Brytyjska branża opowiada o IPv6 pewną historię i brzmi ona tak. Przejście jest trudne. Sprzęt jest stary. Klienci o to nie proszą. Nie ma na tym pieniędzy. Kiedyś, gdy zmieni się business case, zajmiemy się tym.
Każdy element tej historii to kłamstwo, które branża opowiada sama sobie, żeby nie musieć nic robić.
IPv6 zostało wyspecyfikowane w grudniu 1995 roku. Dotarłem do niego przez 6bone, eksperymentalną sieć testową, która przenosiła je, zanim zrobił to prawdziwy internet, i uruchamiałem zarówno stos linuksowy, jak i stos Microsoft Research na Windows XP, żeby zobaczyć, czym się różnią. Dostęp miałem od Hurricane Electric.
6bone wyłączono 6 czerwca 2006 roku, więc przeszedłem na automatyczne tunelowanie 6to4, a później na tunel Hurricane Electric: nadal darmowy, a na samą prośbę routują ci /48. Natywne IPv6 dotarło do mojego domu w 2017 roku, kiedy zmieniłem dostawcę na Zen.
Więc przez blisko dwadzieścia lat moje IPv6 pochodziło od amerykańskiej firmy tranzytowej, która je rozdawała, a nie od żadnego z brytyjskich dostawców, którym płaciłem. Hurricane Electric rozdawał routowane /48 każdemu, kto chciał. Mój własny dostawca sprzedałby mi statyczny adres IPv4 za piątaka miesięcznie.
Daty mówią resztę. IETF zamknęło 6bone w 2006 roku i wycofało przekaźniki anycast 6to4 w maju 2015 roku, nazywając ten mechanizm „unsuitable for widespread deployment and use in the Internet”. Przeżyłem dwa oficjalne mechanizmy przejściowe, czekając, aż brytyjski dostawca da mi adres. W dniu zamknięcia 6bone trzydziestu siedmiu z czterdziestu brytyjskich dostawców z wykresu poniżej nie poprosiło jeszcze rejestru o przydział. Dwudziestu dwóch z nich, czyli ponad połowa, nie poprosiło aż do 2015 roku lub później, czyli roku, w którym IETF zrezygnowało także z 6to4.
Jest domyślnie włączone w każdym systemie operacyjnym, jakiego ktokolwiek używa, od Windows Vista w 2007 roku. W rejestrze nie kosztuje nic ekstra. Największy dostawca, który kiedykolwiek się za to wziął w tym kraju, skończył robotę w trzy lata z zespołem, który zmieściłby się w sali konferencyjnej, i dostał za to nagrodę.
Trzydzieści lat od specyfikacji. Czternaście lat od dnia, w którym internet włączył je na stałe. A odpowiedzią w tym kraju było celowe zepsucie internetu, owinięcie zepsutego kawałka kolejną maszynerią i obciążenie klienta rachunkiem za tę niewygodę.
To nie jest problem kosztów. To problem tego, że się nie chce, i trwa od dwudziestu lat.
Co zmierzyłem i jak
Wszystko poniżej to albo czyjaś praca, podlinkowana, albo liczba, którą wyprodukowałem sam. Tam, gdzie jest moja, skrypt, który ją policzył, jest w paczce do pobrania poniżej, uruchomiony tak, jak go opublikowałem. Jedynym wyjątkiem są sumy adresów, a jak je liczę, wyjaśniam w zastrzeżeniach. Cztery publiczne źródła, wszystkie darmowe: pliki delegacji rejestrów, zrzut tablicy routingu RIPE, baza danych RIPE i DNS. Tam, gdzie wybrałem próbkę zamiast mierzyć całość, mówię o tym.
Liczby dotyczące routingu pochodzą z dwóch zestawów publicznych plików.
Pierwszy to pliki delegacji, po jednym na regionalny rejestr, które wymieniają każdy blok adresów i każdy numer AS, jaki ten rejestr wydał, kraj, w którym jest zarejestrowany, oraz nieprzezroczysty identyfikator organizacji, która go trzyma. Plik RIPE obejmuje Europę i Bliski Wschód i to on ma znaczenie dla Wielkiej Brytanii, ale kilkadziesiąt numerów AS zarejestrowanych w Wielkiej Brytanii siedzi w plikach ARIN i APNIC, a porównanie niżej potrzebuje wszystkich. Moje zostały wygenerowane 26 i 27 sierpnia 2026 roku.
Drugi to zrzut globalnej tablicy routingu z RIPE Routing Information Service, który wymienia każdy prefiks w BGP i numer AS, który go ogłasza. IPv4 i IPv6 są w osobnych plikach. Mój został wygenerowany o 18:06 UTC 27 sierpnia 2026 roku.
Połącz je, a odpowiesz na pytanie, którego nikt w brytyjskiej branży nie chce usłyszeć na głos: ile z sieci zarejestrowanych w tym kraju naprawdę włączyło IPv6?
Skrypty, gotowe do uruchomieniaWyciągnij numery AS zarejestrowane na GB z plików delegacji, wyciągnij każdy numer AS, z którego pochodzi jakiś prefiks, ze zrzutów RIS i porównaj obie listy przez comm, osobno dla każdej rodziny adresów. To daje pierwszą tabelę poniżej. Jedna pułapka warta nazwania: sortuj leksykograficznie, nie przez sort -n. comm porównuje ciągi znaków, a wejście posortowane numerycznie po cichu daje złą odpowiedź zamiast błędu, który byś zauważył.
Zamień GB na kod dowolnego innego kraju, a dostaniesz wiersz tego kraju w tabeli porównawczej niżej. 05-country-row.sh robi dokładnie to.
Liczby na poziomie organizacji używają ósmego pola, czyli nieprzezroczystego uchwytu rejestru dla konta, które trzyma każdy zasób. Te zostają tylko przy pliku RIPE: uchwyty są lokalne dla każdego rejestru, więc sklejenie pięciu plików policzyłoby tę samą firmę dwa razy, zamiast ją scalić. Brytyjskie organizacje są członkami RIPE, więc RIPE jest tam, gdzie są. Tyle z nich ma numer AS i w ogóle nie ma IPv6:
03-org-no-ipv6.sh je liczy. A 04-silent-holders.py jest tym, który liczy się najbardziej. Organizacje, które mają IPv6, są obecne w BGP i nie ogłaszają z niego nic.
Cztery zastrzeżenia przed liczbami, bo mają znaczenie i wolę je powiedzieć sam, niż żeby mi je ktoś rzucił w twarz.
Uchwyty organizacji odpowiadają kontom w rejestrze, więc firma z kilkoma kontami liczy się więcej niż raz.
Ogłoszenie prefiksu IPv6 w BGP to nie to samo co danie IPv6 klientowi. To podłoga, nie sufit. Sieć, która nic nie ogłasza, na pewno go nie wdrożyła. Sieć, która coś ogłasza, nadal może na nim siedzieć.
Sumy adresów scalają nakładające się prefiksy. Sieć ogłaszająca /16 razem z czterema /17 z jego wnętrza ogłasza 65 536 adresów, nie 196 608, a naiwne liczenie prefiksów zawyża dużych posiadaczy dwa lub trzy razy. Przed sumowaniem używam ipaddress.collapse_addresses z Pythona.
Lista pięćdziesięciu stron internetowych dalej to próbka, którą wybrałem ręcznie, a nie pomiar całego kraju. Inna pięćdziesiątka dałaby inny ułamek. Ilustruje wzorzec, a nie dowodzi proporcji, i nazywam te, o których mówię, po drodze.
Pierwsze dwa z tych zastrzeżeń sprawiają, że liczby routingu są dla branży łaskawsze niż prawda.
Wynik
| Numery AS zarejestrowane na brytyjskie organizacje | 3106 |
| Widoczne w globalnej tablicy routingu | 2248 |
| Ogłaszające IPv4 | 2078 |
| Ogłaszające IPv6 | 1048 |
| Ogłaszające IPv4 i żadnego IPv6 | 1200: 57,7% |
Prawie sześć na dziesięć działających brytyjskich sieci w ogóle nie przenosi IPv6. Nie częściowo. Nie za flagą. Nie w laboratorium. Ani jednego prefiksu.
A teraz część, która raz na zawsze kończy argument o kosztach.
Z 2363 brytyjskich organizacji posiadających numer AS 1113, czyli 47,1%, nie ma żadnego przydziału IPv6. Nigdy nie poprosiły o niego rejestru.
Członkostwo w RIPE NCC kosztuje 1800 EUR rocznie w 2026 roku, ryczałtem, a ta opłata pokrywa twoje przydziały. IPv6 /29 daje ci 524 288 podsieci wielkości całego internetu IPv4. Jest darmowe w ramach członkostwa, za które te organizacje już płacą, i przychodzi w kilka dni.
Połowa z nich nigdy nie wypełniła formularza.
A z tych, które to zrobiły, 463 brytyjskie organizacje mają przestrzeń IPv6, codziennie ogłaszają światu IPv4 i nie ogłaszają żadnego IPv6. To 44,7% brytyjskich posiadaczy IPv6 obecnych w BGP.
Przeczytaj to jeszcze raz, bo to cały wpis w jednym zdaniu. Poprosili o adresy. Dostali adresy. Wpisali je do arkusza kalkulacyjnego. A potem nikomu nie chciało się wpisać ich do routera.
Pieniędzmi tego nie wytłumaczysz. Nikt niczego nie wydał. Nie ma faktury, nie ma zakupów, nie ma business case’u, nie ma wniosku o nakłady inwestycyjne. Jest darmowa rzecz leżąca na koncie w rejestrze i dział inżynierii, który od czternastu lat nie otworzył zgłoszenia.
Kto jest na tej liście
To największe brytyjskie sieci ogłaszające IPv4 i żadnego IPv6, według ilości przestrzeni adresowej, którą naprawdę ogłaszają, 27 sierpnia 2026 roku. Nazwy pochodzą z bazy danych RIPE, która powie ci, kto trzyma każdą z nich:
curl -s https://rest.db.ripe.net/ripe/aut-num/AS15914.json \
| python3 -c 'import sys,json; a=json.load(sys.stdin)["objects"]["object"][0]["attributes"]["attribute"]; print(next(x["value"] for x in a if x["name"]=="org"))'
Spójrz na tę listę i spróbuj powiedzieć „bariera kosztowa” bez śmiechu.
Cztery banki rozliczeniowe. Globalna firma księgowa, której cały produkt polega na mówieniu innym, jak mają prowadzić swoje sprawy. Firma technologii obronnych. Dostawca hostingu, któremu klienci płacą właśnie za to, żeby to wiedział. Firma od łączności internetu rzeczy, sprzedająca karty SIM, bez IPv6.
Razem brytyjskie sieci, które nie ogłaszają IPv6, siedzą na 4 232 232 adresach IPv4. Rynek transferów wyniósł średnio $20,04 za adres w pierwszej połowie 2026 roku, więc to zasób wart grubo ponad osiemdziesiąt milionów dolarów. I to jest prawdziwy powód, dla którego żadna z nich się nie ruszyła: są bogate w adresy, więc niedobór to cudzy problem, a długoterminowa hydraulika internetu nie jest niczyim konkretnym zadaniem.
To nie jest strategia. To jest wygoda.
Plik delegacji zawiera datę wydania każdego bloku, więc widać dokładnie, jak wygodnie:
grep -E '\|ipv4\|(141\.228|155\.131|155\.136|161\.2)\.0\.0\|' \
delegated-ripencc-extended-latest | cut -d'|' -f4,5,6
Barclays trzyma 141.228.0.0/16 od 6 sierpnia 1990 roku. Nationwide i NatWest wzięły swoje w listopadzie 1991 roku, w odstępie czterech dni. British Airways dostały 161.2.0.0/16 w kwietniu 1992 roku. To bloki klasy B sprzed istnienia sieci WWW, rozdane, kiedy adresy były za darmo i nikt ich nie liczył.
Każdy, kto przyszedł po nich, za to płaci. AWS zaczął pobierać opłatę $0,005 za godzinę za każdy publiczny adres IPv4 od 1 lutego 2024 roku, czyli $43,80 rocznie za sztukę, i powiedział wprost dlaczego: koszt pozyskania jednego „has risen more than 300% over the past 5 years.” Niedobór jest prawdziwy i ma swoją cenę. Tyle że nie płacą jej ci, którzy trzymają cztery miliony adresów dostanych za nic w 1991 roku.
Jak wypadamy na tle podobnych krajów
Dwie liczby na kraj. Pierwsza to odsetek ludzi, którzy łączą się z Google przez natywne IPv6, czyli pomiar Google z 25 sierpnia 2026 roku. Druga to odsetek działających sieci, które ogłaszają prefiks IPv6, czyli mój, z tych samych plików co wyżej. Ograniczyłem się do gospodarek rozwiniętych. Porównywanie się z krajami, do których internet dotarł późno, nic o nas nie mówi. Kolejność według ludzi.
| Kraj | Użytkownicy na IPv6 | Sieci z IPv6 | Działające sieci |
|---|---|---|---|
| Francja | 85,6% | 48,5% | 1368 |
| Niemcy | 76,6% | 63,9% | 2291 |
| Belgia | 72,8% | 45,8% | 273 |
| Stany Zjednoczone | 56,6% | 25,9% | 18 453 |
| Japonia | 56,1% | 56,4% | 721 |
| Wielka Brytania | 53,7% | 42,3% | 2078 |
| Norwegia | 52,6% | 66,9% | 278 |
| Holandia | 51,9% | 61,8% | 1023 |
| Kanada | 43,6% | 33,1% | 1578 |
| Irlandia | 38,1% | 41,5% | 195 |
| Australia | 37,2% | 26,3% | 1652 |
| Szwecja | 36,1% | 53,6% | 642 |
| Korea Południowa | 18,1% | 5,3% | 916 |
| Włochy | 17,6% | 35,8% | 1078 |
| Hiszpania | 13,3% | 26,7% | 934 |
Szóste miejsce na piętnaście. Francja ma o dwie trzecie więcej ludzi na IPv6 niż my, z tego samego europejskiego łańcucha dostaw, u tych samych dostawców sprzętu, z tymi samymi klientami mówiącymi im, że nikt o to nie prosi. Niemcy są dwadzieścia trzy punkty przed nami w użytkownikach i dwadzieścia dwa punkty w sieciach.
Dwie kolumny procentowe się ze sobą nie zgadzają, i ta niezgoda jest właśnie całą historią.
Odsetek użytkowników w danym kraju ustalają trzy albo cztery firmy. Odsetek sieci ustalają wszyscy pozostali. Kiedy pierwszy jest wysoki, a drugi niski, znaczy to, że duże sieci dostępowe zrobiły robotę, a reszta kraju pojechała na gapę.
Najczystszy przypadek to Stany Zjednoczone: 56,6% ludzi jest na IPv6, a tylko 25,9% sieci. Operatorzy kablowi i komórkowi wiozą prawie wszystkich. Pozostałe osiemnaście tysięcy amerykańskich sieci nie zrobiło nic.
U nas to ta sama sztuczka na mniejszych liczbach: 53,7% użytkowników wobec 42,3% sieci. Te 53,7% to nie jest osiągnięcie narodowe. To Sky i BT plus błąd zaokrąglenia ze wszystkich pozostałych.
Norwegia i Szwecja mają uczciwy kształt odwrotny: mniej użytkowników na IPv6 niż u nas, więcej sieci, które je przenoszą. Większa część ich branży naprawdę wykonała pracę, a w tyle zostają konsumenccy dostawcy, nie branża.
I jeden wiersz zasługuje na bliższe spojrzenie, bo to po niego ludzie sięgają, kiedy chcą poczuć się lepiej z naszym wynikiem.
Korea Południowa to najgorszy kraj na tej liście, i to z dużą przewagą. Z 916 działających koreańskich sieci IPv6 ogłasza 61. Sześćdziesiąt jeden.
Jeden z najszybszych domowych internetów na świecie, przemysł półprzewodników, który drukuje pieniądze, i 94,7% sieci, które nigdy tego nie włączyły. Trzej wielcy operatorzy, KT, SK Broadband i LG U+, wszyscy je ogłaszają, i dlatego 18,1% koreańskich użytkowników je ma. Pozostałe osiemset pięćdziesiąt sieci nie zrobiło nic a nic.
Jakakolwiek jest tam wymówka, to nie są pieniądze, nie są możliwości i nie jest stan światłowodów.
Dwadzieścia lat doklejania
Oto co branża zbudowała zamiast wpisać adresy.
Kiedy adresów zaczęło brakować, odpowiedzią był carrier-grade NAT: postaw setki klientów za jednym publicznym adresem IPv4 i tłumacz między nimi. Wszystko poniżej istnieje po to, żeby dało się to przeżyć, a każdy z tych dokumentów to kawałek pracy inżynierskiej, którą ktoś wybrał zamiast wdrożenia IPv6.
| Dodatek | Do czego służy |
|---|---|
| RFC 6598 (2012) | Przepala całe /10, cztery miliony adresów, jako „shared address space”, więc obejście niedoboru potrzebuje własnych adresów |
| RFC 6333 (2011) | DS-Lite: tunelowanie IPv4 przez sieć IPv6, którą zbudowałeś, ale nie dałeś klientowi |
| RFC 6877 (2013) | 464XLAT: tłumaczenie IPv4 na IPv6 i z powrotem w trakcie tej samej podróży |
| RFC 6888 (2013) | Lista wymagań, które carrier-grade NAT musi spełnić, żeby nie był niebezpieczny |
| RFC 7021 (2013) | Pełne badanie aplikacji, które carrier-grade NAT psuje |
| RFC 7422 (2014) | Deterministyczne mapowanie adresów, wymyślone wyłącznie po to, żeby ilość logów nie doprowadziła dostawcy do bankructwa |
| RFC 7597 / 7599 (2015) | MAP-E i MAP-T: dwa kolejne sposoby przenoszenia IPv4 przez IPv6 bez przyznawania się, że masz IPv6 |
Spójrz na kształt tego. Każda pozycja na liście jest trudniejsza niż dual-stack. Tunelowanie IPv4 wewnątrz IPv6 to ściśle więcej pracy niż routowanie IPv6, bo i tak musisz routować IPv6, żeby przenieść tunel. Tłumaczenie między rodzinami to więcej pracy niż brak tłumaczenia. Carrier-grade NAT to stanowe pudło w środku twojej sieci, z planowaniem pojemności, failoverem, tablicami sesji, przydziałem bloków portów, bramami warstwy aplikacji dla protokołów, które psuje, i potokiem logowania zwymiarowanym pod obowiązek prawny.
Dual-stack to rodzina adresów, protokół routingu, który już masz, i polityka firewalla, którą już napisałeś.
Branża spojrzała na te dwie opcje i wybrała drogą, dwadzieścia lat z rzędu, bo drogą dało się kupić, a tanią trzeba było zrozumieć. Kupno pudła to ćwiczenie zakupowe. Włączenie IPv6 oznacza, że ktoś w budynku musi wiedzieć, jak działa sieć.
Co to naprawdę psuje
Dla każdego, kto myśli, że chodzi o estetykę, oto ile wspólny adres kosztuje twoich użytkowników, w kolejności, w jakiej będą do ciebie dzwonić.
Nic nie może wejść do środka. Brak przekierowania portów, więc nic nie postawisz u siebie, konsola nie będzie hostem gry, nie ma VPN site-to-site bez przekaźnika, nie ma kamery bez chmury producenta, nie ma zdalnego dostępu do sprzętu w drugiej lokalizacji. Każdą z tych rzeczy zastępuje zewnętrzna usługa pośrednicząca, czyli kolejna firma trzymająca twoje dane, bo twój dostawca nie chciał dać ci adresu.
Dziedziczysz reputację obcych. Dziel adres z kilkuset ludźmi, a dzielisz ich zachowanie. Limity, CAPTCHA, blokady Wikipedii, błędy geolokalizacji w streamingu i scoring oszustw spadają na ciebie za coś, co zrobił ktoś inny.
Porty się kończą. Carrier-grade NAT ma 65 535 portów na publiczny adres na protokół, a jedna sesja nowoczesnej przeglądarki zjada ich dziesiątki. Przesubskrybuj, a awaria nie jest czystym błędem. To powolna, sporadyczna, nieodtwarzalna usterka, która wygląda jak wszystko oprócz tego, czym jest, i przepala dni pracy wsparcia na każdy incydent.
Każde obejście trzeba utrzymywać wiecznie, przez ludzi, którzy mogliby ten czas poświęcić na naprawę.
A potem jest to jedno, co przestało być niewygodą i stało się problemem wszystkich. Nikt nie potrafi powiedzieć, kto co zrobił.
Doklejka, która dotarła do parlamentu
Kiedy setki klientów dzielą jeden adres, adres przestaje kogokolwiek identyfikować. Policja nie może więc przełożyć adresu IP na osobę, a odpowiedzią na to nie było IPv6. Było ustawodawstwo.
Sekcja 21 Counter-Terrorism and Security Act 2015 zmieniła system retencji danych konkretnie po to, żeby Secretary of State mógł zmusić dostawców do przechowywania dodatkowych danych potrzebnych „to link the unique attributes of a public Internet Protocol (IP) address to the person (or device) using it at any given time.” Noty wyjaśniające mówią bez ogródek, dlaczego było to potrzebne: dostawcy „may share IP addresses between multiple users, and the providers generally have no business purpose for keeping a log of who used each address at a specific point in time.”
Przeczytaj to jak inżynier, nie jak prawnik. Branża zepsuła przypisywalność, żeby oszczędzić sobie trochę pracy, a parlament uchwalił ustawę zobowiązującą ją do zbudowania systemu logowania, który zaklei tę usterkę.
Dwa lata później Europol powiedział to wprost. W październiku 2017 roku opublikował wezwanie do branży, żeby przestała używać carrier-grade NAT, z liczbami: 90% dostawców mobilnego dostępu do internetu i 50% dostawców stacjonarnych przyjęło technologię, która uniemożliwiła im identyfikację własnych abonentów. Ówczesny dyrektor wykonawczy Europolu powiedział, że CGN „has created a serious online capability gap in law enforcement efforts to investigate and attribute crime”, i zauważył, że „forces judiciary and law enforcement authorities to investigate many more individuals than would normally be necessary.”
Europol powiedział też tę cichą część. Carrier-grade NAT „was supposed to be a temporary solution until the transition to IPv6 was completed”. Zamiast tego branża dalej zwiększała jego użycie, podczas gdy następca leżał obok, gotowy, darmowy i ignorowany.
Więc koszt niewdrożenia IPv6 obejmuje: ustawę, ogólnokrajowy obowiązek retencji, niewinnych ludzi wciąganych w śledztwa, bo dzielili adres z kimś, kto niewinny nie był, oraz trwałą lukę w możliwościach, którą policja opisuje jako problem bezpieczeństwa publicznego.
Nikt nie wpisał tego do business case’u. Nigdy nie pojawia się to na slajdzie „IPv6 nie ma ROI”, bo nie płacą za to ci, którzy to spowodowali.
Nie tylko ukrywa przestępców. Pomaga im.
Argument o przypisywalności to ten, który podnoszą organy ścigania, i dotyczy łapania ludzi po fakcie. Jest drugi argument, podnoszony dużo rzadziej i gorszy: dzielenie adresów aktywnie osłabia obronę, która w ogóle zapobiega atakom.
To nie moja analiza. IETF opublikowało katalog w RFC 6269, Issues with IP Address Sharing, w czerwcu 2011 roku. To było, zanim Wielka Brytania wdrożyła większość carrier-grade NAT, który dziś ma. Jego proste słowa: dzielenie adresów „creates a vector for attack amplification in numerous ways.”
Oto co ostrzegało, że się zepsuje, i się zepsuło.
Limity i blokady przestają działać. Standardowa obrona przed zgadywaniem haseł i credential stuffingiem to liczenie nieudanych prób na adres i wsadzanie winowajcy do karnej ławki. Podziel ten adres między setki ludzi, a licznik mierzy tłum. RFC 6269 mówi bez ogródek, jak to się kończy: „In the presence of widespread large-scale address sharing, penalty box solutions to service abuse simply will not work.” Nieudane logowania jednego użytkownika blokują wszystkich pozostałych, więc operatorzy podnoszą progi, a podniesienie progów to dokładnie to, czego chciał atakujący.
Czarne listy stają się szkodami ubocznymi. Zablokuj spamera, a blokujesz całą ulicę, na której mieszka. Więc rozsądny operator przestaje blokować, a nadużycia płyną dalej z adresu, którego nikt nie odważy się tknąć.
Zainfekowane maszyny pozostają zainfekowane. Zgłoszenia nadużyć i powiadomienia o malware przychodzą jako adres i znacznik czasu. Za CGN bez logowania portów dostawca nie potrafi powiedzieć, który z jego klientów uruchamia bota, więc klient nigdy się o tym nie dowiaduje, a infekcja trwa. Co gorsza, RFC 6269 opisuje problem odwrotny: „someone else’s worm can interfere with the ability to access the service for other subscribers sharing the same IP address.”
Kontrola dostępu oparta na adresie zawodzi. Każda lista dozwolonych zbudowana na adresie źródłowym wpuszcza teraz tłum, a nie klienta.
A jedna obrona jest mierzalnie osłabiona, a nie tylko stępiona. Ślepe ataki na TCP polegają na zgadnięciu pięciokrotki, a branżowym środkiem zaradczym jest losowanie portu źródłowego (RFC 6056). Carrier-grade NAT daje każdemu abonentowi wycinek zakresu portów zamiast całości. Słowami RFC 6269: „with shared IPv4 addresses, the port selection space is reduced.” Obejście niedoboru adresów wyjmuje entropię wprost z mechanizmu przeciwdziałającego atakom.
Jest też część, która powinna niepokoić każdego, niezależnie od tego, co myśli o policji. Jeśli serwer nie logował portów źródłowych, a NAT nie logował celów, RFC 6269 wylicza, co musi zrobić dostawca, gdy przyjdzie zgodne z prawem żądanie: „would need to disclose the identity of all subscribers who had active sessions on the NAT during the time period in question. This may be a large number of subscribers.”
Alternatywą dla zidentyfikowania jednego winnego abonenta jest przekazanie tożsamości kilkuset niewinnych. Taki jest rzeczywisty skutek dzielenia adresów dla prywatności, i jest odwrotny od tego, który przypisują mu jego obrońcy.
Trzy rzeczy muszą się zgrać, a nikt nie musi zapewnić żadnej z nich
Ludzie zakładają, że logi gdzieś istnieją i wystarczy poprosić. Przeważnie nie istnieją, a powodem jest arytmetyka, nie zła wola.
Żeby zamienić wspólny adres z powrotem w gospodarstwo domowe, trzy osobne rzeczy muszą pójść dobrze:
- Serwer po drugiej stronie zalogował port źródłowy. RFC 6302 prosiło w 2011 roku serwery wystawione do internetu o logowanie portu źródłowego i znacznika czasu obok adresu. To zalecenie. Nikt go nie egzekwuje, a bardzo wiele serwerów nadal loguje sam adres. W tym momencie trop jest martwy, zanim dotrze do brytyjskiego końca.
- Dostawca zachował mapowanie. Każdej sesji, przez miesiące.
- Zegary się zgadzały. RFC 6269 ostrzega, że na obciążonym CGN „even very small amounts of clock skew between a third party’s server and the CGN operator will result in ambiguity about which customer was using a specific port at a given time.”
Zabraknie którejkolwiek i nie masz nic. A środkowa to miejsce, gdzie wszystko się sypie, bo dokumenty normalizacyjne zawierają rachunki.
RFC 7422 podało prawdziwe liczby. Operatorzy zgłaszali około 33 000 połączeń na gospodarstwo domowe dziennie. Przy około 150 bajtach na wpis w logu to 5 MB na abonenta dziennie, 150 MB miesięcznie. Dla dostawcy z milionem abonentów: 150 terabajtów logów miesięcznie, 1,8 petabajta rocznie, do przechowywania przez sześć do dwunastu miesięcy, jakich oczekuje prawo, i przeszukiwania na żądanie.
I nigdy nie jest to jeden log. NAT444, przypadek, pod który RFC 7422 wymiaruje swoje wpisy, stawia jedno tłumaczenie w routerze klienta i drugie u operatora, a każda bramka, przez którą przechodzi pakiet, musi zapisać, co zrobiła. Odtworzenie jednej sesji oznacza korelowanie osobnych tablic, prowadzonych przez osobne strony, na tle opisanego wyżej problemu z zegarami. Dowody przychodzą w kawałkach z różnych systemów albo nie przychodzą wcale.
A pieniądze to tylko połowa. Przechwytywanie rekordów sesji w tym tempie, wysyłanie ich gdzieś, indeksowanie, żeby zgodne z prawem żądanie wracało w godziny, a nie tygodnie, i trzymanie tego wszystkiego przez rok to projekt inżynierii danych. Nie ma do tego dashboardu i nie ma pudła do kupienia. Musi to zbudować ktoś, kto rozumie, co buduje, a to nie jest klikanie myszką, co w tej branży znaczy mniej więcej tyle, że nikt tego nie zbuduje.
Nikt też nigdy nie zamierzał za to płacić. I IETF o tym wiedziało, dlatego RFC 6888 mówi operatorom odwrotność tego, czego potrzebuje bezpieczeństwo publiczne: „A CGN’s port allocation scheme SHOULD minimize log volume”, z uzasadnieniem, że „huge log volumes can be problematic to CGN operators.” RFC 7422 istnieje wyłącznie po to, żeby obciąć ten rachunek.
Więc zalecenie projektowe dla branży brzmi: loguj mniej, ekonomia mówi, że 1,8 petabajta rocznie jest nie do udźwignięcia, a oczekiwanie prawne to kompletny zapis. Nie może to być prawdą jednocześnie, a tym, co ustępuje, jest zapis.
Dlatego Europol stwierdził, że większość dostawców dostępu nie potrafi zidentyfikować abonenta, kiedy dostanie nakaz. Nie dlatego, że utrudniają. Dlatego, że to, o co się ich prosi, nigdy nie było ekonomicznie możliwe do przechowania, i nikt ich nigdy do tego nie zmusił.
Wynikają z tego dwie rzeczy, i są moje, a nie czyjś cytat.
Po pierwsze: duża część brytyjskich połączeń internetowych jest nieprzypisywalna z samej konstrukcji. Najczystszy przypadek to sieć komórkowa, a niezależne pomiary dają tu więcej niż Europol, 95%. Więc anonimowość, która kiedyś wymagała Tora albo VPN-a, za którego ktoś musiał zapłacić, jest teraz ustawieniem fabrycznym brytyjskiego połączenia komórkowego, wydawanym za darmo z kartą SIM, wszystkim, łącznie z tą nieliczną grupą ludzi, których cały ten aparat ma znaleźć.
Po drugie, i gorzej: zepsucie taniej, celowanej metody wytwarza popyt na drogą, niecelowaną. Kiedy możesz doręczyć nakaz dotyczący jednego adresu i dostać jedno gospodarstwo domowe, nie potrzebujesz niczego więcej. Kiedy to przestaje działać, państwo nie wzrusza ramionami. Sięga po coś szerszego. Tym właśnie była ustawa z 2015 roku: obowiązkiem retencji obejmującym całą bazę abonentów, żeby odpowiadać na pytania o garstkę ludzi.
Nic z tego nie istnieje po drugiej stronie. Nic nie jest tłumaczone, więc nie ma w ogóle rekordu na połączenie do przechowania. Adres w logu serwera po drugiej stronie to już prefiks abonenta: jeden rekord, zapisany raz przy uruchomieniu linii, w jednym systemie. Nawet dostawca rotujący prefiksy codziennie zapisuje kilkaset rocznie na klienta, wobec dwunastu milionów, które daje 33 000 połączeń dziennie. Nie chodzi o to, że IPv6 loguje mniej. Nie ma czego logować.
Ludzie, którzy napisali to obejście, wiedzieli o tym. W środku specyfikacji napisanej wyłącznie po to, żeby logowanie CGN było przystępne cenowo, zatrzymali się, żeby zapisać, że „native IPv6 will offer subscribers a better experience than CGN”.
Branża odmówiła poświęcenia dwóch tygodni na sieć na darmowy protokół, a kraj dostał w zamian system retencji danych.
Czy naprawienie tego chroniłoby dzieci lepiej niż Online Safety Act?
Chcę tu być ostrożny, bo łatwo przedstawić ten argument źle, a źle przedstawiona wersja zasługuje na lanie, które by dostała.
Zacznij od tego, jak naprawdę przebiega śledztwo w sprawie wykorzystywania dzieci. Platforma wykrywa materiał i go zgłasza. Zgłoszenie zawiera adres i znacznik czasu. Policja zwraca się do dostawcy dostępu, żeby zamienić to na abonenta, a abonent to adres w realnym świecie, z drzwiami. To cały łańcuch, i każdy krok po nim zależy od poprzedniego.
Teraz wstaw w środek carrier-grade NAT. Zgłoszenie nadal przychodzi. Adres nadal się rozwiązuje. Do kilkuset gospodarstw domowych, a Europol stwierdził, że śledztwa były w efekcie „dropped or delayed”. Wśród ich przykładów jest prokurator, który nie mógł zidentyfikować członków forum wspierającego ISIS, więc do oskarżenia nie doszło, oraz HMRC, które namierzyło masowe oszustwa podatkowe do adresów komórkowych i stwierdziło, że tropy były „frustrated from the outset”.
CyberTipline NCMEC przyjęła 21,3 miliona zgłoszeń w 2025 roku i przekazała ponad 18,8 miliona organom ścigania, w tym ponad 53 000 dotyczących dziecka w bezpośrednim niebezpieczeństwie. NCMEC odnotowuje też, że ponad 10% zgłoszeń z branży przyszło z informacjami zbyt słabymi, żeby ustalić, do której jurysdykcji je wysłać. Ta liczba to nie sprawka CGNAT i nie twierdzę, że tak jest, ale mówi, w którym miejscu tego potoku sprawy umierają. Umierają na metadanych.
Więc uczciwa wersja porównania brzmi tak. Carrier-grade NAT psuje ostatnią milę samego Online Safety Act. Parlament nałożył obowiązki wykrywania i zgłaszania, a sieć dostępową zostawił niezdolną do rozwiązania tego, co się zgłasza. Możesz uchwalić tyle obowiązków zgłaszania, ile chcesz. Jeśli ostatni krok zwraca tłum, zgłoszenie jest tylko papierem.
A koszt obu rzeczy nie jest nawet porównywalny. Ustawa to największa regulacja internetu, jakiej ten kraj próbował: tysiące usług w zakresie, regulator piszący kodeksy latami, weryfikacja wieku na poziomie milionów sprawdzeń dziennie i problem z obchodzeniem tak duży, że w Izbie Lordów debatowano o używaniu VPN-ów. IPv6 nic nie kosztuje w rejestrze i kompetentnemu zespołowi zajmuje kilka tygodni. Jedno z nich wymagane jest od całej branży. O drugie nikt nigdy nikogo nie poprosił.
Trzy rzeczy trzeba powiedzieć wprost, bo bez nich argument jest bezwartościowy.
Po pierwsze. To nie jest zamiennik i nie proponuję go jako zamiennika. IPv6 nie powstrzyma dwunastolatka przed znalezieniem pornografii. Nic nie robi z systemami rekomendacji, autoodtwarzaniem ani transmisjami na żywo. Nic nie robi z materiałami hostowanymi w innym kraju, czyli z większością. To są problemy, dla których napisano ustawę, i żadna zmiana protokołu ich nie dotyka.
Po drugie. IPv6 nie jest warstwą tożsamości, a każdy, kto je tak sprzedaje, przesadza. Rozszerzenia prywatności z założenia rotują adres urządzenia, więc adres maszyny nie jest rzeczą stałą. Stały jest prefiks delegowany na linię, /56, które Sky daje każdemu abonentowi od 2016 roku. To rozwiązuje się do abonenta, czyli dokładnie do takiej rozdzielczości, jakiej potrzebuje zgodne z prawem żądanie, i nic więcej. To przywrócenie tego, co kiedyś dawał pojedynczy adres IPv4 na linię, a nie nowa zdolność inwigilacji.
Po trzecie. Właściwość, która frustruje policję, frustruje też każdego innego, kto cię śledzi, a niektórzy to cenią. Bycie jednym z pięciuset za wspólnym adresem to prawdziwa osłona tłumu przed komercyjnym profilowaniem. Nie sądzę, żeby była warta tego, ile kosztuje: to osłona kupiona za cenę nieprzypisywalnych nadużyć i bezużytecznych limitów, i taka, przez którą platformy i tak przeważnie widzą dzięki ciasteczkom i fingerprintingowi. Ale to prawdziwy argument i zasługuje na wypowiedzenie, a nie na pominięcie.
Więc nie, to nie jest IPv6 zamiast Online Safety Act. Chodzi o to, że Wielka Brytania napisała najdroższą ustawę o bezpieczeństwie w sieci w swojej historii na hydraulice, o której wiedziała, że jest zepsuta, kiedy naprawa była darmowa, dobrze udokumentowana i dostępna przez cały czas, gdy pisano projekt ustawy.
O co naprawdę prosić
Nie o zakaz. Zakaz to złe narzędzie i obróciłby się przeciwko nam.
Nie ma już IPv4 do rozdania: RIPE jest puste od listopada 2019 roku, a nowy dostawca dostaje pojedyncze /24 z listy oczekujących. Zakaż dzielenia adresów od jutra, a mały operator w ogóle nie podłączy klientów, podczas gdy ci, którzy siedzą na blokach klasy B z 1990 roku, będą działać dalej nietknięci. Okopałoby to dokładnie tych ludzi, o których jest ten wpis.
Lepsze narzędzie już istnieje i ktoś już przeprowadził ten eksperyment.
W 2012 roku belgijska policja federalna, regulator telekomunikacyjny, Rada Prokuratorów Generalnych i stowarzyszenie dostawców internetu podpisały dwustronicowy dobrowolny kodeks postępowania. Maksymalnie 16 abonentów za jednym adresem IPv4. Ograniczyć użycie CGN. Zacząć wdrażać IPv6.
Do 2017 roku większość belgijskich operatorów mieściła się w limicie, jeden zszedł do 8, a belgijska policja widziała średnio czterech użytkowników na adres komórkowy. Własne podsumowanie Europolu, dlaczego tak się stało, to część warta przeczytania dwa razy: najwięksi dostawcy „are quickly moving towards IPv6 because no financial interest to invest in CGN anymore.” Ogranicz przesubskrypcję, a ekonomia obejścia się wali, bo NAT, który może upchnąć tylko szesnaście osób, nie jest tańszy od protokołu, który nie potrzebuje żadnego.
W tamtym roku Belgia miała najwyższy na świecie poziom wdrożenia IPv6, 49%, kiedy Wielka Brytania i Francja były na 14%, a Hiszpania i Włochy poniżej 1%. Belgia nadal jest trzecia w tabeli krajów wyżej, z 72,8%.
O to właśnie chodzi. Nie „nie wolno ci dzielić adresów”, tylko nie wolno ci sprzedawać połączenia, które jest jednocześnie nieprzypisywalne i pozbawione IPv6. Wspólne adresowanie obok działającego IPv6 jest w porządku. Tak działa każda sieć komórkowa na świecie. Wspólne adresowanie bez IPv6 to sprzedawanie zepsutej usługi i obciążanie społeczeństwa jej skutkami.
Sky udowodniło, że się da, jedenaście lat temu
Gdyby to było naprawdę trudne, nikomu w Wielkiej Brytanii by się nie udało.
Sky zaczęło wewnętrzny projekt IPv6 na początku 2013 roku i skończyło w 2016 roku, a około 90% jego bazy stacjonarnej, mniej więcej pięć milionów użytkowników, dostało IPv6 i z niego korzystało. Ich inżynier opisał całość na RIPE Labs: 6PE w rdzeniu MPLS, peering i tranzyt w dual-stacku, atrybuty RADIUS włączające je dla każdego abonenta, prace nad firmware siedmiu modeli CPE, w tym pięciu starszych, oraz rozbudowa pojemności RADIUS i DNS.
Trzy lata, jeden dostawca i ta sama miedź Openreach, na której sprzedawali wszyscy inni. ISPreview opisało zakończenie we wrześniu 2016 roku, kiedy Sky spodziewało się 95% bazy do końca roku, a Sky dostało za to Jim Bound IPv6 Award.
Ich rada brzmiała: „Do not underestimate the work required to enable IPv6, and do not leave it to the last minute to begin the journey.”
Jedenaście lat później większość branży nadal jest na ostatniej chwili i traktuje ją jak miejsce zamieszkania.
Wszyscy mają adresy od lat
Sky było pierwsze wśród dużych dostawców. W kraju nie było nawet blisko pierwsze, i ani jeden dostawca z tej listy nie może powiedzieć, że czekał na rejestr.
RIPE wbija datę przydziału w nazwę bloku, więc każdy możesz sprawdzić sam:
whois -h whois.ripe.net 2a01:4b00::/32 | grep -E 'netname|^org:'
# netname: UK-BCUBE-20110225 -> Hyperoptic, allocated 25 February 2011
Każda data poniżej pochodzi z takiego zapytania o własny przydział dostawcy, sprawdzonego krzyżowo z plikiem delegacji. Duzi dostawcy są pogrubieni, reszta to budowniczowie sieci światłowodowych. To, czy klienci naprawdę dostają IPv6, pochodzi z ankiety ISPreview zaktualizowanej w marcu 2025 roku, a dla sieci komórkowych z trackera mobilnego.
Czterdziestu dostawców. Każdy ma przestrzeń adresową IPv6 od co najmniej trzech lat, większość od ponad dekady, a siedemnastu z nich nadal nie daje jej żadnemu klientowi.
Hyperoptic trzyma 2a01:4b00::/32 od lutego 2011 roku. Piętnaście lat wprowadzania światłowodu do bloków mieszkalnych, sprzedawania połączeń gigabitowych i stawiania ludzi za carrier-grade NAT z nieużywanym przydziałem IPv6 w księgach. Trooli ma swój od trzynastu lat. Truespeed i Airband od dziesięciu.
Andrews & Arnold to ten, z którym trzeba porównywać resztę. Mały dostawca z Bracknell z ułamkiem klientów i inżynierów kogokolwiek innego z tej listy, dający IPv6 na każdej linii od 2002 roku i jeden z organizatorów 6UK. TalkTalk wziął swój przydział trzy miesiące wcześniej i nadal nie daje go klientom indywidualnym.
Virgin Media wzięło swój blok trzy tygodnie przed Zen. Zen je wdrożył, a ja siedzę na końcu jednego z ich /48 od tamtej pory. Virgin nadal mówi „kiedy będziemy gotowi”.
I spójrz na dół tabeli. Squirrel, brsk, Lit Fibre i Octaplus dostały przydziały w ostatnich sześciu latach i wszystkie dają IPv6, a dostawcy z przestrzenią od 2011 roku nie. Późny start nie jest przeszkodą. Przeszkodą jest brak startu.
Dwóch nazw z tej ankiety nie ma na wykresie, a powód jest dla obu ten sam. Cuckoo to marka detaliczna kupująca hurtowy dostęp przez Openreach, CityFibre i innych, a Freedom Fibre to sieć hurtowa, której klienci przychodzą przez partnerów detalicznych. Żadna z nich nie ma własnej przestrzeni adresowej, więc IPv6 to decyzja, którą podejmuje za nie ktoś inny. iDNET jest oznaczony gwiazdką, bo ma przydział provider-independent, a nie własną alokację.
Ten, który rozstrzyga sprawę
Jeśli chcesz sprowadzić argument do jednej firmy, to jest nią Plusnet.
BT kupiło Plusnet w styczniu 2007 roku. Plusnet siedzi na własnym koncie RIPE British Telecommunications, więc ma dostęp do przydziału IPv6 BT od czerwca 2010 roku. BT daje IPv6. EE, druga siostrzana firma, daje IPv6. ISPreview zauważyło, że BT i Plusnet używają nawet niemal identycznych routerów klienckich, nazywając tę lukę „somewhat of a peculiarity”.
Plusnet testował IPv6 w 2011 roku i publicznie wzywał resztę branży, żeby się za to wzięła. W 2019 roku zapowiedział uruchomienie wiosną 2020 roku. W 2021 roku spodziewał się „to make good progress over the coming year”. W listopadzie 2023 roku przeprowadził trzymiesięczny test w dwóch lokalizacjach, w Chesterfield i Sheffield, z udziałem około dwudziestu pracowników i życzliwych klientów.
W kwietniu 2026 roku jego własne forum klientów nadal pytało, co się stało z IPv6.
Jedna spółka matka. Jeden przydział adresów. Niemal identyczny sprzęt. Inżynierowie pracujący dla tej samej grupy, którzy mogą przejść korytarzem do ludzi, którzy już to zrobili. Trzy marki, a jedna z nich nie daje rady w piętnaście lat zrobić tego, co pozostałe dwie skończyły.
Cokolwiek to blokuje, to nie technologia, nie pieniądze, nie sprzęt i nie przestrzeń adresowa. To ktoś, kto uznaje, że w tym kwartale to nie jego problem, piętnaście lat z rzędu.
Virgin Media, szesnaście lat „kiedy będziemy gotowi”
Drugi koniec skali zasługuje na wymienienie z nazwy, bo jego oś czasu jest publicznie udokumentowana i jest niezwykła.
Marzec 2010: klient pyta na własnym forum Virgin Media, kiedy będzie IPv6. Odpowiedź brzmi „when we are ready”.
Listopad 2016: Virgin mówi ISPreview, że planuje wdrożyć IPv6 do połowy 2017 roku. Nie wdraża.
Czerwiec 2018: zgłoszono test dla klientów indywidualnych. Grudzień 2018: trzecia prezentacja dla UK IPv6 Council, z sugestią, że w 2019 roku.
2021: oświadczenie, że „continuing to plan our IPV6 deployment having tested several solutions and intend to introduce IPV6 for our customers in future.”
Luty 2024: Virgin Media blokuje czternastoletni wątek na forum.
Sierpień 2026: nadal nic.
Szesnaście lat. W tym czasie firmę kupiono, połączono z O2, dwa razy przebudowała rdzeń i wymieniła całą flotę routerów. Ani razu nikt nie dodał rodziny adresów. Zablokowanie wątku to najuczciwsza rzecz na tej liście. To moment, w którym przestali udawać i zaczęli zarządzać skargą zamiast problemem.
Altneci nie mieli żadnej wymówki
Budowniczowie sieci światłowodowych byli szansą na czysty start. Nowe sieci, nowy sprzęt, żadnego dziedzictwa, inżynierowie zatrudnieni w tej dekadzie. Spójrz, gdzie są w tabeli przydziałów: większość wzięła przestrzeń adresową i na tym poprzestała.
Więc firma, która zebrała pieniądze od inwestorów instytucjonalnych na zbudowanie zupełnie nowej sieci światłowodowej, rozkopała drogi, wdmuchnęła światłowód do stu tysięcy domów, kupiła nowe routery, napisała nowy stos provisioningu. I postawiła klientów za wspólnym adresem w sieci bez IPv6, w 2026 roku, z przestrzenią adresową leżącą już na jej własnym koncie w rejestrze.
A potem kilka z nich pobiera £5 miesięcznie za statyczny publiczny IPv4.
Zabrali działającą rzecz, odmówili dania darmowego zamiennika, a wynikłą usterkę zamienili w pozycję na twoim rachunku. Jest słowo na model biznesowy, który fabrykuje usterkę, a potem sprzedaje naprawę, i nie jest to „innowacja”.
Strony internetowe zdradzają, o co chodzi
Tablica routingu pokazuje, co robią sieci. DNS pokazuje, co robią wszyscy pozostali. Więc 27 sierpnia 2026 roku wpisałem do pliku pięćdziesiąt najbardziej znanych brytyjskich stron, administrację centralną, banki, dużych detalistów, telekomy, transport i kilka uniwersytetów, i zapytałem każdą, czy odpowiada przez IPv6:
while read -r d; do
n=$(dig +short AAAA "$d" | grep -c ':')
printf '%-46s %s\n' "$d" "$([ "$n" -gt 0 ] && echo AAAA || echo none)"
done < sites.txt | sort -k2
Potem sprawdziłem każdą odpowiedź na drugim resolwerze, bo jeden serwer rekurencyjny w złym dniu to nie jest wynik:
dig @1.1.1.1 +short AAAA www.tesco.com | grep -c ':'
Siedemnaście z pięćdziesięciu miało rekord AAAA. Trzydzieści trzy nie miały, a oba resolwery zgodziły się co do każdej.
Te bez IPv6 to między innymi www.bbc.co.uk, www.nhs.uk, www.hmrc.gov.uk, www.hsbc.co.uk, www.barclays.co.uk, www.lloydsbank.com, www.santander.co.uk, www.tesco.com, www.johnlewis.com, www.marksandspencer.com, www.britishairways.com, tfl.gov.uk, monzo.com, bank założony w 2015 roku, bez żadnego dziedzictwa, i mój ulubiony, www.sky.com.
Sky. Firma, która dała IPv6 pięciu milionom klientów i dostała za to nagrodę. Jej własna strona nie odpowiada przez IPv6.
A teraz kawałek, który dowodzi tezy ponad wszelką dyskusję.
Piętnaście z siedemnastu, które mają IPv6, dostało je od dostawcy, a nie od siebie. Rozwiązałem każdą i sprawdziłem, do kogo należy adres, który odpowiedział:
whois -h whois.radb.net -- "$(dig +short AAAA www.sainsburys.co.uk | grep ':' | head -1)" | grep -i descr
www.gov.uk i www.cam.ac.uk odpowiadają z Fastly. ico.org.uk, www.parliament.uk, www.ofcom.org.uk, www.asda.com, www.autotrader.co.uk, www.nationalrail.co.uk i www.jisc.ac.uk odpowiadają z Cloudflare, które domyślnie włącza IPv6 wszystkim. natwest.com i nationwide.co.uk odpowiadają z Azure Front Door. www.legalandgeneral.com i www.screwfix.com odpowiadają z CloudFront. www.sainsburys.co.uk i www.next.co.uk odpowiadają z Akamai.
Dwie zrobiły to same: Imperial College London, odpowiadający z własnej przestrzeni adresowej, i własna strona UK IPv6 Council. Uniwersytet i ludzie, których jedynym celem istnienia jest IPv6. To cała lista.
A www.tesco.com, www.sky.com i www.nhs.uk też siedzą na Akamai, tym samym CDN, tym samym produkcie, i nie mają w ogóle IPv6.
Akamai mówi o tym jasno od czerwca 2022 roku: „Akamai has enabled IPv4+IPv6 dual-stack as the default for our CDN delivery products for many years, meaning that customers have needed to opt-out for content to be IPv4-only.” Dodali, że zmiana jest łatwa, także przez API.
Ten sam dostawca. Ta sama platforma. Domyślnie włączone. Jedna organizacja zostawiła to w spokoju, a druga weszła i to wyłączyła, albo trzyma prastarą konfigurację, której nikt od lat nie czytał. Sainsbury’s ma IPv6, a Tesco nie, i różnica między nimi to jedna flaga konfiguracyjna i czyjaś uwaga.
Po tym nie zostaje żaden argument o kosztach ani o złożoności. Zostaje tylko pytanie, czy ktokolwiek uważał.
W całej próbce reguła się trzyma: tam, gdzie IPv6 przychodzi jako domyślne ustawienie dostawcy, Wielka Brytania je ma. Tam, gdzie brytyjska organizacja musiałaby coś zdecydować, nie ma. Dwie strony z pięćdziesięciu, a jedną z nich była IPv6 Council.
I tu dochodzimy do branży usług zarządzanych
Konsumenccy dostawcy obrywają za CGNAT i zasłużyli na to. Ale warstwa, która wyrządza najwięcej szkód, to ta, która sprzedaje fachowość: dostawcy usług zarządzanych, integratorzy, zewnętrzne zespoły sieciowe, firmy doradcze, które piszą projekt szczegółowy.
Wróć do listy największych brytyjskich sieci bez IPv6: banki, British Airways, PwC, QinetiQ. To nie są zadziorne startupy. To organizacje, które płacą mnóstwo pieniędzy komuś innemu za prowadzenie swojej sieci albo zatrudniają duży zespół, żeby prowadzić ją samemu. Za każdym z tych numerów AS stoi dokument projektowy, proces zmian, rada przeglądu architektury i dostawca ze słowem „network” w nazwie. Żaden z nich nie wyprodukował planu IPv6.
Wzorzec jest ten sam, gdziekolwiek spojrzysz:
Szablon to IPv4. Standard budowy, zestaw reguł firewalla, kontrole monitoringu, IPAM, runbook, plan DR, pakiet przekazania dla klienta: wszystko IPv4, napisane raz, klonowane przez dekadę. Dodanie rodziny adresów oznacza edycję tego wszystkiego, a nikt nie dostaje pieniędzy za edycję.
Nikt o to nie prosił. To zdanie kończy każdą rozmowę o IPv6 w tej branży i jest przyznaniem się do winy. O TLS 1.3 też nikt nie prosił. Nikt cię nie prosił, żebyś przestał używać SMBv1. Klienci kupują efekt i płacą ci za to, żebyś wiedział, czego ten efekt wymaga. „Klient nie prosił” znaczy „nie chcę się tego uczyć, a oni nie potrafią tego ocenić”.
RFC 1918 wydaje się nieskończone. Dziesiątka to 16,7 miliona adresów, więc sieć wewnętrzna nigdy nie wydaje się ciasna, więc nigdy nie ma zdarzenia, które by wymusiło zmianę. Potem przychodzi fuzja, oba środowiska są na 10.0.0.0/8, a odpowiedzią jest kolejna dekada NAT-u nakładających się podsieci i dokument wyjaśniający, który fałszywy adres oznacza który prawdziwy: znowu więcej maszynerii, żeby uniknąć rodziny adresów, przy której nie byłoby problemu.
IPv6 obnaża kompetencje. To jest ten prawdziwy powód. Dual-stack nie pozwala się schować.
Musisz wiedzieć, jaka naprawdę jest twoja polityka firewalla, bo musisz napisać ją dwa razy. Musisz wiedzieć, jak wygląda twój DNS. Musisz rozumieć neighbour discovery, delegowanie prefiksów i to, co twój CPE robi z /56.
Inżynier, który radził sobie dzięki NAT-owi jako przypadkowemu zabezpieczeniu, dowiaduje się, na oczach innych, że nigdy nim nie był. W tej branży są dwudziestoletnie kariery zbudowane na tym jednym nieporozumieniu.
Więc nikt tego nie proponuje. Nie dlatego, że kosztuje, bo nie kosztuje, tylko dlatego, że zaproponować to znaczy wziąć za to odpowiedzialność, a wziąć odpowiedzialność znaczy się tego nauczyć.
To mam na myśli, mówiąc o skrajnym lenistwie. Nie lenistwo w sensie niepracowania. Ta branża pracuje niezwykle ciężko. Pracuje ciężko nad carrier-grade NAT i nad tłumaczeniem klientowi, dlaczego jego kamery nie łączą się już z zewnątrz. Zrobi dowolną ilość pracy, byle była to praca, którą da się kupić, a nie taka, którą trzeba zrozumieć.
I to wkrótce przestanie być kwestią gustu. Cyber Security and Resilience Bill, który przechodzi teraz przez parlament, zmieniłby NIS Regulations tak, żeby objąć między innymi „managed service providers (organisations that provide third-party IT services to other businesses)”. To jeszcze nie jest prawo. Kiedy będzie, wykrywanie, logowanie i zgłaszanie incydentów przestaną być liniami produktów, które ta warstwa sprzedaje, a staną się obowiązkami, które musi wypełniać.
Postaw to obok łańcucha opisanego wyżej. Rozwiązanie każdego zgłoszenia nadużycia zaczyna się od tego, że serwer po drugiej stronie zalogował port źródłowy, a ten serwer to bardzo często pudło jednej z tych firm. Ludzie, którzy wkrótce będą musieli udowodnić, że potrafią wykryć i zgłosić incydent, to ci sami ludzie, których obecnie nie da się nakłonić do włączenia rodziny adresów ani do przeczytania przechwytu pakietów, kiedy tunel nie chce się zestawić.
Trzy wymówki
Za każdym razem usłyszysz te same trzy i żadna nie wytrzymuje minuty.
„Dual-stack to wszystko w dwóch egzemplarzach.” Prowadziłem go produkcyjnie w Nominet, na load balancerach F5 przed rejestrem .uk, więc wiem, ile ten zarzut jest wart. Warstwa NAT, którą kupiłeś zamiast tego, też jest, a ona siedzi na ścieżce ruchu z tablicą sesji, modelem pojemności, scenariuszem failoveru i obowiązkiem logowania. Nigdy nie wybierałeś między złożonością a prostotą. Wybrałeś złożoność, która przyszła z fakturą.
„Sprzęt tego nie obsługuje.” W 2006 roku, niech będzie. W 2026 roku znaczy to, że twój sprzęt jest bez wsparcia, a to gorsza rzecz do przyznania niż ta, której próbowałeś uniknąć.
„Nie ma na tym przychodu.” Na kopiach zapasowych też nie ma.
Co ludzie wypisują
Wymówki powyżej to to, co słyszysz na spotkaniu. Pod nimi leży warstwa technicznych twierdzeń, powtarzanych w wątkach na forach, w komentarzach i w odpowiedziach na LinkedInie za każdym razem, gdy pojawia się IPv6, a większość z nich jest błędna od ponad dekady.
Część z tego to uczciwe nieporozumienie, a część to ktoś, kto postanowił czegoś się nie uczyć i sięga po powód. Tak czy inaczej warto przez to przejść, bo te twierdzenia wykonują realną robotę. To je inżynier powtarza kierownikowi, który nie potrafi ich sprawdzić.
„NAT to mój firewall. IPv6 wystawia każde urządzenie prosto do internetu.”
To ten największy i jest postawiony na głowie. Ochrona, którą ludzie przypisują NAT-owi, bierze się z tego, że nie ma mapowania, dopóki coś w środku o nie nie poprosi, a to jest stanowy firewall i to firewall wykonuje pracę, a nie translacja. IETF powiedziało to w RFC 4864 w 2007 roku: ta rola, „often marketed as a firewall, is really an arbitrary artifact”, podczas gdy prawdziwy firewall daje ci „explicit and more comprehensive management controls.”
Każdy konsumencki router IPv6 przychodzi z domyślnym odrzucaniem ruchu przychodzącego. Masz tę samą postawę, z polityki, którą ktoś zapisał, a nie z efektu ubocznego tego, że skończyły się adresy. I możesz wtedy dopuścić dokładnie tę jedną rzecz, którą chciałeś dopuścić, zamiast seansu spirytystycznego z przekierowaniem portów.
Jeśli cały twój model bezpieczeństwa to „atakujący nie znajdą moich urządzeń”, to nie miałeś modelu bezpieczeństwa. Miałeś NAT.
„IPv6 jest wolniejsze.”
Ten zasługuje na uczciwą odpowiedź, a nie na zbycie, bo prawda jest mieszana, a ludzie, którzy to mówią, nie mylą się po prostu.
Dostawcy treści, którzy pod to optymalizowali, mierzą zyski: Facebook podawał ładowanie stron o około 15% szybsze przez IPv6, Akamai około 5% na urządzeniach mobilnych. Szerszy pomiar całego internetu przez APNIC jest mniej pochlebny i pokazuje czasy odpowiedzi IPv6 średnio minimalnie wyższe, rzędu milisekundy, i poprawiające się z czasem.
Czyli: z grubsza remis, lepiej tam, gdzie ktoś wykonał pracę, czasem odrobinę gorzej tam, gdzie nikt jej nie wykonał.
Warto wiedzieć, gdzie naprawdę leży koszt, bo ludzie wyobrażają sobie nagłówek, a nagłówek nie jest problemem.
Zacznij od tego, co IPv6 zdjęło z routera. IPv4 niesie sumę kontrolną nagłówka. Time to Live zmienia się na każdym przeskoku, więc suma kontrolna musi zmieniać się razem z nim, a RFC 6583 wymienia „verifying and updating the checksum” jako krok samego procesu przekazywania. IPv6 nie ma jej wcale. Ten krok po prostu znika.
Potem długość. Nagłówek IPv4 ma zmienną długość, po to jest IHL: router odczytuje długość, zanim wie, gdzie zaczyna się ładunek. Nagłówek IPv6 ma 40 bajtów. Zawsze. Każde pole leży pod stałym przesunięciem i nic nie trzeba najpierw wyliczać.
Potem fragmentacja. Routery IPv4 mogą fragmentować w locie, i dlatego Identification, Flags i Fragment Offset w ogóle siedzą w nagłówku. RFC 8200 mówi to bez ogródek: „fragmentation in IPv6 is performed only by source nodes, not by routers along a packet’s delivery path”. Więc ta ścieżka też znika.
Pod względem samej obsługi nagłówka IPv6 jest tańszym protokołem do przekazywania. Zbudowano go w tym celu.
Jedyne miejsce, gdzie kosztuje więcej, to pojedyncza trasa, a to okazuje się bez znaczenia. Klucz wyszukiwania urósł z 32 bitów do 128, więc wpis przekazywania IPv6 jest szerszy i na wielu urządzeniach zajmuje dwa sprzętowe sloty tam, gdzie trasa IPv4 zajmuje jeden. Wszyscy kończą argument w tym miejscu. Warto zrobić jeszcze jeden krok, bo pełna tablica jest cztery razy mniejsza.
W zrzucie RIS wygenerowanym o 02:03 UTC 28 sierpnia 2026 roku było 1 229 166 prefiksów IPv4 w globalnej tablicy routingu i 300 470 prefiksów IPv6. Cztery razy więcej tras IPv4, każda o ćwierć szerokości. Więc surowe miejsce na klucze wychodzi na idealny remis: 4,92 MB wobec 4,81 MB. Teraz zastosuj regułę dwóch slotów na trasę IPv6, którą ludzie się martwią. Pełna tablica IPv6 nadal potrzebuje mniej więcej połowy wpisów sprzętowych pełnej tablicy IPv4.
A powodem, dla którego tablica IPv4 jest tak duża, jest sam niedobór. 767 543 z tych 1,2 miliona tras to /24, czyli 62% całego internetu IPv4 siedzi na najdłuższym prefiksie, jaki ktokolwiek zaakceptuje, bo bloki pocięto, wyprzedano i ogłoszono w kawałkach przez tych, którzy je kupili. Każdy z nich to gdzieś router trzymający wpis, którego nie potrzebowałby, gdyby przestrzeń się nie skończyła.
Więc argument o pamięci działa odwrotnie, niż opowiada się go na spotkaniach. Przenoszenie IPv6 jest dla twojego FIB tańsze niż przenoszenie IPv4 i tanieje z każdym rokiem, w którym rynek transferów tnie kolejne /16 na szesnaście /24.
A skoki CPU, na które ludzie naprawdę trafiają, to żadne z powyższych. Nowoczesny router przekazuje obie rodziny w krzemie z prędkością łącza. Boli wszystko, co spycha pakiet z tej ścieżki do płaszczyzny sterowania, którą RFC 6583 nazywa „a ‘slower’ software process running on a general purpose processor”. Ten procesor zwymiarowano pod protokoły routingu. Nigdy pod ruch.
Pakiety spychają na niego dwie rzeczy. Pierwsza to nagłówki rozszerzeń. To łańcuch, a nie stały blok, więc urządzenie, które chce portów warstwy 4 do ACL albo do hasha ECMP, musi przejść listę zmiennej długości, żeby je znaleźć, a nagłówek Hop-by-Hop Options „may be examined or processed by any node along a packet’s delivery path”. Na mnóstwie sprzętu znaczy to przerzucenie do procesora.
Druga to Neighbour Discovery. /64 obejmuje biliony adresów, które nigdy nie zostaną przydzielone, więc skanowanie go zmusza router do rozwiązywania adresów, które nie istnieją. RFC 6583 istnieje właśnie po to i nazywa to odmową usługi.
Obie mają znane rozwiązania. Filtruj Hop-by-Hop na brzegu, ogranicz tempo ND, ogranicz rozmiar pamięci podręcznej sąsiadów. Żadne z nich nie jest powodem, dla którego protokół jest wolny. To powody, dla których nieskonfigurowany router jest wolny, a to wskazuje tam, gdzie wskazuje cała reszta tego wpisu.
Teraz zważ milisekundę wobec alternatywy, którą naprawdę wdrożyłeś: stanowego pudła translacyjnego na ścieżce każdego połączenia, trzymającego tablicę sesji, które część z nich po prostu psuje. Nikt nie stał w miejscu przez dwadzieścia lat z powodu milisekundy.
„IPv4 jest pełno, można je po prostu kupić.”
Można. Tak właśnie wygląda niedobór. Bloki rozdane za nic w 1990 roku zmieniają teraz właściciela po około $20 za adres, a AWS liczy $43,80 rocznie za każdy, którego używasz.
Rynek na jakąś rzecz nie dowodzi, że jest jej pełno. Dowodzi, że ktoś wymyślił, jak skasować cię za niedobór.
Nikt nigdy nie zamierzał ich zmusić
Wielka Brytania nie ma w tej sprawie żadnej polityki i nigdy nie miała.
Była jedna próba. 6UK powstało w 2010 roku z £20 000 kapitału początkowego od Department for Business, Innovation and Skills, przy poparciu Vinta Cerfa, z LINX, AAISP, Timico i Easynet za plecami. W grudniu 2012 roku jego dyrektorzy wolontariusze zrezygnowali na walnym zgromadzeniu, nikt nie kandydował do zarządu i organizację zlikwidowano. Jej werdykt na pożegnanie: bodźce wolnorynkowe są niewystarczające, „one factor appears to dominate IPv6 adoption rates, namely government support”, a „countries with hands-off governments fall behind.”
Czternaście lat później stało się dokładnie to. UK IPv6 Council nadal działa, ale forum to nie dźwignia.
Porównaj ze Stanami Zjednoczonymi, gdzie memorandum OMB M-21-07 wymagało, żeby 80% federalnych zasobów z adresami IP było wyłącznie na IPv6 do końca roku budżetowego 2025. Agencje nie zdążyły. Ale miały liczbę, której nie osiągnęły, datę, do której jej nie osiągnęły, i kogoś, kto musi wstać i wytłumaczyć porażkę. Tutaj nie ma czego nie osiągnąć, więc nikt nigdy nie musiał niczego tłumaczyć.
Brytyjski rząd nie wymaga IPv6 we własnych zamówieniach w żaden znaczący sposób. Ofcom go nie mierzy. Żaden regulator o nie nie pyta. I tak, jak można było przewidzieć, www.nhs.uk i www.hmrc.gov.uk go nie mają, a www.gov.uk ma. A www.gov.uk ma je tylko dlatego, że jest serwowany przez Fastly, które włączyło IPv6 lata temu w czyimś imieniu.
Pisałem już o tym, co się dzieje, gdy nikt nie trzyma kontraktu nad branżą: mechanizmy, które działają, okazują się tymi, które ktoś z zasobami postanowi obsługiwać, a jeśli nikt tego nie zrobi, przez dekadę nic się nie dzieje. IPv6 w Wielkiej Brytanii to znowu ten sam wzorzec, i to bez głosowania członków na końcu.
I nie jest tak, że nikt tego nie zauważył
Brak wymogu byłby rozczarowujący, gdyby nikt tego nie dostrzegł. A dostrzeżono.
Państwo ustaliło, co robi carrier-grade NAT, i uchwaliło w tej sprawie ustawę. Parlament spojrzał prosto na problem, zrozumiał go na tyle dobrze, żeby napisać o nim prawo, i napisał prawo, które dostosowuje się do usterki. „Każcie im wdrożyć protokół, który ją usuwa” albo nigdy nie padło, albo padło i zostało porzucone.
Więc jesteśmy krajem, którego oficjalne stanowisko jest takie, że przypisywalność IP jest na tyle ważna, by trafić do ustawy antyterrorystycznej, a który nie prosi ani jednego dostawcy o zrobienie darmowej rzeczy, która ją przywraca. Oszustwa, przejęcia kont, nękanie, groźby zabójstwa, zgłoszenia wykorzystywania dzieci i terroryzm, wszystko to przychodzi do sieci dostępowej z tym samym pytaniem, a dla wielu brytyjskich połączeń uczciwa odpowiedź brzmi „jedno z tych kilkuset gospodarstw domowych”.
National Cyber Security Centre jest częścią GCHQ i publikuje wytyczne na bardzo wiele tematów. Nie wymaga IPv6 od nikogo. Nikt w Wielkiej Brytanii nie wymaga.
www.ncsc.gov.uk i www.gchq.gov.uk akurat oba odpowiadają przez IPv6. Podobnie Internet Watch Foundation. Wszystkie trzy dlatego, że siedzą za Cloudflare, które domyślnie włączyło je wszystkim. www.police.uk nie ma go wcale.
I co to znaczy dla tej siedemnastki
Siedemnastu z czterdziestu dostawców w tym wpisie sprzedaje połączenia bez IPv6, a mniej więcej połowa budowniczych sieci światłowodowych stawia klientów za carrier-grade NAT.
Nie oskarżam żadnego z nich o przestępstwo i nikt w tych budynkach na żadne nie liczy.
Ale połączenia za carrier-grade NAT bez IPv6 nie da się przypisać do abonenta. To nie jest sporne. IETF zapisało to w 2011 roku, Europol w 2016 i 2017 roku, parlament w 2015 roku, a wszystko to opublikowano, zanim kupiono większość tego sprzętu. Alternatywa była darmowa i dostępna przez cały czas.
To właśnie znaczy „kiedyś zajmiemy się IPv6”, kiedy prześledzisz to do końca.
Co z tym zrobić, konkretnie
Krótko, bo nic z tego nie jest trudne. O to chodzi w całym wpisie.
Jeśli kupujesz łączność: wpisz IPv6 do przetargu jako wymóg zaliczony albo niezaliczony, a nie jako miły dodatek. Poproś o natywny dual-stack i delegowany prefiks, na piśmie, i zapytaj o rozmiar.
Jeśli odpowiedzią jest pojedyncze /64, pytaj dalej. RFC 6177 uśmierciło to w 2011 roku: danie domowej lokalizacji jednego /64 „precludes the expectation that even home sites will grow to support multiple subnets”, a „strongly intended that even home sites be given multiple subnets worth of space, by default”.
Czego nie zrobiło, to nie podało rozmiaru. Wycofało dawne ogólne /48, stwierdziło, że wybór „is an issue for the operational community”, i mimochodem podrzuciło jeden przykład: domyślnie dla domu „of less than /48, such as a /56”.
Operatorzy odpowiedzieli sami. RIPE-690 to ich własny dokument dobrych praktyk i mówi bez ogródek. Po /48 dla każdego, jeśli chcesz prostego planu. /48 dla firm i /56 dla klientów indywidualnych, jeśli chcesz pragmatycznego. Cokolwiek dłuższego niż /56 jest „strongly discouraged”, a /64 nie jest zgodne ze standardami IPv6 i zepsuje klientom sieci LAN.
Więc podłogą jest /56, i to liczba samego IETF, a nie czyjeś upodobanie. Sky daje je każdemu abonentowi od 2016 roku. Zen daje /48, czyli 65 536. Firma nie powinna akceptować mniej niż /48.
Jeśli dostawca mówi ci, że /48 dla domu to rozrzutność, to brytyjski dostawca robi to od lat, podczas gdy on wciąż wypracowywał swoje stanowisko.
Jeśli prowadzisz numer AS: prawdopodobnie masz już /29, którego nigdy nie ogłosiłeś. Sprawdź.
AS=AS20712 # your AS number
ORG=$(whois -h whois.ripe.net "$AS" | awk '/^org:/{print $2; exit}')
# what IPv6 the registry has already given you
whois -h whois.ripe.net -- "-i org $ORG" | grep -i '^inet6num'
# what you are actually announcing of it
whois -h whois.ripe.net -- "-i origin $AS" | grep -i '^route6'
Jeśli pierwsze polecenie wypisuje prefiks, a drugie nic, jesteś jednym z tych 463.
Ogłoś go, zrób dual-stack na brzegu i w jednym wewnętrznym VLAN-ie, i dodaj AAAA do jednej publicznej usługi. To dwa tygodnie pracy jednego inżyniera, a zmienia twoją organizację ze statystyki w tabeli wyżej w taką, która zaczęła.
Jeśli prowadzisz stronę internetową: sprawdź rekord AAAA. Jeśli jesteś za CDN, to prawdopodobnie przełącznik, który możesz włączyć jeszcze dziś po południu bez żadnych kosztów. Jeśli jest wyłączony, to ktoś go wyłączył.
Jeśli sprzedajesz usługi zarządzane: wpisz IPv6 do standardu budowy i do szablonu projektu szczegółowego, raz, a każdy klient po tym dostanie je domyślnie. Nikt nie musi o to prosić, bo o TLS też nikt nie prosi.
Jeśli jesteś inżynierem, który nigdy tego nie robił: zbuduj dziś wieczorem laboratorium. Około 90% mojego własnego ruchu idzie przez natywne IPv6 i to najmniej ekscytująca rzecz w mojej sieci. Załatw sobie tunel albo VPS z /64, nadaj rzeczom adresy, zepsuj to, napraw. Przestaje straszyć po jednym wieczorze i to najtańsza rzecz, jaką możesz w tym roku zrobić dla swojej kariery.
Pytania, których nie potrafię rozstrzygnąć
Wszystko powyżej mogę ci pokazać. Ta część to to, co wciąż obracam w głowie, i na żadne z tych pytań nie mam czystej odpowiedzi.
Dlaczego jedni mogą, a inni nie?
To jest to, które ma znaczenie, a dane czynią je dziwniejszym, a nie jaśniejszym.
Sky i Virgin Media sprzedawały szerokopasmowy internet w tym samym kraju, pod tym samym regulatorem, w tym samym czasie. Jedno skończyło w 2016 roku. Drugie od 2010 roku mówi „kiedy będziemy gotowi”. Sainsbury’s i Tesco siedzą na tym samym CDN, na produkcie, w którym dual-stack jest domyślny, i jedno ma IPv6, a drugie nie. Norwegia i Wielka Brytania kupują od tych samych dostawców, a IPv6 przenosi 66,9% norweskich sieci wobec 42,3% naszych.
Każdy czynnik zewnętrzny, który mógłbyś obwinić, jest w tych parach stały. Ten sam kraj, ci sami dostawcy, ten sam sprzęt, ci sami klienci, ta sama dekada, ten sam regulator, te same pieniądze. A wyniki są przeciwne.
Więc przyczyna nie leży w okolicznościach. Leży w środku budynku. Gdzieś w Sky był człowiek, który uczynił to swoją sprawą i trzymał się tego przez trzy lata. W innych miejscach takiego człowieka nie było, albo był, a nikogo nad nim to nie obchodziło. To cała zmienna i nie jest techniczna.
Co jest niewygodną odpowiedzią, bo nie da się tego kupić i nie da się tego wpisać do dokumentu strategicznego.
Czy chodzi o szkolenia?
Częściowo, i mniej, niż myślisz.
Spójrz jeszcze raz na te 463 organizacje trzymające IPv6, którego nigdy nie ogłosiły. Ktoś w każdym z tych budynków wiedział dość, żeby wiedzieć, że jest potrzebne, wiedział, kogo zapytać, wypełnił formularz i dostał przydział. Wiedza była, a doprowadzenia sprawy do końca nie było.
Szkolenie doprowadza inżyniera do tego, że potrafi. Nie doprowadza go do tego, że musi. Nikt nigdy nie dostał złej oceny rocznej za niewdrożenie IPv6. Nikt nigdy nie stracił przez to kontraktu. Dopóki jedno z tego nie stanie się prawdą, szkolenie trafia na stos razem ze wszystkim innym, czego ktoś nauczył się na kursie i nigdy nie użył.
Ile jeszcze, zanim wszyscy na nim będziemy?
Na to mogę podać liczbę, i jest gorsza, niż się spodziewałem.
Google mierzy odsetek własnych odwiedzających, którzy przychodzą przez IPv6, od 2008 roku. Biorąc połowę sierpnia każdego roku, żeby porównywać jak z jak:
Nie przyspieszamy w stronę mety. Zwalniamy przed półmetkiem. Ten rok dodał 1,1 punktu, najmniejszy przyrost od dekady, wobec 6,6 punktu w roku do sierpnia 2017.
Poprowadź prostą z ostatnich trzech lat, a świat dochodzi do 100% w 2049 roku. Poprowadź ją z samego tego roku, a wychodzi 2073. Żadne z tych to nie prognoza. Krzywa, która się wypłaszcza, w ogóle nie dochodzi do szczytu siłą rozpędu. Utyka gdzieś w okolicach sześćdziesięciu procent, a reszta nigdy się nie rusza, bo sieci, które do tego czasu tego nie zrobiły, to te, których nic nigdy nie miało ruszyć.
Bardzo chciałbym się co do tego mylić. Ta liczba maleje z każdym rokiem, w którym na nią patrzę.
Czy potrzebujemy ustawy?
Nad tym wahałem się najdłużej i wylądowałem na „nie takiej, po jaką ludzie sięgają”.
Przeciw nakazowi: Amerykanie uchwalili najsilniejszy, jaki ktokolwiek ma, i go nie dotrzymali. Termin to nie wdrożenie.
Za nakazem: werdykt 6UK na pożegnanie w 2012 roku był taki, że bodźce wolnorynkowe są niewystarczające, a w tyle zostają kraje z rządami trzymającymi się z boku. Czternaście lat brytyjskich danych przyznaje im rację.
A oto część, która to rozstrzyga. Ten kraj już uchwalił prawo w sprawie tego problemu, tylko w złym kierunku. Byliśmy gotowi stanowić prawo, żeby dostosować się do dzielenia adresów. Nigdy nie byliśmy gotowi stanowić prawa, żeby je usunąć.
O co bym prosił, to nie zakaz i nie cel, tylko belgijskie narzędzie opisane wcześniej: twardy limit liczby abonentów, którzy mogą dzielić jeden adres. Nie potrzebuje nowych adresów, nikogo nie wypycha z rynku i działa na ekonomię, a nie na czyjeś dobre intencje.
Sam nakaz daje jedną użyteczną rzecz, i nie jest nią wdrożenie. Jest nią konkretna osoba, która musi wytłumaczyć porażkę. Nigdy takiej nie mieliśmy.
To jak tak szybko przeszliśmy na IPv4?
Bo ktoś mógł wyłączyć stary protokół.
Porównanie jest dokładne i prawie nikt go nie robi. ARPANET działał na Network Control Program, który adresował hosty na 8 bitach: 6 na węzeł i 2 na hosta, czyli 64 węzły po 4 maszyny, 256 hostów w sumie. Pod koniec lat siedemdziesiątych było oczywiste, że to za mało, a odpowiedzią był nowy protokół z większym adresem. Ten sam problem co teraz, ponad czterdzieści lat wcześniej.
Jon Postel opublikował plan przejścia w listopadzie 1981 roku. W marcu 1982 roku Departament Obrony USA ogłosił TCP/IP swoim oficjalnym standardem. Oba protokoły działały obok siebie, a 1 stycznia 1983 roku NCP wyłączono. Hosty, które się nie przestawiły, straciły dostęp do sieci. Vint Cerf wspomina przypinki „I survived the TCP/IP switchover”, które nosili potem ludzie, którzy przez to przeszli.
Czternaście miesięcy od planu do dnia przełączenia.
Teraz policz, co to umożliwiło. Mniej więcej kilkaset hostów, nie cztery miliardy. Jedna sieć, nie każda sieć. Jeden fundator, który był właścicielem każdej maszyny w niej i płacił pensje wszystkim, którzy przy nich pracowali. Jedna organizacja zdolna ustalić datę i, to jest kluczowe, zdolna sprawić, że stary protokół tego dnia przestanie działać.
Żadna z tych rzeczy dziś nie istnieje, i to cała odpowiedź. IPv4 nie wygrało dlatego, że migracja była łatwa. Wygrało, bo był ktoś, kto mógł zakończyć spór.
Dziś nikt nie jest w takiej pozycji. Nie ma władzy, która może wyłączyć IPv4, i nigdy nie będzie. Co znaczy, że tego przejścia nie da się skończyć tak, jak poprzedniego: można je skończyć tylko wtedy, gdy kilka tysięcy organizacji każda z osobna postanowi, że jej się chce.
Według tegorocznych liczb wypada to w 2073 roku. Dziewięćdziesiąt lat po dniu przełączenia.
Kiedyś robiliśmy rzeczy porządnie
Standard to coś, czego się trzymasz, kiedy nikt nie sprawdza. To wszystko. Nie ma do tego inspektora, nie ma certyfikatu, nie ma audytora, który przyjdzie i poprosi o pokazanie tablicy routingu, a dwadzieścia lat pokazało dokładnie, co ten kraj robi z obowiązkiem, którego nikt nie egzekwuje.
Porzucamy go, a potem kupujemy coś, co zakryje lukę.
Nic z tego nie jest porażką techniczną i nie będę udawał, że jest. Wielka Brytania potrafi wykonać tę pracę. Umiejętności są tutaj, sprzęt jest tutaj, przestrzeń adresowa jest wydana i czeka na kontach, za które już płacimy. Zniknął odruch, żeby robić robotę porządnie, bo taka jest robota: bez dopłaty i bez kogoś, kto stoi nad tobą i cię zmusza.
Zapytaj, co naprawdę to blokuje, a wylądujesz przy pieniądzach, ale nie w tym sensie, w jakim ludzie to rozumieją.
Carrier-grade NAT ma zamówienie. Ma dostawcę, wycenę, rabat, umowę serwisową i datę odnowienia. Trafia do planu inwestycyjnego, amortyzuje się przez pięć lat, a na business case’ie widnieje czyjeś nazwisko. Jego dostarczenie to widoczna rzecz, którą kierownik może wskazać na ocenie rocznej.
IPv6 nie ma nic z tego. Ani faktury, ani dostawcy, ani odnowienia, nic do wpisania w budżet i nic, co ktokolwiek mógłby pokazać jako zakup. To po prostu praca, zrobiona porządnie, przez ludzi, którzy wiedzą, co robią, bez zwrotu w tym kwartale. Nikt w tej branży nigdy nie dostał awansu za coś, co nigdy nie pojawiło się w budżecie.
W efekcie tańsza opcja przegrywa, co roku, od dwudziestu lat. Nie dlatego, że ktoś to rozważył i wybrał źle, tylko dlatego, że wyrosła tu kultura zarządzania, która widzi wyłącznie te części inżynierii, które przychodzą z ceną. Taniość nigdy nie była przeszkodą. Przeszkodą był brak faktury. Tak to wygląda, kiedy firma przestaje dbać o standardy, a zaczyna dbać tylko o to, co może wpisać na fakturę, i jest to wybór dokonywany przez ludzi opłacanych na tyle dobrze, żeby wiedzieć lepiej.
Jest jeszcze to, co sprzedali nam zamiast adresu, a co powinno ludzi złościć bardziej, niż złości.
Internet zbudowano tak, żeby każda maszyna mogła bezpośrednio dotrzeć do każdej innej. To nie szczegół projektu. To jest projekt. Dlatego każdy z łączem i pomysłem mógł postawić coś, do czego dotrze cały świat. Postaw klienta za wspólnym adresem, a to znika. Możesz pytać, ale nigdy nie możesz odpowiadać. Jesteś konsumentem cudzych usług, na stałe, i nigdy dostawcą własnych.
To nie jest niefortunny efekt uboczny niedoboru. To przebudowa architektury i pasuje każdemu, kto ją sprzedaje. Kamera, która teraz potrzebuje chmury producenta. Zdalny dostęp, który teraz potrzebuje czyjegoś przekaźnika. Rzecz, którą ludzie kiedyś uruchamiali w domu, a która jest teraz miesięczną subskrypcją. Każda z nich to ktoś, kto był właścicielem, zamieniony w kogoś, kto wynajmuje, i połączenie po cichu zdegradowane z miejsca w internecie do okna na czyjeś miejsce.
Oddaliśmy środek internetu garstce firm z innego kontynentu, a potem staliśmy zdziwieni, że skończyło się centralizacją. Nie da się być samowystarczalnym na łączu, które nie pozwala ci niczego hostować.
Do samowystarczalności ciągle wracam, bo ten kraj przestał jej od siebie oczekiwać. Odruch jest teraz taki, żeby czekać. Na dostawcę, regulatora, dotację, nakaz, klienta, który zadzwoni i zapyta. Nic z tego nie nadchodzi. Nie zbliża się żaden sygnał rynkowy, nie powstaje żadna polityka, nie ma terminu, którego niedotrzymanie ktokolwiek będzie musiał tłumaczyć.
Co zostawia sprawę tam, gdzie była przez cały czas. Darmowy przydział, leżący na koncie w rejestrze z nazwą twojej firmy, i dwa tygodnie między tobą a porządnie zrobioną robotą.
Nikt nie przyjdzie cię zmusić. Właśnie dlatego to się liczy.
Możesz sprawdzić, czy to twój budynek. Skrypt jest w paczce na początku wpisu.
Źródła
Wszystko poniżej pobrano 27 sierpnia 2026 roku.
Dane, z których mierzyłem. Każda moja liczba pochodzi stąd. Są darmowe, publiczne i całość możesz powtórzyć w jedno popołudnie.
- Pliki delegacji rejestrów, po jednym na regionalny rejestr: RIPE NCC, APNIC, ARIN, LACNIC, AFRINIC. Plik RIPE wygenerowano 26 sierpnia 2026 roku, pozostałe 27 sierpnia 2026 roku.
- Zrzuty tablicy routingu RIPE RIS,
riswhoisdump.IPv4.gziriswhoisdump.IPv6.gz, wygenerowane o 18:06 UTC 27 sierpnia 2026 roku. - Interfejs REST bazy danych RIPE, dla organizacji stojącej za każdym numerem AS.
- Publiczny DNS, dla przeglądu rekordów AAAA, sprawdzony krzyżowo na drugim resolwerze.
Pomiary innych.
- Statystyki IPv6 Google — natywne IPv6 wśród odwiedzających Google w poszczególnych krajach, dane na 25 sierpnia 2026 roku.
- APNIC o wydajności IPv6 i o błędnych przekonaniach na temat bezpieczeństwa IPv6 — zmierzony obraz, a nie ten z forów.
- Ceny na rynku transferów IPv4, pierwsza połowa 2026 roku, podsumowanie analizy CircleID transakcji o jawnych cenach.
Standardy. Doklejki, w kolejności publikacji.
- RFC 3056 — automatyczne tunelowanie 6to4, luty 2001.
- RFC 3701 — plan wygaszenia 6bone, wyznaczający jego wyłączenie na 6 czerwca 2006.
- RFC 7526 — wycofanie przekaźników anycast 6to4 i przeniesienie ich do statusu Historic, maj 2015.
- RFC 4864 — co NAT daje, a czego nie, i dlaczego firewall, który ludzie myślą, że mają, to „an arbitrary artifact”, 2007.
- RFC 4941, RFC 7217 i RFC 8981 — adresy tymczasowe i nieprzezroczyste, dlatego adres IPv6 urządzenia nie jest stałym identyfikatorem.
- RFC 801 — plan przejścia z NCP na TCP Jona Postela, listopad 1981, wyznaczający dzień przełączenia na 1 stycznia 1983.
- RFC 1883 — pierwotna specyfikacja IPv6, grudzień 1995.
- RFC 6333 — DS-Lite, 2011.
- RFC 6056 — losowanie portu źródłowego, obrona osłabiana przez CGN, 2011.
- RFC 6269 — Issues with IP Address Sharing, czerwiec 2011. Własny katalog IETF tego, co psuje CGN, w tym logowanie nadużyć, karne ławki, czarne listy, losowanie portów i możliwość namierzenia.
- RFC 791 i RFC 8200 — oba formaty nagłówków i powód, dla którego IPv6 porzuciło sumę kontrolną, zmienną długość i fragmentację w locie.
- RFC 6583 — wyczerpanie pamięci Neighbour Discovery na /64 oraz podział na płaszczyznę przekazywania i płaszczyznę sterowania, który decyduje o tym, co kosztuje procesor routera.
- RFC 6177 — ile przestrzeni adresowej powinna dostać lokalizacja końcowa, 2011. Unieważnia ogólne /48 z RFC 3177, wyklucza pojedyncze /64 i przekazuje właściwą liczbę społeczności operatorów.
- RIPE-690 — własna odpowiedź europejskich operatorów na to pytanie, październik 2017: /48 albo /56 dla użytkownika końcowego, nigdy /64.
- RFC 6302 — logowanie portu źródłowego, znacznika czasu i protokołu, 2011.
- RFC 6598 — wspólna przestrzeń adresowa, 2012.
- RFC 6877 — 464XLAT, 2013.
- RFC 6888 — wymagania dla carrier-grade NAT, 2013.
- RFC 7021 — wpływ carrier-grade NAT na aplikacje, 2013.
- RFC 7422 — deterministyczne mapowanie, żeby ograniczyć logowanie CGN, 2014.
- RFC 7597 i RFC 7599 — MAP-E i MAP-T, 2015.
- World IPv6 Launch, 6 czerwca 2012.
- Darmowy tunnel broker Hurricane Electric — skąd wielu z nas brało IPv6, kiedy nasi własni dostawcy go nie mieli.
Prawo i polityka.
- Cyber Security and Resilience (Network and Information Systems) Bill 2024-26 — opracowanie House of Commons Library o projekcie ustawy, który objąłby NIS Regulations dostawców usług zarządzanych.
- Counter-Terrorism and Security Act 2015, sekcja 21 — przechowywanie odpowiednich danych internetowych, wraz z notami wyjaśniającymi.
- Europol, październik 2017 — organy ścigania wzywające do końca carrier-grade NAT, z liczbami 90% dla sieci komórkowych i 50% dla stacjonarnych.
- Memorandum OMB M-21-07 — amerykański federalny wymóg przejścia wyłącznie na IPv6, listopad 2020.
- Online Safety Act 2023.
- Europol EC3, Carrier Grade NAT and crime attribution online — prezentacja Gregory’ego Mouniera na RIPE 74, z ankietą wśród unijnych organów ścigania z sierpnia 2016 roku, przykładami spraw oraz belgijskim kodeksem postępowania i jego wynikami.
- Dane CyberTipline NCMEC — liczba zgłoszeń i przekazań w 2025 roku.
- A Multi-perspective Analysis of Carrier-Grade NAT Deployment, ACM IMC 2016 — niezależny pomiar użycia CGN przez dostawców komórkowych i stacjonarnych.
- System opłat RIPE NCC 2026 — 1800 EUR za konto LIR, ryczałtem.
Dostawcy, ich własnymi słowami.
- Akamai, czerwiec 2022 — dual-stack jest domyślny, a klienci muszą z niego zrezygnować.
- AWS, 2023 — opłata za publiczny IPv4 i jej powód.
Doniesienia i zapis.
- Własny opis Sky na RIPE Labs — jak przeniesiono pięć milionów użytkowników.
- ISPreview, wrzesień 2016 — Sky kończy wdrożenie.
- CircleID, wrzesień 2016 — Jim Bound IPv6 Award.
- ISPreview, grudzień 2012 — 6UK sam się likwiduje.
- Ankieta ISPreview o IPv6 i CGNAT u altnetów — kwiecień 2024, zaktualizowana do marca 2025.
- ISPreview o teście IPv6 w Plusnet, listopad 2023 — test z 2011 roku, niedotrzymane uruchomienie w 2020 roku i uwaga, że BT i Plusnet dają niemal identyczne routery.
- Prowadzony przez społeczność tracker brytyjskich sieci komórkowych i IPv6 — oparty na zgłoszeniach użytkowników, a nie oficjalny, i źródło informacji, które sieci komórkowe dają dziś IPv6.
- havevirginmediaenabledipv6yet.co.uk — oś czasu Virgin Media, od 2010 roku do dziś.
- Internet Society, wrzesień 2016 — Sky na 90% bazy, każdy abonent dostaje /56.
- Internet Society, wrzesień 2016 — relacja Rona Broersmy z migracji z NCP na TCP/IP w 1983 roku, z limitem 256 hostów i tym, co stało się z każdym, kto nie zdążył.
- The Register, styczeń 2013 — trzydzieści lat po dniu przełączenia i przypinki, które ludzie potem nosili.
- UK IPv6 Council.