Ping nie jest narzędziem diagnostycznym. Jest tunelem. Echo ICMP (żądanie, które maszyna wysyła, i odpowiedź, którą dostaje z powrotem) przeniesie dowolne bajty, jakie w nim umieścisz, w obu kierunkach, po protokole, który większość zapór przepuszcza bez inspekcji, a większość systemów logowania zlicza, zamiast czytać. Sieć, która „przepuszcza tylko ping”, ma już pełny, szyfrowalny VPN na zewnątrz, a każdy, kto może dosięgnąć tej sieci, potrafi go napędzić.
To jest stare i jest udokumentowane. Loki1 opublikował tę technikę w Phrack 49 w 1996 roku. Ptunnel2 przenosi całe sesje TCP wewnątrz pinga od dwudziestu lat i jest o jedną instalację pakietu na dowolnej maszynie z Linuksem. Żadnego zero-daya. Protokół zachowujący się dokładnie tak, jak go wyspecyfikowano.
Taka jest przyczyna: standard, a nie błąd w czyimś produkcie. Każdy host na świecie jest zobowiązany, by wziąć dane z żądania echa i oddać je prosto z powrotem, bez zmian. Dowolne dane do środka, te same dane na zewnątrz: to jest całość tego, czego potrzebuje tunel, i jest to nakazane od 1981 roku.
Naprawa to jedna wąska zmiana. Odrzuć echo ICMP, żądanie i odpowiedź, na IPv4 i IPv6, na granicy, a zachowaj każdy inny komunikat ICMP. Błędy, Time Exceeded, Packet Too Big, Destination Unreachable, są nośne; zablokuj je, a zepsujesz Path MTU Discovery i traceroute za nic. Więc to nie jest „zablokuj ICMP”. To odrzuć ten jeden komunikat, który jest zagrożeniem, i zachowaj te, które niosą prawdę.
Co twoja reguła ruchu wychodzącego naprawdę dopuściła
Jeśli prowadzisz sieć, w której ruch wychodzący jest filtrowany (a jeśli nie, to osobna rozmowa), to jest to rachunek za jedną linię w tej regule. Polityka, która mówi „blokuj wszystko na zewnątrz, dopuść ICMP, bo musimy pingować różne rzeczy”, nie jest polityką ruchu wychodzącego. Jest pełnym tunelem z dokumentacją złożoną pod hasłem diagnostyka. Cokolwiek w środku potrafi wysłać żądanie echa i odczytać odpowiedź, może przenieść dane wszędzie na zewnątrz, co na nie odpowie, z taką przepustowością, jaką łącze udźwignie, i obok każdej kontroli treści, za którą zapłaciłeś. W logach to ktoś sprawdza, czy internet działa, i nic więcej. Złośliwe oprogramowanie dostarcza to od lat dokładnie z tego powodu. Cicho, standardowo i zwykle już dopuszczone.
Dlatego jest to kanał pierwszego wyboru dla kogoś, kto już jest w środku, a być go nie powinno. To zasiedzenie, a nie napad z wyłamaniem. Ktoś, kto szuka trwałej drogi do środka i na zewnątrz, unika portu, który wywołuje alert. Stawia tunel na echu i zostawia go działającym przez miesiące. Host, który dużo pinguje, to host, którego nikt nie obserwuje. Dwukierunkowa łączność do majątku: polecenia do środka, dane na zewnątrz, po jednym protokole, którego nikt nie ogranicza przepustowością, nie alarmuje ani nie czyta. I jest szyfrowany, tak jak szyfruje go każde prawdziwe narzędzie, więc na łączu ładunek to losowo wyglądające bajty, które ping i tak niesie, a inspekcja treści nie ma nic do odczytania. Rozmiar i czas wciąż mogą go zdradzić komuś, kto naprawdę patrzy. Zajrzenie do wnętrza pakietu nie może.
A maszyna, która go napędza, nie musi należeć do kogokolwiek, kto tam pracuje. Wystarczy coś, co potrafi dosięgnąć twojej sieci i wypuścić pinga do internetu, a dosięgnięcie twojej sieci jest łatwiejsze, niż ktokolwiek chciałby przyznać. WiFi niesie się poza mury, do korytarza, na parking, do mieszkania na górze. Port ethernet w ścianie sali konferencyjnej, w recepcji albo przy pustym biurku pod oknem, bardzo często jest aktywny i odezwie się do wszystkiego, co podepniesz, bez żadnego 802.1X pytającego, kim jesteś. Sygnał w zasięgu albo gniazdo, którego nikt nie zabezpieczył. To jest opłata wstępna. Bez identyfikatora, bez konta, bez zaproszenia.
Wyobraź sobie gościa, którego naprawdę zaprosiłeś. Jest na spotkaniu, miły, robi notatki, wnosi coś od siebie. Jego laptop nie. W chwili, gdy dosięgnął twojej sieci, przez powietrze albo przez port pod stołem, znalazł się za murem, a jeśli ta sieć potrafi wyemitować żądanie echa, ma drogę na zewnątrz. Nic nie zostało podrzucone w twoim majątku. Żadnego konta, żadnych uprawnień do czegokolwiek, co posiadasz, nic, co twoje agenty na punktach końcowych mogłyby złapać, bo twoich agentów nie ma na jego maszynie. Osoba siedzi po drugiej stronie stołu. Ruch wychodzi przez twoje frontowe drzwi, zaszyfrowany, nie do odróżnienia od laptopa, który pinguje więcej, niż powinien.
Dwie rzeczy, po które sięgniesz, nie pomagają. NAT to tablica translacji, a nie filtr: żądanie echa od wewnętrznego hosta otwiera mapowanie oparte na identyfikatorze ICMP, który NAT traktuje dokładnie tak, jak traktuje port, a odpowiedź wraca przez nie jak każdy inny przepływ. Uruchomiłem klienta za moim własnym domowym NAT-em i nigdy nie zauważył, że NAT w ogóle tam jest. Osobny gościnny VLAN nie jest lepszy. Segregacja trzyma gościa z dala od twoich serwerów, ale nie robi nic, by trzymać go z dala od internetu, a internet, dosięgnięty pingiem, to cały wymóg. Jedna kontrola tego dotyczy: czy ta sieć wypuszcza echo?
Nie da się tego usunąć inspekcją ani segregacją. Zamykasz drzwi. Wszystko po tym to wyjaśnienie, dlaczego standard zostawia je otwarte, trzy sposoby na zbudowanie tunelu, żeby teza stała na czymś więcej niż moim słowie, oraz ta jedna zmiana, która to zamyka.
Część ICMP, która nie jest ci nic winna użytecznego
Zacznij od tego, co naprawdę mówi standard, bo cały argument opiera się na jednym zdaniu, a ludzie machają na nie ręką, nie czytając go.
Żądanie echa niesie pole danych. W IPv4 RFC 7923 mówi wprost, że “the data received in the echo message must be returned in the echo reply message”. IPv6 zaostrzyło to sformułowanie, zamiast je rozluźnić: RFC 44434 definiuje to pole jako “zero or more octets of arbitrary data”, a następnie wymaga, by “MUST be returned entirely and unmodified in the ICMPv6 Echo Reply message”.
Odczytaj to jako operator, a jest to keepalive. Odczytaj to jako ktoś przenoszący dane, a jest to prezent. Standard zobowiązuje każdy osiągalny host, by przyjął blok bajtów, który wybierzesz, i odesłał je prosto z powrotem do ciebie, bez zmian, na żądanie. Dowolna długość. Dowolna treść. Bez uzgadniania, bez portu, bez aplikacji po drugiej stronie, która musiałaby się na cokolwiek zgodzić. Robi to jądro, zanim jakikolwiek proces w przestrzeni użytkownika zdąży cokolwiek zobaczyć.
I dotyczy to obu rodzin. Przejście na IPv6 tego nie uprząta. Otwiera to szerzej. RFC 792 mówiło, że dane “must be returned”; RFC 4443 mówi, że “MUST be returned entirely and unmodified”, a to te same drzwi z mocniejszym zamkiem trzymającym je otwarte. Jako taki kanał istnieje na echu ICMP i na echu ICMPv6 tak samo, a reguła, która zamyka go w jednej rodzinie, a nie w drugiej, nie zamknęła niczego. Tunel po prostu przenosi się do rodziny, którą zostawiłeś otwartą. Cokolwiek z tym robisz, zrób to na ip i ip6 razem.
Nic innego w protokole tego nie robi. Time Exceeded niesie nagłówek pakietu, który zginął, i nic więcej. Destination Unreachable to raport o czymś, co już się wydarzyło. Te komunikaty mówią ci fakty o sieci. Echo niesie to, co w nim umieścisz, w obu kierunkach, i nazywa to diagnostyką.
Błędy są nośne. Echo nie.
To jest rozróżnienie, którego ekipa „po prostu zablokuj ICMP” nigdy nie robi, a jest w tym cały sens, więc zrobię je raz i porządnie.
Blokowanie błędów ICMP psuje sieć po cichu. Odfiltruj Packet Too Big, a zabijesz Path MTU Discovery: uzgadnianie się kończy, małe transfery działają, a cokolwiek niesie pakiet pełnego rozmiaru, wisi w nieskończoność z niczym w logach. Na IPv6 to nawet nie jest kwestia gustu. Routery nie fragmentują, więc RFC 48905 wymienia Packet Too Big wśród komunikatów, których zapora “must not drop”, i ostrzega, że bez niego “parts of the Internet will become inaccessible”. Odfiltruj Time Exceeded, a zepsujesz traceroute, który RFC 18126 wskazuje jako powód, dla którego ten komunikat jest obowiązkowy w pierwszej kolejności. To nie są opcje. To sprzężenie zwrotne, które czyni sieć samokorygującą się, a koszt ich utraty opisałem obszernie poprzednio.
Teraz odrzuć echo i poszukaj, co się zepsuło. ping przez granicę przestaje działać. To cała lista. Cała lista.
Path MTU Discovery ma to w nosie, bo działa na Packet Too Big, które jest błędem. Traceroute ma to w nosie, bo traceroute -T i -U chodzą po TCP i UDP i czytają błędy, które wracają. Żaden z nich nie wysyła echa. Neighbour Discovery na IPv6 ma to w nosie, bo to typy od 133 do 137, a te zachowujesz, inaczej segment umiera. Sztuczka z odwróconym TTL z poprzedniego wpisu działa na dowolnej odpowiedzi, a uzgadnianie TCP ci ją daje. Wszystko, co sprawiało, że diagnostyka z poprzedniego wpisu działała, działa dalej, bo ani jeden pomiar w nim nie wysłał żądania echa.
Więc dwie połowy protokołu nie mogłyby być bardziej różne. Jedna połowa to sieć mówiąca ci prawdę o sobie, i psujesz ją na własne ryzyko. Druga połowa to nakazana usługa odsyłania ładunku, która akurat nazywa się diagnostyką, a najsilniejsze, co ktokolwiek może powiedzieć na rzecz trzymania jej otwartą, to że ping jest poręczny. Jest poręczny. Jest też jedyną częścią ICMP, którą napastnik może napędzić, i mogę ci pokazać dokładnie, czym ją napędza.
ping, i jedyna część, którą napastnik może napędzić. Odrzuć to, zachowaj resztę, w obu rodzinach.Dowód: VPN zrobiony z pinga
Narzędziem jest Hans7, napisany przez Friedricha Schöllera. Jego własny opis to jedna linia: “makes it possible to tunnel IPv4 through ICMP echo packets, so you could call it a ping tunnel.” Podnosi interfejs tun na każdym końcu, nadaje im adresy i przenosi każdy pakiet między nimi wewnątrz echa ICMP. Dla sieci pośrodku to ktoś pingujący serwer i serwer odpowiadający. Dla mnie to trasa.
Uruchomiłem go na własnym łączu, serwer na adresie publicznym i klient za moim domowym NAT-em, i przepchnąłem przez niego prawdziwy ruch. Nie syntetyczne pingi z ustawioną flagą. Logowanie SSH i pobranie pliku, jadące wewnątrz echa.
Jest o jedną instalację pakietu tam, gdzie uruchomiłem serwer, a wszędzie indziej buduje się ze źródeł Schöllera. Serwer musi być na Linuksie i potrzebuje roota, bo otwarcie urządzenia tun i surowego gniazda ICMP tego wymaga. Składnia jest celowo mała:
# on the server (public IP), pick the tunnel network and a password
hans -s 10.8.0.0 -p '<password>'
# server takes 10.8.0.1; clients are handed 10.8.0.2 and up
# on the client, point it at the server's public address
hans -c <server-public-ip> -p '<password>'
Gdy oba końce są podniesione, po każdej stronie jest nowy interfejs z adresem w sieci tunelu i zachowuje się jak każde inne łącze punkt-punkt:
Nic w tej sesji nie wie, że jest wewnątrz pinga. SSH otwiera połączenie TCP do 10.8.0.1, jądro trasuje je przez tun0, Hans pakuje każdy pakiet jako ładunek żądania echa, a drugi koniec go rozpakowuje i podaje własnemu tun0. Odpowiedź wraca jako ładunek odpowiedzi echa. Z punktu widzenia SSH rozmawia po zwykłym łączu. Z punktu widzenia zapory nikt niczego nie otworzył. Host jest pingowany.
Jak to wygląda na łączu
To jest część, która kończy spór, więc patrz z perspektywy zapory, a nie mojej.
Usiądź na interfejsie zewnętrznym z tcpdump i przechwyć tylko ICMP, gdy trwa sesja SSH. Żaden TCP do portu 22 nie przekracza granicy. To, co ją przekracza, to żądanie echa i odpowiedź echa, tam i z powrotem, każde grubsze niż prawdziwy ping, bo niesie wycinek segmentu TCP w swoim ładunku:
# on the boundary, watch only ICMP echo while traffic runs over the tunnel
tcpdump -ni <wan-iface> 'icmp[icmptype] = icmp-echo or icmp[icmptype] = icmp-echoreply'
Odczytaj dwie rzeczy, które mają znaczenie w tym przechwyceniu. Po pierwsze, długości ładunku: normalny ping wysyła 56 bajtów i każda linia jest tego samego rozmiaru, a te zmieniają się i są duże, bo rozmiar rzeczy, którą przenosisz, przecieka w rozmiar pinga. Po drugie, tempo: ping diagnostyczny to jeden na sekundę, a to powódź, bo przenosi plik. Żadne z nich nie jest ukryte. Oba siedzą na widoku, na protokole, na który nikt nie patrzy.
I w tym cały sens. Nie w tym, że to sprytne albo trudne do wypatrzenia, gdy już spojrzysz. Prawie nikt nie patrzy, bo urządzenie jest skonfigurowane, by dopuszczać ICMP, logi liczą to jako pingi, a alarmowanie dostrojono pod porty, o które ktoś pamiętał, by się martwić. Ruch wychodzi, wyglądając jak kontrola stanu, a kontrola stanu to trasa wszędzie, dokąd serwer sięga.
Prawdziwy VPN pełnotunelowy, zbudowany ręcznie
Hans dowodzi, że kanał tam jest, ale robi za ciebie interfejs i adresowanie i oddaje ci trasę, więc nie do końca pokazuje, co zbudowałeś. Żeby zobaczyć, że to VPN w pełnym sensie, czyli ruch całej maszyny wychodzący przez ping, a nie łącze między dwoma nazwanymi hostami, złóż to ręcznie. icmptunnel8, autorstwa Dhavala Kapila, jest do tego, a jego własny opis to jedna linia: “Transparently tunnel your IP traffic through ICMP echo and reply packets.” Ten sam pomysł, urządzenie tun i ładunki echa, ale instalację układasz sam i nic nie chowa się w pliku binarnym.
Na serwerze uruchamiasz tunel, podnosisz interfejs, a potem robisz rzecz, która zdradza całą grę: mówisz jądru, by samo przestało odpowiadać na pingi, żeby jego własne odpowiedzi echa nie walczyły z tymi, które wysyła tunel.
sudo ./icmptunnel -s 10.0.1.1 # server mode; creates tun0, then blocks
# from a second shell, bring the interface up (iproute2, not the net-tools the repo ships)
sudo ip addr add 10.0.1.1/24 dev tun0
sudo ip addr add 2001:db8:1::1/64 dev tun0
sudo ip link set tun0 mtu 1472 up # 1500 − 20 (IP) − 8 (ICMP); see below
# stop the kernel replying to pings — echo now belongs to the tunnel
sudo sysctl -w net.ipv4.icmp_echo_ignore_all=1
sudo sysctl -w net.ipv6.icmp.echo_ignore_all=1
# let the server route the client's packets onward
sudo sysctl -w net.ipv4.ip_forward=1
Przeczytaj linię icmp_echo_ignore_all jeszcze raz, bo mówi więcej, niż na to wygląda. To pokrętło jest własne jądra i wysyłane jest jako obrona: ustaw je, a, słowami jądra, “will ignore all ICMP ECHO requests sent to it”9, więc operator może zdjąć host z radaru pingów całkowicie. Jest teraz w obu rodzinach. net.ipv4.icmp_echo_ignore_all od lat, a net.ipv6.icmp.echo_ignore_all dodane później, by to dopasować.10 Tunel przełącza ten obronny przełącznik w przeciwnym celu: gdy jądro nie odpowiada już samo na echo, jego dwa końce mogą swobodnie używać echa jako czystego transportu. I to jest znak. Ludzie, którzy napisali stos, już traktują echo jako coś, czego host może rozsądnie odmówić, a reguła z tego wpisu podejmuje tę samą decyzję raz, na granicy, dla każdego hosta za nią.
Na kliencie podnosisz interfejs, a potem kierujesz trasę domyślną w dół, przez niego. Nie jeden host osiągany przez tunel. Wszystko.
sudo ./icmptunnel -c <server-public-ip> # client mode; creates tun0
sudo ip addr add 10.0.1.2/24 dev tun0
sudo ip addr add 2001:db8:1::2/64 dev tun0
sudo ip link set tun0 mtu 1472 up
# keep the route to the server itself OUT of the tunnel...
sudo ip route add <server-public-ip> via <gateway> dev <iface>
# ...then send everything else down it
sudo ip route replace default dev tun0
Własne client.sh i server.sh projektu wciąż sięgają po net-tools ifconfig i route. Powyższe polecenia ip to odpowiedniki z iproute2 i robią tę samą robotę. Ta trasa do serwera to linia, o której ludzie zapominają: trzymaj ją poza tunelem, bo inaczej pakiety echa niosące tunel próbują podróżować w dół tunelu, i nic nie wychodzi. Wszystko inne idzie teraz przez tun0, opakowane w echo, i dociera do serwera. Czy pójdzie dalej, to wybór trasowania. Pojedyncza reguła maskarady na serwerze wystawiłaby je do publicznego internetu pod własnym adresem serwera, i celowo jej tu nie ma, bo pokazywaną rzeczą jest tunel, a on jej nie potrzebuje.
To jest VPN pełnotunelowy, zbudowany z pinga w garstce poleceń. Każdy pakiet, który klient wysyła, web, DNS, SSH, wszystko, jest wychwytywany do tun0 i wychodzi jako żądanie echa do serwera, a odpowiedzi wracają jako odpowiedzi echa. Maszyna w sieci, która „przepuszcza tylko ICMP”, właśnie oddała cały swój ruch wychodzący pudełku na zewnątrz, a granica zalogowała host, który lubi pingować.
Zrobione samemu, w Pythonie
Oto część, która powinna zaniepokoić każdego, kto liczy na obronę przed tym przez wypatrywanie narzędzia. Ani Hans, ani icmptunnel nie robi niczego, czego nie napisałbyś sam w jedno popołudnie. Otwórz urządzenie tun, opakuj każdy pakiet jako ładunek żądania echa, rozpakuj te, które wracają. To cały mechanizm, a goły tunel to jakieś sześćdziesiąt linii Pythona ze standardowej biblioteki, bez niczego do instalowania w ogóle. Wersja poniżej dodaje na wierzchu jedną rzecz: szyfruje ładunek, i to jedyna część, która ściąga zależność.
#!/usr/bin/env python3
# pingvpn.py — a VPN tunnel over ICMP echo, in one short file.
#
# Not a product. It exists to show the channel is trivial to rebuild, so a
# defence that hunts for a known tool is chasing the wrong thing entirely.
# Linux, needs root (a tun device and a raw ICMP socket both do), and the
# `cryptography` package for the AES (pip install cryptography).
#
# server: sudo python3 pingvpn.py --server
# client: sudo python3 pingvpn.py --client <server-public-ip>
#
# The payload is encrypted with AES-128-GCM under a pre-shared key before it
# goes on the wire, so what a firewall sees in the echo data is random bytes —
# the same as a real ping's padding, and nothing for content inspection to read.
import argparse
import fcntl
import hashlib
import os
import select
import socket
import struct
import sys
from cryptography.hazmat.primitives.ciphers.aead import AESGCM
TUNSETIFF = 0x400454CA
IFF_TUN = 0x0001
IFF_NO_PI = 0x1000
MAGIC = 0x4954 # 'IT' in the id field, so we ignore real pings
ECHO_REQUEST = 8
ECHO_REPLY = 0
PSK = b"change-me-to-a-shared-secret" # pre-shared secret, both ends
KEY = hashlib.sha256(PSK).digest()[:16] # 128-bit key -> AES-128-GCM
AEAD = AESGCM(KEY)
def open_tun(name=b"tun0"):
fd = os.open("/dev/net/tun", os.O_RDWR)
fcntl.ioctl(fd, TUNSETIFF, struct.pack("16sH", name, IFF_TUN | IFF_NO_PI))
return fd
def encrypt(data): # -> nonce || ciphertext+tag
nonce = os.urandom(12)
return nonce + AEAD.encrypt(nonce, data, None)
def decrypt(blob): # raises on a packet that is not ours
return AEAD.decrypt(blob[:12], blob[12:], None)
def checksum(data):
if len(data) % 2:
data += b"\x00"
total = sum(struct.unpack("!%dH" % (len(data) // 2), data))
total = (total >> 16) + (total & 0xFFFF)
total += total >> 16
return ~total & 0xFFFF
def build_echo(icmp_type, payload):
head = struct.pack("!BBHHH", icmp_type, 0, 0, MAGIC, 0)
csum = checksum(head + payload)
return struct.pack("!BBHHH", icmp_type, 0, csum, MAGIC, 0) + payload
def main():
ap = argparse.ArgumentParser(description="a VPN tunnel over ICMP echo")
group = ap.add_mutually_exclusive_group(required=True)
group.add_argument("--server", action="store_true")
group.add_argument("--client", metavar="SERVER_IP")
args = ap.parse_args()
out_type = ECHO_REQUEST if args.client else ECHO_REPLY
in_type = ECHO_REPLY if args.client else ECHO_REQUEST
peer = args.client # None on the server until a client is seen
tun = open_tun()
sock = socket.socket(socket.AF_INET, socket.SOCK_RAW, socket.IPPROTO_ICMP)
print("tun0 created. bring it up with an address and route, then send traffic.",
file=sys.stderr)
while True:
readable, _, _ = select.select([tun, sock], [], [])
if tun in readable: # a packet wants to leave this host
packet = os.read(tun, 65535)
if peer:
sock.sendto(build_echo(out_type, encrypt(packet)), (peer, 0))
if sock in readable: # something arrived over ICMP
data, _ = sock.recvfrom(65535)
ihl = (data[0] & 0x0F) * 4 # skip the IP header the kernel adds
icmp = data[ihl:]
if len(icmp) < 8 or icmp[0] != in_type or icmp[4:6] != struct.pack("!H", MAGIC):
continue
try:
packet = decrypt(icmp[8:]) # wrong key or a real ping -> skip
except Exception:
continue
if args.server:
peer = socket.inet_ntoa(data[12:16]) # reply to whoever sent
os.write(tun, packet) # hand the carried packet to the stack
if __name__ == "__main__":
main()
To cały tunel. Otwiera tun0 i surowe gniazdo ICMP i przewozi pakiety między nimi: to, co opuszcza host, jest opakowane jako żądanie echa, albo odpowiedź echa na serwerze, i wysłane na drugi koniec; to, co przychodzi po ICMP, jest rozpakowane i oddane z powrotem stosowi. Pole id jest przypięte do jednej wartości, żeby przeskakiwało prawdziwe pingi, a serwer dowiaduje się, dokąd odpowiadać, ze źródła pierwszego pakietu, który widzi.
Szyfrowanie to część warta zatrzymania się, bo to robią prawdziwe narzędzia i dlatego nie złapiesz tego, patrząc do wnętrza pakietu. Ładunek jest zapieczętowany AES-128-GCM pod kluczem współdzielonym, zanim zostanie opakowany, więc bajty w danych echa są nie do odróżnienia od losowego wypełnienia, które niesie prawdziwy ping. Wytnij dwie linie kryptografii, a tunel wciąż działa na niczym poza standardową biblioteką: jedyny powód, dla którego potrzebuje pip install cryptography, to AES, a AES to dokładnie ta część, która zamienia czytelny tunel w nieczytelny. Podnieś go tak samo jak wcześniej, bez maskarady. Nie potrzebujesz jej, by dowieść tezy:
# server: start it (creates tun0, then blocks), then configure from the same shell
sudo python3 pingvpn.py --server &
sudo ip addr add 10.9.0.1/24 dev tun0
sudo ip addr add 2001:db8:9::1/64 dev tun0
sudo ip link set tun0 mtu 1400 up
sudo sysctl -w net.ipv4.icmp_echo_ignore_all=1
sudo sysctl -w net.ipv6.icmp.echo_ignore_all=1
# client
sudo python3 pingvpn.py --client <server-public-ip> &
sudo ip addr add 10.9.0.2/24 dev tun0
sudo ip addr add 2001:db8:9::2/64 dev tun0
sudo ip link set tun0 mtu 1400 up
sudo sysctl -w net.ipv4.icmp_echo_ignore_all=1
sudo sysctl -w net.ipv6.icmp.echo_ignore_all=1
sudo ip route add <server-public-ip> via <gateway> dev <iface>
sudo ip route replace default dev tun0
Powód, by to rozpisać, nie jest narzędziem. Jest nim to, że narzędzie jest jednorazowe. Krótki plik, bez zależności, dopóki nie dodasz szyfrowania, a każda kopia, którą ktoś wpisze, wygląda na łączu trochę inaczej. Więc sygnatura, która łapie tę jedną, nie łapie niczego w przyszłym tygodniu. Nie da się wyblokować z tego, nazywając oprogramowanie, bo nie ma oprogramowania do nazwania.
Nie potrzebuje nawet powłoki. Logika to bajty do środka, bajty na zewnątrz, więc przenosi się na wszystko, co potrafi otworzyć gniazdo. Nawet WebAssembly: piaskownica przeglądarki normalnie odmawia stronie surowego gniazda wprost, ale tam, gdzie ta bariera jest zniesiona (przeglądarka, której użytkownik nadał uprawnienie, na maszynie, gdzie użytkownik działa z przywilejami wystarczającymi, by otworzyć surowe gniazdo), ten sam krótki program działa wewnątrz karty. I to jest niewygodna połowa tego. Nie możesz tu ufać swoim użytkownikom. Host napędzający tunel jest w środku, w rękach kogoś, kogo uznałeś za bezpiecznego, bo siedzi za zaporą, a zapora jest tą rzeczą, przez którą się tuneluje. Zaufanie obwodowe zakłada, że zagrożenie jest poza murem. To zaczyna się w środku, za każdym razem.
Pilnuj MTU i podłogi 1280 w IPv6
Tunel nie jest darmowy na łączu. Każdy pakiet, który niesiesz, zyskuje zewnętrzny nagłówek IP i nagłówek ICMP, zanim wyjdzie, więc wewnętrzny interfejs musi siedzieć poniżej tego, co ścieżka udźwignie. Na IPv4 kosztuje to napastnika prawie nic. Ustaw niską wewnętrzną MTU (1472 w icmptunnel to 1500 minus 20 na zewnętrzny nagłówek IP i 8 na nagłówek ICMP, a Python powyżej schodzi do 1400 dla zapasu), a tam, gdzie liczba wciąż jest zła, IPv4 fragmentuje zbyt duży pakiet i składa go na drugim końcu, zamiast go odrzucać. Między niską podłogą, którą możesz wybrać, a fragmentacją łatającą resztę, tunel działa przez prawie każdą ścieżkę. Ta elastyczność to dokładnie to, co czyni IPv4 wygodnym miejscem, by to robić.
IPv6 jest mniej wyrozumiałe i tym razem to po twojej stronie. Podłoga jest twarda: RFC 820011 §5 wymaga, by “every link in the Internet have an MTU of 1280 octets or greater”, a routery IPv6 nie fragmentują w tranzycie. To usuwa obie zapasowe furtki IPv4 naraz i gryzie tunel w obu kierunkach. Puść go przez ICMPv6, a każde łącze na ścieżce musi unieść 1280, więc ścieżka, która spada poniżej, kładzie transport, i nie ma zeskrobywania poniżej podłogi tak jak na IPv4. Nieś IPv6 wewnątrz tunelu, a spotkasz tę samą ścianę z drugiej strony: wewnętrzny interfejs też nie może zejść poniżej 1280, podczas gdy zewnętrzny opakunek ICMPv6, 40 bajtów nagłówka i 8 na ICMPv6, już wydaje część budżetu, więc ścieżka musi mieć do dyspozycji 1280 plus narzut. Chybisz w którymkolwiek miejscu, a pakiet jest odrzucany, a nie przycinany, by się zmieścił: tunel się podnosi, drobiazgi działają, cokolwiek pełnego rozmiaru wisi. Więc IPv6 jest tu bezpieczniejszą rodziną, a nie ryzykowniejszą. Atak, który działa przez niemal wszystko na IPv4, jest kruchy na IPv6 i zawodzi, zamykając się. Bezpieczniejsze to nie to samo co bezpieczne, uważaj: kanał echa jest otwarty również na IPv6, więc reguła wciąż odrzuca go w obu rodzinach, napastnik po prostu nie może oprzeć się na IPv6 tak, jak opiera się na IPv4.
Odzyskanie po tym to błąd ICMP, który starannie zachowałeś. Packet Too Big jest tym, co pozwala nadawcy znaleźć działający rozmiar, a jest błędem, a nie echem, więc reguła, o którą ten wpis zabiega, zostawia go w spokoju. Odrzuć tunel i zachowaj diagnostykę, to cały projekt, a MTU to jeszcze jedno miejsce, gdzie zarabia na siebie.
Reguła, zawężona do echa
Poprzedni wpis podał pełny zestaw reguł tranzytowych: dopuść błędy z ograniczeniem przepustowości, odrzuć echo. Nie zamierzam go przedrukowywać. Zmiana, o którą ten wpis zabiega, to jedna para linii, i to para, która wykonuje robotę:
# permit the ICMP errors — these are load-bearing, keep them
ip protocol icmp icmp type { destination-unreachable, time-exceeded, parameter-problem } \
limit rate 100/second accept
ip6 nexthdr ipv6-icmp icmpv6 type { destination-unreachable, packet-too-big, \
time-exceeded, parameter-problem } limit rate 100/second accept
# drop the tunnel — echo, both directions, both families
ip protocol icmp icmp type { echo-request, echo-reply } drop
ip6 nexthdr ipv6-icmp icmpv6 type { echo-request, echo-reply } drop
Reguła nie jest jednak linuksowa. To ta sama intencja na dowolnej zaporze wartej tej nazwy: dopuść błędy, ogranicz ich przepustowość, odrzuć echo w obie strony w obu rodzinach. Więc oto ona w dialektach, które masz większą szansę trzymać w ręku.
BSD pf (pfSense, OPNsense, OpenBSD, FreeBSD):
# permit the errors; block echo both directions, both families
pass in proto icmp icmp-type { unreach, timex, paramprob }
pass in proto icmp6 icmp6-type { unreach, toobig, timex, paramprob, \
routersol, routeradv, neighbrsol, neighbradv }
block in proto icmp icmp-type { echoreq, echorep }
block in proto icmp6 icmp6-type { echoreq, echorep }
Zachowaj typy Neighbour Discovery w linii icmp6; to te, które kładą segment, jeśli je stracisz.
Cisco IOS (rozszerzone ACL, zastosowane na brzegu):
ip access-list extended ICMP-EDGE
permit icmp any any unreachable
permit icmp any any time-exceeded
permit icmp any any parameter-problem
deny icmp any any echo
deny icmp any any echo-reply
!
ipv6 access-list ICMP6-EDGE
permit icmp any any packet-too-big
permit icmp any any unreachable
permit icmp any any time-exceeded
permit icmp any any parameter-problem
permit icmp any any nd-ns
permit icmp any any nd-na
deny icmp any any echo-request
deny icmp any any echo-reply
Na IPv4 typem echa jest echo; na IPv6 jest to echo-request. Ograniczanie przepustowości mieszka w CoPP, a nie w ACL.
Juniper Junos (firewall filter; filtr inet6 jest jego lustrem i zachowuje Neighbour Discovery):
firewall family inet filter icmp-edge {
term errors {
from { protocol icmp; icmp-type [ unreachable time-exceeded parameter-problem ]; }
then { policer icmp-cap; accept; }
}
term drop-echo {
from { protocol icmp; icmp-type [ echo-request echo-reply ]; }
then discard;
}
}
MikroTik RouterOS: odrzuć dwa typy echa, potem dopuść resztę ICMP, co zachowuje błędy, a na v6 Neighbour Discovery:
/ip firewall filter
add chain=forward protocol=icmp icmp-options=8:0 action=drop comment="echo request"
add chain=forward protocol=icmp icmp-options=0:0 action=drop comment="echo reply"
add chain=forward protocol=icmp action=accept comment="keep the errors (add limit= to cap)"
/ipv6 firewall filter
add chain=forward protocol=icmpv6 icmp-options=128:0 action=drop comment="echo request"
add chain=forward protocol=icmpv6 icmp-options=129:0 action=drop comment="echo reply"
add chain=forward protocol=icmpv6 action=accept comment="keep errors and ND"
Inna składnia, jedna reguła. Dopuść komunikaty, które niosą prawdę, odrzuć ten, który niesie twoje bajty.
Dwie przestrogi, obie ugryzą cię, jeśli przeczytasz pobieżnie.
Odrzuć echo na granicy, a nie na łączu między hostem a jego własnym routerem. Na IPv6 Neighbour Discovery to ICMP, typy od 133 do 137, nd-router-solicit przez nd-redirect, i to tak segment wykonuje robotę, którą ARP wykonuje w IPv4. Przenieś odrzucanie echa na łańcuch link-local albo hosta bez zachowania tych typów, a segment przestanie działać w ciągu minut, i nie będzie to wyglądać na usterkę zapory. Filtruj echo tam, gdzie ruch opuszcza twoją sieć, a wewnętrzne łańcuchy zostaw w spokoju.
Odrzuć je w obu kierunkach, inaczej przestaje być użyteczne w żaden sposób. Blokowanie tylko żądania zatrzymuje pingowanie twoich hostów, ale wciąż wypuszcza odpowiedź, a tunel da się zbudować na samych odpowiedziach odrobinę większym wysiłkiem. Odrzuć żądanie i odpowiedź, na IPv4 i IPv6, a kanał jest zamknięty w obie strony.
Ile naprawdę kosztuje cię odrzucenie pinga
Bądź uczciwy co do straty, bo kontrola, którą przereklamowałeś, to kontrola, którą ktoś po cichu cofa, gdy tylko okaże się niewygodna.
Tracisz ping przez granicę. To jest koszt, podany w całości. To realny koszt. ping to odruch, jest w palcach każdego, i dzień po tym, jak to wdrożysz, ktoś powie, że internet nie działa, bo jego ping do bramy się przeterminował. Nie leży. Powiedziałeś bramie, by przestała odpowiadać na żądanie, które zawsze było tylko wygodą.
Testowanie osiągalności nie potrzebuje echa. Połączenie TCP do portu, o którym wiesz, że jest otwarty, mówi ci, że host działa i ścieżka działa, i mówi więcej niż ping, bo dowodzi, że usługa odpowiedziała, a nie tylko jądro:
# "is it up and reachable?" without sending a single echo
nc -zv <host> 443 # did the TCP handshake complete?
traceroute -T -p 443 <host> # walk the path on TCP, read the errors back
Oba jadą na błędach ICMP, które zachowałeś, i na TCP, którym prawdziwa usługa już mówi. Żadne nie wysyła echa. Więc uczciwa wymiana jest taka: oddajesz najmniej informatywne narzędzie w zestawie, to, które odpowiada na „czy jądro chce odpowiedzieć” i nic więcej, a w zamian zamykasz jedyną część ICMP, którą napastnik może zamienić w trasę z twojej sieci. Diagnostyka, po którą naprawdę sięgasz w zły dzień, jest cała po drugiej stronie linii, nietknięta.
Fisher-Price OS (Windows) nie jest z tego wyjściem
Jeśli prowadzisz firmę na Fisher-Price OS (Windows), możesz to czytać jako cudzy problem. Nie jest. Zagrożenie tkwi w protokole, a nie w systemie operacyjnym. Standard zobowiązuje każdy host, który odpowiada na pinga, by oddał twoje bajty, i nie zatrzymuje się, by najpierw zapytać, na czym host działa.
Pudełko na tym systemie robi całkiem dobry koniec tunelu. Hans dostarcza klienta na Windows, więc wewnętrzna maszyna może być końcem klienckim i przepuszczać swój ruch na zewnątrz wewnątrz echa jak każda inna. Czym nie może łatwo być, to końcem serwerowym, bo ten chce urządzenia tun i trzymanego otwartego surowego gniazda ICMP, a na tym systemie tylko członkowie grupy Administratorzy mogą tworzyć gniazda typu SOCK_RAW12, słowami samego Microsoftu. Więc serwer siedzi na prawdziwym systemie operacyjnym, jak mój, a pudełko za zaporą po cichu wypingowujące się na zewnątrz to to, o którym powiedziano ci, że jest bezpieczne, bo było w środku.
I to jest sedno dla każdego, kto tego broni. Reguła graniczna ma w nosie, na czym działa wnętrze. Odrzuć echo tam, gdzie ruch opuszcza sieć, a każdy host za nią jest objęty, te, którymi administrujesz, i ten, o którym cię zapewniono, że chowa się za NAT-em. Nie prowadzę tej rzeczy i nie zamierzam udawać, że tunel ją szanuje. Naprawa to ta sama reguła, w tym samym miejscu, w cokolwiek punkt końcowy jest uruchomiony.
Jeśli hartujesz samo pudełko (pudełko, a nie sieć), PowerShell przynajmniej zatrzyma je przed odpowiadaniem na pinga albo emitowaniem go na własny rachunek:
foreach ($t in 8,0) { New-NetFirewallRule -DisplayName "Drop ICMPv4 Echo $t" -Protocol ICMPv4 -IcmpType $t -Direction Inbound -Action Block }
foreach ($t in 128,129) { New-NetFirewallRule -DisplayName "Drop ICMPv6 Echo $t" -Protocol ICMPv6 -IcmpType $t -Direction Inbound -Action Block }
Dodaj bliźniaki -Direction Outbound, by zatrzymać je przed sięganiem na zewnątrz jako klient tunelu, zamiast siedzenia tam jako cel, a typy błędów ICMPv6 i Neighbour Discovery zostaw w spokoju, z tego samego powodu, dla którego zostawia się je w spokoju wszędzie indziej na tej stronie. Ale nie myl tego z kontrolą. Zapora hosta to nie zapora tranzytowa. Hartuje pudełko i nie zmienia nic co do granicy, a granica to miejsce, gdzie to się naprawdę zamyka.
Podnieś to dziś z tym, kto prowadzi twoją granicę
Prawdopodobnie doczytałeś aż tu, myśląc o sieci, która nie jest twoja do zmiany. Większość ludzi tak ma. Więc użyteczną rzeczą do zrobienia nie jest sięgnięcie po zaporę, lecz postawienie pytania temu, kto ją trzyma, twojemu własnemu zespołowi sieciowemu, twojemu MSP albo dostawcy, którego pudełko stoi na brzegu, i postawienie go dziś, bo to otwarte drzwi od 1996 roku, a kolejny tydzień tego to wybór.
Zapytaj wprost i spodziewaj się pustego spojrzenia, bo postawiłbym całe PKB Wielkiej Brytanii, że nikt tam nie poświęcił echu drugiej myśli. To ten jeden pakiet, który każdy dopuszcza i nikt nie jest jego właścicielem, a reguła bez właściciela to dokładnie ta, która siedzi źle od lat i nikt tego nie zauważa.
Zapytaj ich o cztery rzeczy, tymi słowami, żeby nie było miejsca na przytakiwanie i niezmienianie niczego:
- Czy odrzucamy żądanie echa i odpowiedź echa ICMP na granicy, na IPv4 i IPv6 razem? Nie „czy dopuszczamy ICMP”, lecz konkretny komunikat, oba kierunki, obie rodziny. Jeśli odpowiedź brzmi tylko jedna rodzina, to żadna odpowiedź, bo tunel po prostu przenosi się do drugiej.
- Czy wciąż dopuszczamy błędy ICMP? Destination Unreachable, Time Exceeded, Parameter Problem, a na IPv6 Packet Too Big, pod ograniczeniem przepustowości, a nie blokadą. Jeśli nie potrafią powiedzieć, szanse są równe, że albo zostawili wszystko otwarte, albo zablokowali całość, a oba są błędne.
- Czy zachowaliśmy Neighbour Discovery IPv6 na wewnętrznych łańcuchach? Typy od 133 do 137. To ten, który zamienia „zahartowaliśmy ICMP” w segment, który umiera po cichu tydzień później, i to błąd, który robi pospieszna zmiana.
- Pokaż mi regułę. Nie deklarację polityki, lecz faktyczną linię na faktycznym pudełku i datę, kiedy ją wpisano. Kontrola, której nikt nie potrafi wskazać, to kontrola, której nie ma.
Czy pudełko przyszło od dostawcy z tym już zamkniętym? Nie przyszło. Domyślnie niemal wszędzie jest przepuszczanie echa i zapisywanie go jako liczby pakietów, co jest całym powodem, dla którego tunel w ogóle działa. To nie wykorzystywanie błędu, lecz używanie konfiguracji, która wysyłana jest jako standard. Nikt nie zamyka drzwi, o których nigdy mu nie powiedziano, że są otwarte.
Powodem, by upierać się przy sformułowaniu, jest to, że leniwą naprawą tego wpisu jest „dobra, zablokujemy ICMP”, a ta naprawa jest gorsza niż dziura. Psuje Path MTU Discovery i traceroute, każe ci gonić wiszące transfery z niczym w logach, a na IPv6 zdejmuje części internetu ze stołu całkowicie. Jeśli osoba, którą pytasz, sięga po to, zatrzymaj ją. Instrukcja jest wąska celowo: odrzuć echo, zachowaj błędy, zachowaj Neighbour Discovery. Jako taki każdy, kto prowadzi zapory zawodowo, powinien umieć zrobić tę zmianę w jedno popołudnie i powiedzieć ci, że jest zrobiona.
A jeśli to MSP, któremu płacisz za prowadzenie tego: dostawca, który nie potrafi powiedzieć ci z głowy twojej własnej postawy wobec echa i błędów, albo który odpowiada „blokujemy ICMP”, jak gdyby to była bezpieczna opcja, właśnie powiedział ci coś o reszcie majątku. Następnym razem, gdy usterka usiądzie między dwiema sieciami i obie powiedzą, że są czyste, pamiętaj, który z nich nie potrafił opisać, co jego własna zapora robi z pingiem.
Diagnostyka, która nigdy nie była diagnostyką
Ping miał dobry czas. Mike Muuss napisał go w 1983 roku, by sprawdzać, czy host odpowiada, nazwał go od sonaru, i robił tę jedną robotę tak dobrze, że stał się pierwszą rzeczą, po którą każdy sięga, i ostatnią, którą ktokolwiek kwestionuje. Czterdzieści lat później to pamięć mięśniowa, a pamięć mięśniowa to dokładnie sposób, w jaki zagrożenie przetrwa. Nikt nie bada na nowo rzeczy, którą robił zawsze.
Ale spójrz na to, czym naprawdę jest, odarte z nawyku. Komunikat, który nie niesie żadnego faktu o sieci, na który każdy host jest zobowiązany odpowiedzieć twoimi własnymi bajtami oddanymi z powrotem, który działa po protokole, którego kontrole nie badają, a logi nie czytają. Wszystko, co sprawia, że wydaje się nieszkodliwy, że to tylko diagnostyka, że to tylko keepalive, że każdy to dopuszcza, to ta sama rzecz, która czyni go najczystszą drogą z filtrowanej sieci, jaka istnieje. Branża blokuje błędy ICMP, które niosą prawdę i psują sieć, gdy ich nie ma, a przepuszcza echo, które niesie to, co w nie załadujesz. Ma protokół dokładnie do góry nogami.
Naprawa nie jest sprytna. Zachowaj komunikaty, które mówią ci prawdę, a odrzuć ten, który tylko oddaje twoje bajty z powrotem. Kosztuje cię polecenie, którego i tak nie miałeś prawa ufać dla diagnozy, i zamyka drzwi, które stoją otworem od 1996 roku, udokumentowane w hakerskim zinie, pakowane od dwóch dekad i zostawione na oścież, bo zamknięcie ich oznaczałoby, że ktoś nie mógłby pingować. Wiedz, ile rzecz kosztuje, a nie ile jest wyceniona. Ping jest wyceniony na nic. Kosztuje cię ten jeden kanał, którego nie możesz zobaczyć.
Loki, Phrack 49 — kanał dowodzenia niesiony wewnątrz ładunków echa ICMP, 1996. ↩︎
RFC 792 — ICMP: “the data received in the echo message must be returned in the echo reply message”. ↩︎
RFC 4443 — ICMPv6: dane echa “MUST be returned entirely and unmodified in the ICMPv6 Echo Reply message”. ↩︎
RFC 4890 — komunikaty ICMPv6, których zapora nie może odrzucać. ↩︎
RFC 1812 — wymagania wobec routerów: Time Exceeded jest MUST, nazwane dla traceroute. ↩︎
Hans — tunel IP po echu ICMP, autorstwa Friedricha Schöllera. ↩︎
icmptunnel — tuneluje ruch IP przez pakiety echa i odpowiedzi ICMP, autorstwa Dhavala Kapila. ↩︎
Linux kernel — IP sysctl —
icmp_echo_ignore_all: “the kernel will ignore all ICMP ECHO requests sent to it”. ↩︎Linux commit e6f86b0f — “ipv6: Add icmp_echo_ignore_all support for ICMPv6” — odpowiednik dla IPv6, autorstwa Virgile’a Jarry’ego. ↩︎
RFC 8200 §5 — IPv6 wymaga, by każde łącze miało MTU co najmniej 1280 oktetów. ↩︎
Microsoft — TCP/IP raw sockets — “only members of the Administrators group can create sockets of type SOCK_RAW”. ↩︎