest gościem, i rozmawiać bezpośrednio z hypervisorem. Linux robi to przez własne interfejsy KVM. Fisher-Price OS (Windows) mówi tylko jednym dialektem parawirtualnym, dialektem Hyper-V, więc KVM implementuje ten dialekt i mówi gościowi, że działa na hypervisorze zgodnym z Hyper-V. Każdy jego kawałek nazywa się enlightenment.
Nic z tego nie jest włączone, dopóki ktoś nie poprosi. Dokumentacja QEMU mówi to wprost: „No Hyper-V enlightenments are enabled by default by either KVM or QEMU”1. W Proxmox prosi qemu-server i prosi tylko wtedy, gdy typ OS to jedna z pozycji Microsoft Windows.
Różnicę zobaczysz na każdym hoście.
To jest linuksowa VM na moim węźle 9.2, ostype: l26, typ CPU host:
# qm showcmd 101 --pretty | grep -- -cpu
-cpu host,+kvm_pv_eoi,+kvm_pv_unhalt \
Dwie flagi KVM dla własnej parawirtualnej obsługi przerwań i spinlocków Linuksa, a flag hv_ nie ma wcale.
Dobrze dla Linuksa. Źle dla gościa, który rozumie tylko Hyper-V.
Co robi każdy enlightenment, według opisów QEMU1:
| Flaga | Co dostaje gość | Co oszczędza |
|---|---|---|
hv_time | zegar referencyjny Hyper-V i stronę TSC | odczyty znacznika czasu bez wyjścia do hypervisora |
hv_relaxed | polecenie wyłączenia timeoutów watchdoga | fałszywe timeouty, gdy vCPU zostaje wywłaszczony |
hv_vapic | stronę VP assist dla APIC | koniec przerwania bez wyjścia |
hv_spinlocks | spinlocki parawirtualne, liczbę prób przed powiadomieniem hosta | kręcenie się na blokadzie, której właściciel nie działa |
hv_vpindex | własny indeks procesora wirtualnego | warunek wstępny dla kolejnych czterech |
hv_runtime | ile każdy vCPU faktycznie działał | uczciwy obraz skradzionego czasu |
hv_synic, hv_stimer | syntetyczny kontroler przerwań i timery | emulowany sprzęt timerów |
hv_ipi | wysyłanie IPI do wielu vCPU jednym hypercallem | jedno wyjście APIC na każdy docelowy CPU |
hv_reset | reset przez hypervisor | |
hv_evmcs | enlightened VMCS, tylko Intel | szybsza zagnieżdżona wirtualizacja |
hv_tlbflush | parawirtualne zestrzeliwanie TLB | czekanie na vCPU, które nie działają |
Przełącznikiem jest typ OS
Reguła siedzi w jednej funkcji, get_hyperv_enlightenments w CPUConfig.pm qemu-server2.
Typ OS najpierw zamienia się w numer wersji: win11 staje się 11, win10 staje się 10, w2k8 i wvista oba stają się 6, a typy XP i 2003 stają się 5.
Linux, Other i wszystko inne stają się 0.
Potem bramki idą po kolei.
Czytać regułę to jedno. Uruchomić ją to lepiej.
Załadowałem więc zainstalowany CPUConfig.pm na dwóch hostach 9.2, moim węźle AMD Ryzen dla wierszy AMD i węźle Intel Celeron N5100 dla wierszy Intela, i wywołałem tę funkcję z każdą kombinacją:
| Typ OS | Firmware | Wersja maszyny | Host | Dodane enlightenments |
|---|---|---|---|---|
l26 lub other | dowolne | dowolna | dowolny | brak |
wxp (5) | SeaBIOS | 11.0 | dowolny | brak |
w2k8 (Vista/2008) | SeaBIOS | 11.0 | dowolny | spinlocks, vapic, time, reset, vpindex, runtime |
win7 | SeaBIOS | 11.0 | dowolny | sześć powyższych plus relaxed, synic, stimer, ipi |
win7 | OVMF | 11.0 | dowolny | brak |
win10 | OVMF | 11.0+pve2 | Intel | pełna dziesiątka, bez evmcs |
win11 | OVMF | 11.0+pve1 | Intel | pełna dziesiątka, bez evmcs |
win11 | OVMF | 11.0+pve2 | Intel | pełna dziesiątka plus evmcs |
win11 | SeaBIOS | 11.0+pve2 | AMD | pełna dziesiątka, bez evmcs |
Trzy rzeczy z tej tabeli warto wiedzieć, zanim zbliżysz się do GUI.
Gość UEFI z typem OS starszym niż 8.x nie dostaje nic. Kod wraca wcześnie, gdy firmware to OVMF, a wersja jest poniżej 8. Gość 7/2008r2, którego przeniosłeś na UEFI, po cichu stracił każdy enlightenment, jaki miał.
hv_evmcs chce trzech rzeczy naraz.
Hosta Intel, typu OS 11/2022/2025 i wersji maszyny 11.0+pve2 lub nowszej.
Gość 10/2016/2019 nigdy nie dostaje go domyślnie, choćby jego wersja maszyny była najnowsza.
Producent CPU hosta jest odczytywany przy starcie VM.
Kontrola wywołuje read_cpuinfo na węźle, który ją uruchamia, a nie tam, gdzie VM została utworzona.
W mieszanym klastrze Intel i AMD ta sama VM dostaje hv_evmcs na jednym węźle, a na drugim nie, i decyzja zapada od nowa przy każdym zimnym starcie.
Starsze bramki wersji maszyny (2.3, 2.6, 2.12, 3.1) mają znaczenie tylko dla VM przypiętych do maszyn z zamierzchłej przeszłości QEMU. Wszystko, co utworzyłbyś dziś, je przechodzi.
Wybierz więc typ OS najbliższy gościowi, a nie najnowszy na liście.
Gość 10/2016/2019 należy do 10/2016/2019.
Dokumentacja Proxmox podaje drugi powód, dla którego typ ma znaczenie poza tymi flagami: ustawia też takie rzeczy jak to, czy wirtualny RTC chodzi według czasu lokalnego3.
Dlaczego twoje starsze VM omija lipcowa poprawka
hv_evmcs jako ustawienie domyślne to nowość.
Przyszło w qemu-server 9.2.0 15 lipca 2026, żeby „mitigate guest freezes and 100% CPU usage seen on certain Intel CPUs with Windows guests that use Virtualization-Based Security (VBS)”4, i jest przywiązane do wersji maszyny 11.0+pve2.
To przywiązanie jest haczykiem, bo Proxmox przypina wersję maszyny każdej VM z typem OS Microsoft Windows w chwili jej utworzenia. Dokumentacja podaje powód: „Windows is sensitive to changes in the virtual hardware - even between cold boots”3. To rozsądna decyzja. Oznacza też, że VM utworzona w czerwcu 2026 siedzi na 11.0+pve1 lub starszej i zostanie tam, dopóki ktoś jej nie przeniesie.
Czy ktoś przeniesie ją za ciebie? Nie. Nowe ustawienie domyślne dotyczy nowych VM i tych, które świadomie podbijesz, i niczego więcej.
Jeśli masz hosty Intela z gośćmi 11/2022/2025 z włączonym VBS i któryś z nich zamarzł na 100% CPU, to jest pierwsza rzecz do sprawdzenia:
qm config <vmid> | grep -E '^(ostype|machine):'
ostype: win11 z linią machine: poniżej pc-q35-11.0+pve2 trzeba podnieść, żeby dostać poprawkę.
Podniesienie zmienia wirtualny sprzęt, który widzi gość, czyli dokładnie to, przed czym chroni przypinanie.
Zrób to więc w oknie serwisowym, najpierw robiąc kopię zapasową albo snapshot, przez Hardware → Machine → Edit, zaznacz Advanced i wybierz wersję.
Jeśli linia zaczyna się od pc-i440fx-, wersja jest mniejszym problemem: ten gość w ogóle nie powinien być na i440fx, z powodów opisanych w Zawsze używaj Q35, nie i440fx, a sekcja Ustawienie i dowód, że zadziałało poniżej to omawia.
W tych samych kilku miesiącach wylądowały dwa powiązane ustawienia domyślne i warto o nich wiedzieć, skoro już tam jesteś.
qemu-server 9.1.12 wyłączył flagi cet-ibt i cet-ss dla typu 11/2022/2025, bo przy QEMU 11.0 i jądrach 7.x, które je udostępniały, goście z VBS nie startowali4.
A 9.1.14 udostępnił właściwość CPU level, którą dokumentacja opisuje jako „a known workaround for Hyper-V boot failures of Windows guests on recent Intel hosts when the CPU type is host or max”3.
Strona QEMU, wydanie po wydaniu
qemu-server buduje linię poleceń. pve-qemu-kvm to QEMU, które ją uruchamia, a lipcowa poprawka potrzebuje obu.
Wersję maszyny 11.0+pve2 można wybrać tylko wtedy, gdy zainstalowana jest binarka QEMU 11.0, bo qemu-server odrzuca każdą wersję maszyny nowszą niż QEMU, które znajduje na hoście5.
+pve2 to własny licznik rewizji qemu-server, nie QEMU, więc każdy build 11.0 go spełnia.
W dniu wydania 9.2.0 para wyglądała tak:
| Pakiet | Wersja | Wydany | Co przynosi |
|---|---|---|---|
qemu-server | 9.2.0 | 15 lipca 2026 | domyślne hv-evmcs i maszynę 11.0+pve2 |
pve-qemu-kvm | 11.0.2-1 | 1 lipca 2026 | QEMU 11.0.2, aktualne tego dnia |
pve-qemu-kvm, minimum | 11.0.0-1 | 5 maja 2026 | pierwszy build QEMU 11.0 |
Czy apt dopilnuje, żebyś miał oba? Nie.
qemu-server 9.2.0 nie deklaruje niczego mocniejszego niż pve-qemu-kvm (>= 7.1~)6, więc węzeł z QEMU wstrzymanym na 10.x przyjmie nowy qemu-server bez szemrania, a potem nie będzie mógł zaoferować wersji maszyny, na której wisi poprawka.
Sprawdź oba, na każdym węźle. To mój host 9.2 dziś, daleko za obiema:
# pveversion -v | grep -E '^(qemu-server|pve-qemu-kvm):'
pve-qemu-kvm: 11.0.3-4
qemu-server: 9.2.11
Każde wydanie QEMU, odkąd Proxmox VE 9.0 wyszedł na 10.0.27, niosło własne poprawki dla gości Fisher-Price OS (Windows). Oto te, które dotykają gościa, z changeloga pakietu Proxmox8 i upstreamowych changelogów QEMU9:
| QEMU | Build Proxmox | Co naprawił dla gościa |
|---|---|---|
| 10.0 | 10.0.2-1, 17 czerwca 2025 | błąd „PCI Label Id”, nieszkodliwy po angielsku, ale zdolny zawiesić zlokalizowane instalacje |
| 10.1 | 10.1.2-3, 17 listopada 2025 | regresję schowka VNC, która psuła wskaźnik myszy |
| 10.1 | 10.1.2-5, 22 grudnia 2025 | zawieszające się kopie zapasowe VM z dyskiem TPM, poprawka io_uring |
| 11.0 | 11.0.0-1, 5 maja 2026 | regresję w eksporcie FUSE, którego swtpm używa do stanu TPM |
| 11.0 | 11.0.2-1, 1 lipca 2026 | enlightenments Hyper-V rozpoznawane jako flagi CPUID, więc własny model CPU może je nieść |
QEMU 11.0 też coś zepsuło: zaczęło udostępniać cet-ibt i cet-ss, co powstrzymało start gości z VBS i skłoniło qemu-server 9.1.12 do ich wyłączenia, jak opisano wyżej.
Poprawki agenta gościa w tych samych wydaniach to inna sprawa. QEMU 10.1, 10.2 i 11.0 naprawiły po kawałku obsługę VSS i zamrażania systemu plików w agencie gościa, w tym „Access denied Event ID 8194”, które wyleczyło 11.09.
Nic z tego nie przychodzi z pve-qemu-kvm. Agent dla tego gościa jest dostarczany na ISO ze sterownikami virtio-win10, więc zmienia się tylko wtedy, gdy zaktualizujesz agenta wewnątrz VM.
Dwie flagi, które możesz ustawić ręcznie
Proxmox nie pozwoli ci dodać do VM dowolnych flag CPU.
Hardware → Processors → Edit, zaznacz Advanced, a Extra CPU Flags oferuje stałą listę zdefiniowaną w CPUFlags.pm11.
Dwie pozycje na tej liście to enlightenments i to są te dwa, których Proxmox domyślnie nie ustawia, albo nie ustawiał do lipca.
| Flaga | Opis od samego Proxmox | Kiedy ją ustawić |
|---|---|---|
hv-tlbflush | „Improve performance in overcommitted Windows guests. May lead to guest bluescreens on old CPUs.” | Opcjonalnie. Najpierw jedna VM i obserwuj ją. |
hv-evmcs | „Improve performance for nested virtualization. Only supported on Intel CPUs.” | Zagnieżdżony Hyper-V, WSL2 lub VBS w gościu, na Intelu. Już włączone dla 11/2022/2025 na 11.0+pve2. |
Obie stały się opcjonalne w qemu-server 6.0-6 23 lipca 2019, opisane w changelogu jako „sometimes problematic”4.
hv-tlbflush został taki przez siedem lat. To niezła wskazówka, ile testów chce, zanim puścisz go po klastrze.
Własna uwaga QEMU o hv-evmcs mówi, że jest tylko dla Intela i że „some virtualization features (e.g. Posted Interrupts) are disabled when hv-evmcs is enabled”1.
Włączenie go ręcznie na gościu, który nie robi zagnieżdżonej wirtualizacji, nic ci nie daje i tyle właśnie kosztuje.
Ustawienie i dowód, że zadziałało
Dla nowej VM: Create VM → OS, ustaw Type na Microsoft Windows, a Version na najbliższe dopasowanie.
Dla istniejącej: Options → OS Type → Edit, wybierz wersję, OK.
Proxmox przypina wersję maszyny, kiedy przełączasz istniejącą VM na typ Microsoft Windows, tak samo jak przy tworzeniu4, więc spodziewaj się, że linia machine: w konfiguracji też się zmieni.
I postaw ją na q35. Gość z enlightenments nie ma czego szukać na pc-i440fx.
To chipset bez magistrali PCIe, a powody sięgają daleko poza passthrough; wszystkie są w Zawsze używaj Q35, nie i440fx.
Kreator cię nie zatrzyma, a dla większości typów Microsoft Windows sam cię tam postawi.
Własna dokumentacja Proxmox nazywa Intel 440FX „the default”3, a domyślne ustawienia OS w GUI nadpisują to dla dokładnie jednej pozycji: 11/2022/2025 dostaje machine: 'q35' i bios: 'ovmf'12.
Każdy inny typ Microsoft Windows dziedziczy ogólne ustawienia domyślne, które nie ustawiają maszyny wcale.
Gość 10/2016/2019 utworzony klikaniem Next ląduje więc na i440fx, z enlightenments i na złym chipsecie jednocześnie.
| Typ OS wybrany w kreatorze | Maszyna, którą dostaje | Firmware, które dostaje |
|---|---|---|
| 11/2022/2025 | q35 | OVMF |
| 10/2016/2019 i każdy starszy typ Microsoft Windows | i440fx | SeaBIOS |
| Other, Linux | i440fx | SeaBIOS |
Zmień to na zakładce System, zanim skończysz kreatora. Dla VM, która już istnieje, zmiana chipsetu to większa zmiana wirtualnego sprzętu niż podbicie wersji maszyny, więc obowiązują te same zasady okna serwisowego i kopii zapasowej, a wpis o q35 opisuje, co gość z tym robi.
Potem zatrzymaj ją porządnie. Enlightenments to argumenty w linii poleceń QEMU, a ta linia powstaje tylko przy starcie procesu QEMU. Restart z wnętrza gościa zachowuje ten sam proces, więc zachowuje stare flagi. Wyłącz, poczekaj na stopped, potem Start.
Udowodnij to z hosta, bo tam jest odpowiedź:
qm showcmd <vmid> --pretty | grep -o "hv_[a-z_]*[=0-9a-fx]*" | sort -u
To wypisuje, co qemu-server przekaże QEMU przy następnym starcie.
Gość 11/2022/2025 na 11.0+pve2 na Intelu powinien wypisać jedenaście: hv_evmcs, hv_ipi, hv_relaxed, hv_reset, hv_runtime, hv_spinlocks=0x1fff, hv_stimer, hv_synic, hv_time, hv_vapic i hv_vpindex.
Ten sam gość na AMD wypisuje dziesięć. Pusty wynik oznacza, że typ OS nie jest typem Microsoft Windows albo że to typ sprzed 8.x na UEFI.
Jeśli gość nie wystartuje po zmianie, ustaw typ OS z powrotem na Other na jeden start, żeby potwierdzić albo wykluczyć enlightenments. Bez nich działa. Po prostu działa gorzej.
Mikrokod: co naprawia i skąd się bierze
Drugie ustawienie domyślne siedzi pod hypervisorem, nie nad nim.
Mikrokod CPU to firmware producenta dla samego procesora. Aktualizacje łatają podatności bezpieczeństwa i poważne błędy CPU, a przewodnik administratora Proxmox podkreśla to, co ważne dla każdego, kto martwi się kosztem wydajności: „a patched microcode is usually still more performant than an unpatched microcode where the kernel itself has to do mitigations”13.
Są trzy miejsca, z których może przyjść, i są od siebie niezależne.
| Źródło | Stosowany | Dostarcza | Na moim hoście 9.2 dziś |
|---|---|---|---|
| Aktualizacja BIOS/UEFI płyty | przy każdym włączeniu, trwale | producent płyty lub serwera | cokolwiek niósł ostatni BIOS |
Debian non-free-firmware | wcześnie przy starcie, z initramfs | Debian | intel-microcode 3.20251111.1~deb13u1, amd64-microcode 3.20250311.1 |
| Repozytorium Proxmox VE | wcześnie przy starcie, z initramfs | Proxmox | amd64-microcode 3.20251202.1~bpo13+1, brak pakietu Intela |
Drogę przez BIOS Proxmox nazywa zalecaną13. Wczesne ładowanie to siatka bezpieczeństwa na czas, gdy producent płyty przestał wydawać aktualizacje BIOS, a przy czymkolwiek starszym niż kilka lat zwykle już przestał.
Ten trzeci wiersz mnie zaskoczył.
Proxmox trzyma w swoim repozytorium nowszy amd64-microcode, niż Debian ma w trixie14, z tym samym priorytetem przypięcia, więc apt wybiera wersję Proxmox.
Na hoście AMD ze skonfigurowanym repozytorium Proxmox to jest wersja, którą w końcu uruchomisz, i jak pokazuje następna sekcja, to jest wersja, która się liczy.
Wczesne ładowanie to to, co konfiguruje ten wpis. Mikrokod trafia do initramfs, a jądro stosuje go na samym początku startu, zanim cokolwiek innego działa.
Późne ładowanie stosuje go na działającym systemie. Własna dokumentacja jądra ma sekcję zatytułowaną „Why is late loading dangerous?”, a od 5.19 nie jest ono domyślnie włączone15. Debian też je blokuje. To plik z mojego hosta, słowo w słowo:
# cat /etc/modprobe.d/amd64-microcode-blacklist.conf
# The microcode module attempts to apply a microcode update when
# it autoloads. This is not always safe, so we block it by default.
blacklist microcode
Zostaw go w spokoju. Host powyżej ma go na miejscu i wciąż pokazuje udaną wczesną aktualizację, więc niczemu nie przeszkadza.
Każda z dróg wymaga restartu. Nie da się tego obejść.
I to tylko x86. Przewodnik Proxmox mówi wprost, że „There is no equivalent operating-system-level microcode package for arm64”13.
Dlaczego host po aktualizacji go nie ma
„Non-free” w non-free-firmware dotyczy licencji, nie pieniędzy ani subskrypcji Proxmox.
Wiki Debiana to wyjaśnia: strona jądra to wolne oprogramowanie, ale dane aktualizacji od producenta są „opaque”, „and its contents are unknown to Debian”16.
Dlatego żyją we własnym komponencie i dlatego system Debian ich nie dostaje, dopóki komponent nie jest włączony.
Instalator Proxmox VE 9.0 go włącza. Informacje o wydaniu mówią, że ISO będzie „Install the microcode package matching the current platform” i że „installations now have the non-free-firmware repository enabled”7. Aktualizacja nie robi żadnej z tych rzeczy, bo zachowuje linie repozytoriów, które miałeś na 8.x.
| Świeża instalacja 9.x | Aktualizacja z 8.x | |
|---|---|---|
non-free-firmware | włączone przez instalator | cokolwiek było na 8.x, często brak |
| Pakiet mikrokodu | zainstalowany dla wykrytego CPU | brak, dopóki nie dodasz komponentu |
| Co ci o tym mówi | nic nie trzeba | pve8to9, jako FAIL i WARN, i tylko jeśli go uruchomisz |
| Późniejsze aktualizacje | apt full-upgrade i restart | to samo, gdy pakiet już jest |
Narzędzie kontrolne to zgłasza, głośniej, niż się spodziewałem. Tak to wygląda na moim węźle Intela, który przyszedł z 8.x:
# pve8to9 | grep -i -B1 -A2 microcode
PASS: Legacy file '/etc/sysctl.conf' is not present.
INFO: Checking if matching CPU microcode package is installed.
FAIL: unable to determine installed intel-microcode version.
WARN: The matching CPU microcode package 'intel-microcode' could not be found! Consider installing it to receive the latest security and bug fixes for your CPU.
apt install intel-microcode
SKIP: NOTE: Expensive checks, like CT cgroupv2 compat, not performed without '--full' parameter
FAIL to efekt uboczny: wyszukiwanie wersji loguje błąd dla każdego niezainstalowanego pakietu, zanim kontrola mikrokodu dojdzie do własnego ostrzeżenia17.
Tak czy inaczej pve8to9 to narzędzie kontrolne, nie bramka. Nie uruchamia aktualizacji i nie może jej zatrzymać, więc aktualizacja przepływa obok niego.
Czy to ma znaczenie w praktyce? Oto dwa przypadki, w których ma, a pierwszy jest mój.
Ten węzeł Intela to Celeron N5100. Jego lista źródeł już zawierała non-free-firmware, więc pakiet był o jedno polecenie dalej, a do 27 października 2026 nikt go nie uruchomił.
Jądro zauważyło, nawet jeśli nikt inny nie:
# dmesg | grep -i microcode
[ 0.000000] x86/CPU: Running old microcode
[ 0.497219] microcode: Current revision: 0x0000001d
# lscpu | grep -i 'old microcode'
Vulnerability Old microcode: Vulnerable
Jądro trzyma „a table of released microcode”, a CPU, który wystartował na czymkolwiek starszym, „will say ‘Vulnerable’”18. Jak stary to stary? Informacje o wydaniach Intela odpowiadają na to dla tego układu19:
| Rewizja | Wydanie Intela | Na tym hoście |
|---|---|---|
0x1d | microcode-20210608 | to, co dziś ładuje firmware płyty |
0x2400001f | microcode-20220207 | |
0x24000023 | microcode-20220510 | wyszła pół roku przed zbudowaniem BIOS-u tej płyty |
0x24000024 | microcode-20230214 | |
0x24000026 | microcode-20240312 | w intel-microcode Debiana 3.20251111.1~deb13u1 |
BIOS ma wersję 5.19, z datą 8 listopada 2022, i wciąż ładuje pierwszy mikrokod, jaki Intel w ogóle wydał dla tego układu, choć w chwili jego budowy były już dwa nowsze. To dokładnie ten przypadek, dla którego istnieje droga wczesnego ładowania: cztery aktualizacje leżące w pakiecie, który host już widział. Zainstalowałem go, pisząc ten tekst, a co to zrobiło, jest w sekcji Włączenie, bo pokazuje pewien haczyk.
Drugi przypadek dotyczy AMD. Układy Zen 5 mają błąd w instrukcji RDSEED20.
Informacje o wydaniu Proxmox 9.1 opisują, co dzieje się dalej: jądra od 6.17.9 wzwyż „without active microcode update will disable the RDSEED32 CPU-bit, and will fail to run Qemu guests with a CPU type that exposes that bit (for example EPYC or EPYC-v4)”21.
Poprawką jest amd64-microcode 3.20251202.1~bpo13+1 lub nowszy, czyli wersja z repozytorium Proxmox, a nie z Debiana.
W tej pułapce jest druga.
Na płytach Zen 5, których BIOS jest starszy niż poprawka podatności Entrysign od AMD, jądro odrzuca nowy mikrokod i loguje No sha256 digest for patch ID, a rada Proxmox to aktualizacja BIOS-u21.
Na takim sprzęcie droga przez system działa więc dopiero wtedy, gdy producent płyty zrobi swoją część.
Włączenie
Najpierw zapisz, gdzie jesteś. Na hoście, jako root:
pveversion
grep -m1 vendor_id /proc/cpuinfo # GenuineIntel or AuthenticAMD
grep microcode /proc/cpuinfo | uniq # revision running now
dpkg -l intel-microcode amd64-microcode 2>/dev/null | grep ^ii
dmesg | grep -i microcode
lscpu > /root/lscpu-before.txt # vulnerabilities and mitigations
Jeśli dpkg już pokazuje pasujący pakiet jako ii, host jest gotowy i możesz przejść do sprawdzenia wyniku.
Włącz komponent.
Apt w trixie woli format deb822 .sources, a przewodnik aktualizacji Proxmox wskazuje apt modernize-sources do konwersji starych jednoliniowych plików, z zachowaniem oryginałów jako .bak22.
Potem dodaj non-free-firmware do linii Components: zarówno w głównej, jak i w bezpieczeństwa sekcji w /etc/apt/sources.list.d/debian.sources.
To plik z mojego hosta, który pochodzi z instalatora:
Types: deb
URIs: http://deb.debian.org/debian/
Suites: trixie trixie-updates
Components: main contrib non-free-firmware
Signed-By: /usr/share/keyrings/debian-archive-keyring.gpg
Types: deb
URIs: http://security.debian.org/debian-security/
Suites: trixie-security
Components: main contrib non-free-firmware
Signed-By: /usr/share/keyrings/debian-archive-keyring.gpg
Obie sekcje, bo Debian dostarcza mikrokod do stable obiema drogami.
Archiwum bezpieczeństwa ma intel-microcode 3.20250812.1~deb13u1, podczas gdy główne archiwum poszło dalej, do 3.20251111.1~deb13u123, a ty chcesz ten, który jest najnowszy.
Zainstaluj ten, który pasuje do CPU.
apt update
apt install intel-microcode # Intel
apt install amd64-microcode # AMD
Tylko ten dla twojego producenta. Odtąd nowy mikrokod przychodzi ze zwykłymi przebiegami apt full-upgrade, a każda nowa wersja wymaga restartu tak jak pierwsza.
Instalacja przebudowuje initramfs, bo tam musi mieszkać wczesny mikrokod.
Jądro czyta go z nieskompresowanego archiwum na początku initrd, jako kernel/x86/microcode/GenuineIntel.bin lub AuthenticAMD.bin15, a skrypt instalacyjny pakietu odpala trigger initramfs, żeby go tam umieścić24.
To mój węzeł Intela przyjmujący pakiet w trakcie pisania tego wpisu:
# grep -A6 'Setting up intel-microcode' /var/log/apt/term.log
Setting up intel-microcode (3.20251111.1~deb13u1) ...
intel-microcode: microcode will be updated at next boot
Processing triggers for man-db (2.13.1-1) ...
Processing triggers for initramfs-tools (0.148.4) ...
update-initramfs: Generating /boot/initrd.img-7.0.14-24-pve
Running hook script 'zz-proxmox-boot'..
Re-executing '/etc/kernel/postinst.d/zz-proxmox-boot' in new private mount namespace..
zz-proxmox-boot to hook Proxmox. Na hoście, którego partycje EFI utrzymuje proxmox-boot-tool, kopiuje nowy obraz; ten nie ma żadnych do synchronizacji.
Teraz spójrz, który obraz wygenerował. Bez podanego jądra update-initramfs -u przebudowuje tylko najnowszy: „The default is the latest kernel version”25.
Ten sam węzeł, zaraz potem:
# uname -r
7.0.14-23-pve
# for f in /boot/initrd.img-*; do echo "$f: $(lsinitramfs $f 2>/dev/null | grep -c GenuineIntel.bin)"; done
/boot/initrd.img-7.0.12-1-pve: 0
/boot/initrd.img-7.0.14-11-pve: 0
/boot/initrd.img-7.0.14-12-pve: 0
/boot/initrd.img-7.0.14-19-pve: 0
/boot/initrd.img-7.0.14-23-pve: 0
/boot/initrd.img-7.0.14-24-pve: 1
/boot/initrd.img-7.0.14-8-pve: 0
Jeden obraz na siedem niesie mikrokod i nie jest to ten, na którym host działa.
| Następny start | Initramfs ma mikrokod | Rewizja, na której kończy CPU |
|---|---|---|
| 7.0.14-24, domyślna pozycja | tak | 0x24000026 z pakietu |
| 7.0.14-23, przypięte lub pozycja zapasowa | nie | 0x1d z BIOS-u |
| cokolwiek starszego | nie | 0x1d z BIOS-u |
Po instalacji przebuduj więc wszystkie obrazy, i znowu po każdej aktualizacji mikrokodu, bo każda odpala tę samą przebudowę tylko najnowszego. Potem uruchom pętlę powyżej jeszcze raz, żeby to udowodnić:
update-initramfs -u -k all
Zrestartuj i sprawdź. To mój host AMD 9.2 po wejściu pakietu z repozytorium Proxmox:
# grep microcode /proc/cpuinfo | uniq
microcode : 0xa500012
# dmesg | grep -i microcode
[ 0.587928] microcode: Current revision: 0x0a500012
[ 0.587930] microcode: Updated early from: 0x0a50000d
Updated early from to linia, która to dowodzi.
Własny przewodnik administratora Proxmox wciąż pokazuje starsze sformułowanie, microcode updated early to revision13; obecne jądro wypisuje dwie linie powyżej26. Każda z tych form oznacza, że zadziałało.
Brak takiej linii sam w sobie nie jest błędem. Pojawia się tylko wtedy, gdy pakiet zawiera coś nowszego zarówno od wbudowanej rewizji CPU, jak i od tej, którą załadował BIOS. Pakiet obejmuje mnóstwo modeli CPU, a przewodnik ma rację, że data na nim nie mówi, kiedy twój model ostatnio coś dostał13.
Przejście przez klaster
Zmianę repozytorium i instalację można zrobić na wszystkich węzłach naraz. Nic się nie zmienia aż do restartu. Restarty idą po jednym węźle, a każdy węzeł jest zdrowy, zanim następny pójdzie w dół.
| Krok | Polecenie | Gotowe, gdy |
|---|---|---|
| Klaster zdrowy | pvecm status, ceph -s | kworum, HEALTH_OK |
| Opróżnij węzeł | ha-manager crm-command node-maintenance enable <node>, gości bez HA migruj ręcznie | nie zostali na nim żadni goście |
| Opcjonalnie, Ceph | ceph osd set noout | flaga widoczna w ceph -s |
| Restart, weryfikacja | dmesg | grep -i microcode | widać nową rewizję |
| Ceph odzyskany | ceph -s | wszystkie OSD up i in, HEALTH_OK |
| Zwolnienie | node-maintenance disable <node>, ceph osd unset noout | goście HA przeniesieni z powrotem |
Tryb serwisowy HA zapisuje, skąd przyszedł każdy gość HA, i przenosi go z powrotem, gdy węzeł wyjdzie z trybu serwisowego27. Goście bez HA to twoja robota.
Co do noout, opinie są podzielone i obie strony mają rację.
Ceph szybko oznacza milczący OSD jako down, ale jako out dopiero po mon_osd_down_out_interval, które domyślnie wynosi dziesięć minut28, a to właśnie out uruchamia rebalans.
Zwykły restart wraca dużo wcześniej. Serwer z długim POST, pytaniem firmware albo wolnym kontrolerem RAID może nie zdążyć.
Ustawienie noout nie pozwala, żeby wolny restart zamienił się w rebalans. Ceną jest pamiętanie, żeby go zdjąć, a zapomniane noout ukrywa później prawdziwą awarię.
Zrób cały klaster w jednym oknie.
Węzły z różnymi rewizjami mikrokodu to dokładnie sytuacja, w której gość z typem CPU host, który widzi funkcje fizycznego CPU bezpośrednio, może zostać zmigrowany na żywo na węzeł zgłaszający inny zestaw.
Kiedy aktualizacja mikrokodu pójdzie źle
Rzadko, ale się zdarza, a przewodnik Proxmox opisuje to porządnie13.
| Sytuacja | Zrób to | Dlaczego |
|---|---|---|
| Podejrzewasz nowy mikrokod | uruchom raz z dis_ucode_ldr | wyłącza loader tylko na ten start29 |
| Stara rewizja w porządku, nowa nie | zainstaluj wcześniejszą wersję i wstrzymaj ją | purge może zostawić działającą jeszcze starszą rewizję z BIOS-u |
| Kilka tygodni później | apt-mark unhold, potem full-upgrade | poprawka gdzie indziej może to wyleczyć przy tej samej wersji mikrokodu |
Na jednorazowy start: menu GRUB (przytrzymaj Shift, jeśli jest ukryte), E na pozycji Proxmox, dopisz dis_ucode_ldr do linii zaczynającej się od linux, potem Ctrl+X.
Host na systemd-boot zamiast GRUB opisuje rozdział o bootloaderze w przewodniku administratora.
Obniżenie wersji, na Intelu:
apt list -a intel-microcode # what versions exist
apt install intel-microcode=<version> # pick the earlier one
apt-mark hold intel-microcode # stop the next upgrade undoing it
reboot
Na AMD podstaw amd64-microcode. Obniżaj wersję, nigdy nie rób purge.
Ustawienie domyślne to obietnica dla tego, kto poszedł oczekiwaną drogą
Żadne z nich nie jest błędem. Proxmox za każdym razem zrobił rozsądną rzecz: włączyć funkcję tam, gdzie jest bezpieczna, zostawić wyłączoną tam, gdzie może nie być, i przypiąć wirtualny sprzęt, na który gość jest wybredny. Instalator został poprawiony, narzędzie kontrolne aktualizacji to zgłasza, changelog mówi, co się zmieniło i kiedy. Proxmox zrobił swoje.
Ale ustawienie domyślne to obietnica złożona osobie, która zrobiła wszystko tak, jak oczekiwał producent. Świeża instalacja, właściwy typ OS, VM utworzona po lipcu. Każdy, czyje środowisko ma historię, a to każdy, kto uruchamia cokolwiek prawdziwego, jest częściowo poza tą obietnicą, a luka sama się nie zapowiada. Pokazuje się jako gość, który jest trochę wolny, zamrożenie VBS, którego nikt nie łączy z wersją maszyny, albo węzeł Zen 5, na którym goście EPYC nie startują po aktualizacji jądra.
Informacje o wydaniu opisują, co dostaje nowa instalacja.
Nie mówią nic o tym, co faktycznie działa na twoich hostach, a to są różne pytania.
Jedyny sposób, żeby odpowiedzieć na to drugie, to pójść i popatrzeć: qm showcmd na gościach, dmesg na hostach, linia machine w konfiguracji.
Nic z tego nie zajmuje więcej niż minutę na maszynę.
Ta minuta to jest robota. Proxmox daje ci narzędzia do sprawdzenia, a skoro tak, luka między tym, co założyłeś, a tym, co działa, jest twoja do zamknięcia, nie ich.
QEMU documentation — Hyper-V Enlightenments — „No Hyper-V enlightenments are enabled by default by either KVM or QEMU”; opisy poszczególnych flag;
hv-evmcs„The feature is Intel-only” i „some virtualization features (e.g. Posted Interrupts) are disabled when hv-evmcs is enabled”. ↩︎ ↩︎ ↩︎Proxmox qemu-server —
CPUConfig.pm—get_hyperv_enlightenments: bramki OVMF i wersji, zabezpieczenia wersji maszyny i kontrolaGenuineInteldlahv_evmcs. Uruchomione tutaj z qemu-server 9.2.11. ↩︎Proxmox VE admin guide — Qemu/KVM Virtual Machines — „You can choose between the default Intel 440FX or the Q35 chipset” i „switch from the default SeaBIOS to OVMF”; „For Windows guests, the machine version is pinned during creation, because Windows is sensitive to changes in the virtual hardware - even between cold boots”; właściwość
leveli ustawienia domyślnecet-ibt/cet-ssdla tych gości. ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎Proxmox qemu-server — Debian changelog — 9.2.0 (15 lipca 2026) włącza
hv-evmcsdla gości 11/2022/2025 na Intelu od maszyny 11.0+pve2; 9.1.14 udostępnialevel; 9.1.12 wyłączacet-ibticet-ss; przypinanie przy przełączeniu na typ OS Microsoft Windows (styczeń 2025); 6.0-6 (23 lipca 2019) „Make sometimes problematic ‘hv-tlbflush’ and ‘hv-evmcs’ CPU flags optional”. ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎Proxmox qemu-server —
Machine.pm—can_run_pve_machine_versionzwraca fałsz, gdy major.minor QEMU maszyny jest nowsze niż zainstalowana binarka; rewizje+pveNsą wymienione w tym samym pliku. ↩︎Proxmox qemu-server 9.2.0 —
debian/control— w commicie „bump version to 9.2.0” z 15 lipca 2026 zależność czasu działania topve-qemu-kvm (>= 7.1~). ↩︎Proxmox VE Roadmap — 9.0, Installation ISO — „Install the microcode package matching the current platform… This also means that installations now have the non-free-firmware repository enabled.”; to samo wydanie wymienia „QEMU 10.0.2” ↩︎ ↩︎
Proxmox pve-qemu — Debian changelog — 10.0.2-1 (17 czerwca 2025) „update QEMU and downstream patches for 10.0.2 release”, które niesie upstreamową poprawkę 10.0 opisaną niżej; 10.1.2-3 „a regression with VNC clipboard breaking mouse pointer in Windows guests”; 10.1.2-5 poprawka io_uring dla „backup with TPM disk potentially getting stuck”; 11.0.0-1 „regression when using fuse export for swtpm”; 11.0.2-1 „recognize Hyper-V enlightenments in the list of supported CPUID flags”. ↩︎
QEMU upstream changelogs, 10.0 — „Workaround ‘PCI Label Id’ Windows bug, which is normally harmless but on localized versions can lead to guest hangs”; 10.1, 10.2 i 11.0 dla poprawek VSS i zamrażania w agencie gościa, w tym „Fix guest-fs-freeze cause «Access denied Event ID 8194» in Event Viewer”. ↩︎ ↩︎
Proxmox VE wiki — Qemu-guest-agent — dla tego gościa „First you have to download the virtio-win driver iso”. ↩︎
Proxmox qemu-server —
CPUFlags.pm— lista flag dla VM, z cytowanymi wyżej opisamihv-tlbflushihv-evmcs. ↩︎Proxmox pve-manager —
OSDefaults.js— pozycjawin11ustawiamachine: 'q35'ibios: 'ovmf'; pozostałe pozycje Microsoft Windows dziedziczągeneric, które nie ustawia maszyny. ↩︎Proxmox VE admin guide — CPU Microcode Updates — wczesne aktualizacje z systemu, droga przez BIOS/UEFI jako zalecana, brak pakietu systemowego dla arm64, procedura
dis_ucode_ldri obniżanie wersji zamiast purge. ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎Proxmox VE
pve-no-subscriptionrepository for trixie — zawieraamd64-microcode3.20251202.1~bpo13+1i nie zawieraintel-microcode, odczytane 27 października 2026. ↩︎Linux kernel documentation — The Linux Microcode Loader — „Since kernel 5.19, late loading is not enabled by default” i sekcja „Why is late loading dangerous?”. ↩︎ ↩︎
Debian Wiki — Microcode — dostarczane przez producenta CPU „opaque” dane aktualizacji „is non-free, and its contents are unknown to Debian”. ↩︎
Proxmox pve-manager —
pve8to9.pm—check_cpu_microcode_packageloguje ostrzeżenie; wyszukiwanie$get_pkg, które wywołuje najpierw, loguje „unable to determine installed $pkg version.” jako błąd dla każdego niezainstalowanego pakietu. ↩︎Linux kernel documentation — Old Microcode — „The kernel keeps a table of released microcode. Systems that had microcode older than this at boot will say ‘Vulnerable’.” (wewnętrzny cudzysłów zmieniony z podwójnego na pojedynczy) ↩︎
Intel — Linux Processor Microcode Data Files, release notes — wiersze JSL dla 06-9c-00/01, „Celeron N4500/N4505/N5100/N5105”, w wydaniach od 20210608 do 20240312;
0x24000026odczytane z nagłówka06-9c-00w pakiecie Debiana. ↩︎AMD security bulletin AMD-SB-7055 — problem RDSEED w procesorach Zen 5. ↩︎
Proxmox VE Roadmap — 9.1 known issues, AMD Zen5 CPU issue with RDSEED — awaria startu gościa, poprawiona wersja pakietu i komunikat
No sha256 digestna płytach bez poprawki Entrysign w BIOS-ie. ↩︎ ↩︎Proxmox VE wiki — Upgrade from 8 to 9 —
apt modernize-sourceskonwertuje do deb822 i zachowuje stare pliki z przyrostkiem.bak. ↩︎Debian packages —
intel-microcodein trixie — wersje stable i security, sprawdzone krzyżowo zapt-cache policyna hoście. ↩︎Debian sources —
intel-microcode.postinst—dpkg-trigger --no-await update-initramfs, potem „microcode will be updated at next boot”;amd64-microcoderobi to samo. ↩︎Debian manual —
update-initramfs(8)— dla-k„The default is the latest kernel version”, a „all” działa „on all installed kernel versions that already have an initramfs (with -d or -u)”. ↩︎Linux kernel source —
arch/x86/kernel/cpu/microcode/core.c— wypisuje „Current revision: 0x%08x” i „Updated early from: 0x%08x”. ↩︎Proxmox VE admin guide — High Availability, maintenance mode — usługi HA są przenoszone gdzie indziej i wracają „automatically once the maintenance mode is disabled and the node is back online”. ↩︎
Ceph documentation — Configuring Monitor/OSD Interaction —
mon_osd_down_out_interval, „The number of seconds Ceph waits before marking a Ceph OSD Daemon down and out”, domyślnie 10 minut. ↩︎Linux kernel documentation — kernel parameters —
dis_ucode_ldr: „Disable the microcode loader.” ↩︎