IPsec był dobrym pomysłem. Umieść szyfrowanie w warstwie sieciowej, pod wszystkim, a każdy protokół działający na IP odziedziczy poufność i integralność, nikt nie musi mu nic mówić. Żadnej biblioteki do dołączenia. Żadnego certyfikatu dla każdej aplikacji. Żadnego przepisywania tego, co już wydałeś. Pakiet wychodzi chroniony i dociera chroniony, a routery po drodze przenoszą go, nie wiedząc i nie dbając, co jest w środku.

Ten projekt opiera się na jednym założeniu i jest ono zapisane w standardzie, a nie domyślne: adres pakietu identyfikuje maszynę, z której pakiet przyszedł. Skojarzenie bezpieczeństwa wyszukuje się po adresie docelowym, numerze protokołu i SPI1. Authentication Header idzie dalej i podpisuje sam nagłówek IP, łącznie z adresem źródłowym i docelowym2. Dla IPsec adres nie jest metadaną routingu. Jest częścią tożsamości i częścią kontroli integralności.

A potem ta branża spędziła trzydzieści lat na zabieraniu adresu.

Najpierw NAT, żeby biuro zmieściło się za jednym łączem. Potem NAT operatorski, żeby kilkaset domów zmieściło się za jednym adresem, bo włączenie IPv6 było pracą, a kupienie pudełka było zakupem. To jest cały temat wpisu We Never Ran Out of Addresses. We Ran Out of Effort. i nie będę tu do tego wracał. Dla tego wpisu liczy się skutek. Jedyna rzecz, na której zbudowano IPsec, to jedyna rzecz, której nowoczesna sieć dostępowa już nie zapewnia.

Więc IPsec połatano. Owiń zaszyfrowany pakiet w UDP, żeby translator miał port do przepisania. Wyzeruj sumę kontrolną, żeby nic jej ponownie nie sprawdzało. Wysyłaj jednobajtowy pakiet co dwadzieścia sekund, na zawsze, żeby tablica w cudzym sprzęcie nie zapomniała, że istniejesz. Przenieś tożsamość z adresu na nazwę. Porzuć Authentication Header, bo z samej konstrukcji nie przeżyje przepisanego nagłówka. Kiedy hotel blokuje UDP, owiń całość jeszcze w TCP3.

Każda z tych poprawek jest prawdziwa, ustandaryzowana i wspierana przez producentów. Razem tworzą protokół trzymany w miejscu przez własne rusztowanie. I to rusztowanie jest argumentem: nie podpierasz czegoś przez ćwierć wieku, jeśli jest w gruncie rzeczy zdrowe.

Doszedłem do wniosku, że IPsec należy wycofać w całości. Nie dostroić, nie zaproponować na nowo z lepszymi szyframi, nie zostawić do połączeń site-to-site, bo ta część wciąż działa. Wycofać, z datami, tak jak PPTP powinien był zostać wycofany dekadę przed tym, zanim ktoś się do tego zabrał. Dalej są dowody, diagramy, dokumentacja producentów, która mówi to wszystko ich własnymi słowami, oraz, ponieważ większość czytających wciąż musi w poniedziałek utrzymać te rzeczy przy życiu, działająca metoda diagnozowania usterek IPsec w międzyczasie.

Ile to naprawdę kosztuje, w zgłoszeniach

Zanim przejdziemy do standardów, oto rachunek, w kolejności, w jakiej go spotkasz.

Tunel pada według zegara. Co godzinę, albo co osiem, albo po dwudziestu minutach bez ruchu. Wraca, gdy ktoś otworzy plik, więc połowa użytkowników nigdy tego nie zgłasza, a druga połowa zgłasza to jako „VPN jest wolny”. Nikt niczego nie zmieniał.

Dwie osoby w tym samym domu nie mogą połączyć się jednocześnie. Druga się łączy, pierwsza się rozłącza. Dzwonią do service desku osobno, więc zgłoszenia nigdy się nie spotykają i przez dwa tygodnie nikt nie zauważa wzorca.

Małe rzeczy działają, duże wiszą. Logowanie działa. Teams działa. Ping działa. Kopiowanie pliku staje za każdym razem w tym samym miejscu, a otwarcie dużej strony w wewnętrznej aplikacji wisi, aż minie limit czasu.

Tunel jest zestawiony i nie przechodzi żaden ruch. Obie strony mówią „established”. Obie strony są z siebie zadowolone. Nic się nie rusza.

Nic nie może wejść z zewnątrz. Połączenie site-to-site do oddziału, który przeszedł na światłowód u alternatywnego operatora, nie zestawia się już w kierunku, w którym zestawiało się kiedyś, i nikt nie potrafi powiedzieć dlaczego, tylko że „zmienił im się IP”.

Włączenie QoS zepsuło szyfrowanie. Ktoś nadał priorytet głosowi i teraz druga strona odrzuca pakiety jako powtórzenia.

Żadne z nich nie jest błędną konfiguracją w zwykłym sensie. Każde z nich to IPsec zderzający się z siecią taką, jaka jest dziś. Reszta tego wpisu to wyjaśnienie dlaczego, po kolei, i jak udowodnić, który przypadek masz.

IPsec nie jest przenoszony przez sieć. On jest siecią.

Zacznij od tego, czym był, bo projekt jest naprawdę dobry, a awarie mają sens tylko na jego tle.

ESP nie jest protokołem działającym nad TCP czy UDP. ESP jest protokołem transportowym, protokołem IP numer 50, osadzonym bezpośrednio na IP w tym samym miejscu, w którym siedzą TCP i UDP. AH to protokół 51. Żaden z nich nie ma pola portu, bo żaden go nie potrzebuje: w internecie, dla którego projektowano IPsec, adres docelowy wskazuje już dokładnie jedną maszynę, a SPI w nagłówku ESP wskazuje, które skojarzenie bezpieczeństwa na tej maszynie. Adres plus protokół plus SPI. Ta trójka jest kluczem wyszukiwania1.

Projekt zgodny ze specyfikacją: adres wskazuje maszynę, więc porty nie są potrzebne, a każda strona może zacząćIPsec według specyfikacji: adres jest tożsamościąHost A203.0.113.10Routerytylko przekazująHost B198.51.100.7każda stronamoże zacząćCo wychodzi z maszynyzewnętrzny nagłówek IPźr. 203.0.113.10 do 198.51.100.7protokół50 = ESPSPI4 Bsekwencja4 Bzaszyfrowany ładunektwój pakiet, nieczytelny w drodzeICV16 BWyszukiwanie skojarzenia = adres docelowy + protokół + SPI. Nigdzie nie ma pola portu, bo nie jest potrzebne.Trzy założenia tego projektu, wszystkie prawdziwe w 1995 roku:Adres na pakiecie to maszyna. Nic po drodze nie przepisuje nagłówka. Do każdej strony można zadzwonić.Authentication Header idzie jeszcze dalej i podpisuje sam zewnętrzny nagłówek, ze źródłem i celem,więc odbiorca może udowodnić, że po drodze nikt nie ruszył adresów.Nie w skali. Narzut ESP zależy od szyfru; liczby to AES-GCM w trybie tunelowym na IPv4.
Projekt zgodny ze specyfikacją. ESP siedzi bezpośrednio na IP jako protokół 50, bez portów, bo ich nie potrzebuje: adres docelowy wskazuje hosta, a SPI skojarzenie na nim. AH podpisuje sam nagłówek IP. Obie strony mają prawdziwy, osiągalny adres, każda z nich może zacząć rozmowę i nic po drodze nie musi rozumieć ładunku.

Popatrz, co to daje. Nie ma portu negocjacji do wystawienia, nie ma warstwy sesji, w której można się pomylić, nie ma aplikacji, która musi się zgodzić. Każda strona może zacząć. Środek sieci jest głupi, a dokładnie taki powinien być środek sieci. Router przekazuje protokół 50 tak samo jak protokół 6, a to, że nie może odczytać ładunku, jest celem, a nie ograniczeniem.

To czysty projekt. W 2026 roku jest też opisem internetu, którego większość czytających nie może kupić.

A potem ktoś wstawił translator na każdą ścieżkę

NAT przepisuje adres źródłowy, a często także port źródłowy, żeby kilka maszyn mogło dzielić jeden adres. Tylko tyle robi. Dla IPsec to niemal całkowita rozbiórka, a IETF był na tyle uczciwy, żeby opublikować cały dokument wyliczający kawałki: RFC 3715, IPsec-Network Address Translation (NAT) Compatibility Requirements4. Szesnaście osobnych niezgodności. Oto te, które mają znaczenie.

AH jest skończony, z samej konstrukcji. Słowami samego RFC 3715: „Since the AH header incorporates the IP source and destination addresses in the keyed message integrity check, NAT or reverse NAT devices making changes to address fields will invalidate the message integrity check.”4 Nie ma na to poprawki i nigdy nie miało być. Protokół, który podpisuje nagłówek, nie przejdzie przez pudełko, którego całą pracą jest przepisywanie nagłówka. AH nie obejściono. AH porzucono.

Nie ma portów do przetłumaczenia. NAT z translacją portów potrzebuje portu. ESP go nie ma. Cisco ujęło to wprost w przewodniku konfiguracji Catalyst: „If PAT found a legislative IP address and port, it would drop the Encapsulating Security Payload (ESP) packet.”5 Pakiet nie jest odrzucany z powodu polityki. Jest wyrzucany, bo pudełko nie ma gdzie zapisać tego, co musi zapisać.

Tożsamość przestaje pasować do pakietu. Znowu z RFC 3715: „Where IP addresses are used as identifiers in Internet Key Exchange Protocol (IKE) Phase 1 or Phase 2, modification of the IP source or destination addresses by NATs or reverse NATs will result in a mismatch between the identifiers and the addresses in the IP header.”4 Schemat tożsamości, który nazywa maszyny po adresie, nie przeżyje urządzenia, które zawodowo zmienia maszynom nazwy.

Dwie maszyny mogą wybrać to samo SPI. SPI wybiera odbiorca i musi być unikalne tylko dla niego. Postaw dwa hosty za jednym adresem, a translator ma dwa skojarzenia i nic, co by je odróżniało.

Nic nie może wejść pierwsze. NAT buduje swoją tablicę z pakietów wychodzących. Nie ma pakietu wychodzącego, dopóki ktoś nie zacznie, a na łączu za NAT zacząć może tylko strona wewnętrzna. Połowa symetrii protokołu zniknęła.

Jeden translator na ścieżce psuje pięć rzeczy naraz, a każda poprawka coś kosztujeJeden translator na ścieżce i pięć rzeczy psuje się narazHost192.0.2.20Translatorprzepisuje źródło na 203.0.113.5Brama198.51.100.7z tej strony nic nie może zacząćCo niszczy przepisanie1Podpisany nagłówek przestaje pasować.AH obejmuje adres źródłowy i docelowy, więckontrola integralności zawodzi z konstrukcji. Nie ma poprawki. AH przez translator nie działa.2Nie ma portu do przepisania.ESP to protokół IP 50 bez pola portu, więc translatorz translacją portów nie ma z czym pracować i wyrzuca pakiet.3Tożsamość nie pasuje do pakietu.Wymiana kluczy nazwała drugą stronę po adresie.Adres w nagłówku jest teraz cudzy.4Dwa hosty mogą wybrać to samo SPI.Wybiera je odbiorca i gwarantuje unikalnośćtylko u siebie, więc translator ma dwa nierozróżnialne skojarzenia.5Połowa symetrii zniknęła.Tablica powstaje z pakietów wychodzących, więc zacząć może tylko wnętrze.Kompromis i koszt każdej jego częściOwiń cały pakiet ESP w UDP na porcie 4500, żeby translator miał coś, co rozumie.Porzuć Authentication Header całkowicie, bo nic go nie uratuje.Wyzeruj sumę kontrolną UDP, bo suma po przepisanych adresach i tak by zawiodła.Przenieś tożsamość z adresu na nazwę, którą deklaruje druga strona.Wysyłaj jeden bajt co dwadzieścia sekund, na zawsze, żeby cudza tablica o tobie nie zapomniała.To działa, nikt temu nie przeczy. Ale nic zdrowego nie potrzebuje pięciu ustępstw, żeby przejść przez jedno pudełko.
Ten sam tunel z jednym translatorem na ścieżce. Pięć rzeczy psuje się naraz: podpisany nagłówek przestaje się zgadzać, translator nie ma portu do przepisania, tożsamość nie pasuje już do adresu źródłowego, dwa hosty mogą wybrać to samo SPI i nic z zewnątrz nie może zacząć rozmowy. Wiersz pod spodem pokazuje, co branża z tym zrobiła, a każda poprawka to coś oddanego.

Poprawka była prawdziwa i każda jej część coś kosztowała

NAT traversal działa. Nie jest to przedmiotem sporu i nie zamierzam udawać, że jest inaczej. Przepuściłem mnóstwo tuneli przez mnóstwo NAT-ów. Chcę natomiast, żeby rachunek był zapisany, bo płaci go codziennie każdy, a prawie nikt go nie rozpisuje.

Mechanizm to RFC 3948: wykryj translator podczas wymiany kluczy, a potem włóż cały pakiet ESP do datagramu UDP na porcie 4500, żeby translator miał coś, co rozumie6. Opis formatu na kablu u Cisco jest dokładny: po zaszyfrowaniu „a UDP header and a non-IKE marker (which is 8 bytes in length) are inserted between the original IP header and ESP header”5. Opis Juniper jest krótszy i mówi to samo: „NAT-T encapsulates both IKE and ESP traffic within UDP with port 4500 used as both the source and destination port.”7

A teraz rachunek z pozycjami.

Authentication Header zniknął. Nie grzecznie wycofany. Bezużyteczny. RFC 8221 mówi dziś wprost, że łączenie ESP z AH jest NOT RECOMMENDED8, a uczciwy powód jest taki, że jedyna rzecz, którą AH robił, a ESP nie, to dokładnie ta rzecz, którą niszczy NAT.

Suma kontrolna UDP jest celowo zerowana. RFC 3948 tego wymaga: przy przepisanych adresach suma liczona po nich by się nie zgadzała, więc odpowiedzią standardu jest przestać ją liczyć. „If the protocol header after the ESP header is a UDP header, set the checksum field to zero in the UDP header.”6 Warstwa wykrywania błędów usunięta, żeby warstwa przepisywania adresów mogła dalej działać.

Teraz wysyłasz pakiety, żeby tablica nie wystygła. RFC 3948 definiuje keepalive jako jeden bajt, 0xFF, wysyłany, gdy przez konfigurowalny czas nic innego nie wyszło, a domyślnie ten czas to dwadzieścia sekund6. Juniper podaje powód bez ozdobników: „Because NAT devices age out stale UDP translations, keepalive messages are required between the peers.”7 Więc laptop w pociągu, który nic nie robi, nadaje co dwadzieścia sekund, na zawsze, bo tablica w pudełku, którego nie posiada żadna ze stron, inaczej o nim zapomni. Pomnóż to przez całą flotę. To radio, które się budzi, bateria, która się rozładowuje, i sieć komórkowa przenosząca ruch, którego jedynym celem jest zapobieganie zapominaniu.

Teraz filtrujesz dwa porty zamiast jednego protokołu, a własna lista ograniczeń Cisco wymaga, żeby statyczne reguły translacji dla 500 i 4500 były na miejscu, zanim cokolwiek z tego zadziała5.

I przeczytaj resztę tej listy ograniczeń, bo to producent mówi ci, jak ta rzecz wygląda. Dynamiczne polityki NAT: nieobsługiwane. Ruch IPv6: niezgodny z tą funkcją. IPsec i NAT na tym samym urządzeniu: nie mogą działać jednocześnie5. To nie jest przewodnik konfiguracji. To lista miejsc, do których rusztowanie nie sięga.

Nic w tym nie jest eleganckie i nic z tego nie jest niczyją winą w szczególności. Tak to wygląda, gdy utrzymujesz przy życiu protokół warstwy 3 w sieci, która przestała szanować warstwę 3.

NAT operatorski zabrał to, co zostało

Zwykły NAT zabrał adres maszynie i dał go lokalizacji. Translator wciąż był twój, więc mogłeś przekierować port, przypiąć mapowanie, wydłużyć zegar albo postawić koncentrator przed nim.

NAT operatorski zabiera adres lokalizacji i daje go kilkuset obcym ludziom, a translator należy do twojego dostawcy internetu. Wszystko, co kiedyś mogłeś z tym zrobić, jest teraz poza twoim zasięgiem.

I miej jasność, co naprawdę jest na ścieżce, bo tu ludzie się mylą. Router w domu nadal robi NAT. Nikt go nie wyłączył. Nadal tłumaczy twojego laptopa z 192.168.1.20 na adres, który ma łącze, tyle że łącze ma teraz 100.64.12.7, czyli przestrzeń współdzieloną, a nie adres publiczny. Operator tłumaczy to jeszcze raz. Więc pakiet przechodzi przez dwa translatory, zanim dotrze do internetu, i to jest zwykły przypadek, a nie nietypowy.

NAT operatorski to dwie translacje, dwa zegary i żadnego osiągalnego adresu w żadnej z nichNAT operatorski to dwie translacje, nie jednaLaptop192.168.1.20Router w domutranslacja pierwszaŁącze100.64.12.7Translator operatoratranslacja druga, na 203.0.113.9twój, jedyna tablica, którą widziszich, dzielony z kilkuset domami, dla ciebie niewidocznyz internetu nic nie dotrze do żadnego z tych adresówDwie tablice, dwa zegary, wygrywa krótszy.Twój keepalive musi wyprzedzić ten z dwóch,który wygaśnie pierwszy, a odczytasz tylko jeden. Liczy się ten, którego nie widzisz.Przekierowanie portów działa i nic nie daje.Router chętnie przekierowuje port z adresu,do którego internet nie dotrze. UPnP i PCP meldują sukces i otwierają drzwi na korytarz. Dlatego„przekierowałem 500 i 4500, a dalej nie wstaje” to tak częste i tak mylące zgłoszenie.Roli respondenta nie ma.Dwa oddziały na konsumenckim światłowodzie nie połączą się wcale.Ktoś pośrodku musi je sobie przedstawić, a ty zależysz od firmy, której nie wybrałeś.Tożsamość to nie adres.Kilku abonentów dociera na drugi koniec jako jeden adres,więc rozróżnia ich coś innego niż pole, którego miał używać IPsec. I jest opublikowany sufit:na większych SRX Juniper podaje maksymalnie 1000 tuneli z jednego przetłumaczonego adresu.Najszybsze potwierdzenie nic nie kosztuje: odczytaj adres WAN w routerze. Jeśli zaczyna się od 100.64, toprzestrzeń współdzielona z RFC 6598, jesteś za NAT-em operatorskim, a pół strony ustawień to dekoracja.Łącze firmowe z prawdziwym stałym adresem ma jedną translację i osiągalny punkt końcowy. To właśnie sprzedajeci dodatkowa miesięczna opłata: coś, co kiedyś każda maszyna miała za darmo.
Pakiet jest tłumaczony dwa razy: raz przez router w domu, raz przez operatora. Żaden z adresów, które niesie, nie jest osiągalny z zewnątrz. To oznacza dwie tablice mapowań z dwoma niezależnymi zegarami, z których widzisz tylko jeden, przekierowanie portów, które się udaje i niczego nie daje, brak roli respondenta i tożsamość drugiej strony, która nie może już być adresem.

Jesteś za podwójnym NAT-em, a tylko jedna z tablic jest twoja. Dwie translacje to dwie tablice mapowań, dwa zegary wygasania i dwie szanse, że mapowanie zniknie. Twój keepalive musi wyprzedzić ten, który wygaśnie pierwszy, a odczytać możesz dokładnie jeden z nich. Co gorsza, te dwa wchodzą sobie w drogę: router w domu może mieć własny pomysł na IPsec i próbować pomóc bramą aplikacyjną, więc port źródłowy, którego według klienta używa, nie jest tym, który wychodzi z domu, ani tym, który wychodzi od operatora.

Przekierowanie portów nadal działa i nie robi zupełnie nic. To zgłoszenie, które zjada najwięcej czasu. Ktoś przekierowuje UDP 500 i 4500 na domowym routerze, router to przyjmuje, strona ustawień mówi, że reguła jest aktywna, a i tak nic nie może z niej skorzystać, bo przekierowuje z adresu, do którego internet nie może dotrzeć. UPnP i PCP zachowują się tak samo: klient prosi o mapowanie, router je przyznaje, a port otwiera się na korytarz. Wszystko melduje sukces i nic nie działa. Pudełko powie ci wszystko, co chcesz usłyszeć.

Najszybszy sposób, żeby to rozstrzygnąć, nic nie kosztuje. Odczytaj adres WAN w routerze. Jeśli zaczyna się od 100.64, to przestrzeń współdzielona wydzielona w RFC 6598, jesteś za NAT-em operatorskim, a połowa tej strony ustawień jest dekoracją.

Rola respondenta już nie istnieje. Urządzenie za CGNAT nie może być stroną, do której ktoś dzwoni. Połączenie site-to-site między dwoma oddziałami na konsumenckim światłowodzie, czyli coś normalnego, taniego i dokładnie tego, czego chce mała firma, wymaga, żeby co najmniej jedna strona miała prawdziwy adres, albo żeby ktoś trzeci pośrodku ich sobie przedstawił. Ten ktoś trzeci to firma, od której teraz zależysz, bo twój dostawca nie chciał dać ci adresu.

Zegar należy do kogoś innego. RFC 4787 mówi operatorom NAT, że mapowanie UDP „MUST NOT expire in less than two minutes”, i zaleca pięć minut lub więcej9. To minimum i rada, a nie obietnica, a tego, co twój operator robi naprawdę, nie możesz sprawdzić. Dlatego keepalive przestaje być opcją strojenia. Jest nośny, na zegarze, którego wartość zgadujesz.

Tożsamość drugiej strony nie może być jej adresem. Kilku abonentów dociera do drugiego końca jako jeden adres. Czegokolwiek koncentrator używa, żeby ich rozróżnić, nie jest to nagłówek IP, czyli to, czego IPsec miał używać z założenia.

Jest twardy sufit i producenci go publikują. Juniper dokumentuje, że na SRX5400, SRX5600 i SRX5800 „the total number of tunnels from a given public translated IP cannot exceed 1000 tunnels”7. Przeczytaj to jak operator, a nie jak linijkę specyfikacji. Twój koncentrator VPN ma limit na jeden współdzielony adres, współdzieleniem zajmuje się operator, z którym nie masz umowy, a to, jak blisko tego limitu jesteś, zależy od tego, ilu twoich użytkowników akurat siedzi za tym samym adresem. Nie ma licznika, na który możesz spojrzeć. Jest tylko dzień, w którym zaczyna się psuć u jednych, a u innych nie.

Wszystko w tej sekcji wynika z jednej decyzji, którą ten kraj podjął i podejmował dalej. Opisałem tę sprawę w całości gdzie indziej i nie będę jej powtarzał. Tutaj chodzi o coś węższego: sieć dostępowa usunęła podstawowe założenie IPsec, a IPsec od tamtej pory żyje na obejściach.

Sieć tylko z IPv6 też go nie ratuje

Tu muszę być uczciwy wbrew własnemu argumentowi, bo oczywista odpowiedź na wszystko powyżej brzmi: dobrze, więc daj każdej maszynie prawdziwy adres IPv6 i IPsec znów działa zgodnie ze specyfikacją.

Działa, między dwiema stronami, które obie taki adres mają. To nie jest sieć, w której jest większość ludzi.

Sieci dostępowe tylko z IPv6, które naprawdę istnieją, zwłaszcza komórkowe, docierają do internetu IPv4 przez NAT64, który w zwykłym sensie wcale nie jest NAT-em. To translator protokołów, przepisujący pakiet IPv6 na pakiet IPv4. A RFC 6146 wymienia, co będzie przenosić, i wymienia, czego nie będzie, bez żadnej dwuznaczności:

“The current specification only defines how stateful NAT64 translates unicast packets carrying TCP, UDP, and ICMP traffic. Multicast packets and other protocols, including the Stream Control Transmission Protocol (SCTP), the Datagram Congestion Control Protocol (DCCP), and IPsec, are out of the scope of this specification.”10

IPsec, z nazwy, poza zakresem. A pakiety niosące cokolwiek spoza tej listy „SHOULD be discarded”10.

Więc na telefonie albo laptopie tylko z IPv6, który próbuje dotrzeć do koncentratora IPv4, a takich jest większość, natywne ESP nie jest odrzucane przez zaporę ani zniekształcane przez translator. Po prostu nigdy nie jest przenoszone. Translator robi dokładnie to, co każe mu jego standard.

Odpowiedzią branży jest, nieuchronnie, kolejna warstwa: 464XLAT, który daje urządzeniu lokalny stos IPv4 i tłumaczy dwa razy, z IPv4 i z powrotem, żeby rzeczy, których NAT64 nie przenosi, i tak działały11. Jest już na liście przykręcanych dodatków we wpisie o IPv6 i nie będę tego argumentu powtarzał. Warto tu natomiast powiedzieć o kształcie: protokół, który zepsuł się na NAT w 2004 roku, psuje się też na translacji zbudowanej dla przejścia na IPv6 w 2011 roku, a w obu przypadkach odpowiedzią jest owinięcie go w coś innego.

To jest test, który protokół musi zdać, żeby mieć miejsce w 2026 roku. Czy działa w sieci, którą ludzie naprawdę mają: za współdzielonym adresem operatora, w komórkowej sieci tylko z IPv6, przez hotel, który przepuszcza tylko TCP 443? Wszystko zbudowane na porcie UDP zdaje wszystkie trzy bez dodatkowych instrukcji. IPsec potrzebuje innego obejścia dla każdego z nich, a w trzecim potrzebuje jeszcze enkapsulacji w TCP3.

Brak portów to także brak drugiego łącza

Oto awaria, która nie ma nic wspólnego z NAT, jest czysto współczesna i prawie nikt o niej nie mówi.

Routery i przełączniki rozkładają ruch na równoległe ścieżki. Agregacja łączy, równokosztowy multipath: oba działają tak samo, haszując piątkę. Adres źródłowy, adres docelowy, protokół, port źródłowy, port docelowy. ESP nie ma portów. Więc każdy pakiet tunelu między tymi samymi dwoma adresami daje ten sam hasz i cały tunel ląduje na jednym łączu składowym, niezależnie od tego, ile ich kupiłeś.

Dwa łącza 10G i jeden tunel IPsec dają ci 10G. Cztery dają ci 10G. Sprzęt działa dokładnie tak, jak go zaprojektowano.

Obejście ma zwykły kształt. Niektóre układy potrafią zamiast tego haszować po SPI, bo każde SPI wskazuje jedno skojarzenie, a więc jeden przepływ, ale to funkcja, którą trzeba było kupić, a nie coś, co można założyć o ścieżce, która nie jest twoja. Jest aktywny draft IETF, którego jedynym celem jest owinięcie ESP w jeszcze jeden nagłówek UDP, żeby zwykłe routery mogły go haszować, i mówi on w jednym zdaniu dlaczego: „Although the ESP SPI field within the IPsec packets can be used as the load-balancing key, but it cannot be used by legacy switches and routers.”12 Jego opis problemu jest równie bezpośredni co do tego, co ludzie robią zamiast tego: „Many cloud service providers allow customers to establish multiple IPsec VPN tunnels in parallel to enable ECMP and increase aggregate bandwidth. However, this approach is not ideal, as each tunnel typically requires its own public IP address, leading to higher public IP consumption and increased operational overhead.”12

Zatrzymaj się nad tym na chwilę. Zalecany sposób na przyspieszenie szyfrowanego łącza to zbudowanie kilku takich łączy, z których każde spala publiczny adres IPv4, w czasie niedoboru adresów, bo protokół nie ma numeru portu, po którym można haszować. Tymczasem tunel oparty na UDP dostaje multipath za darmo, ze sprzętu, który wszedł na rynek piętnaście lat temu, bo ma port jak wszystko inne w nowoczesnym internecie.

To nie jest problem dziedzictwa, który sam wymrze. To żywy limit dla nowych wdrożeń, dziś, przy dokładnie tych prędkościach, które ludzie teraz kupują.

Podatek od MTU i kto go płaci

Każdy tunel kosztuje bajty. IPsec kosztuje więcej niż większość, a sposób, w jaki się psuje, gdy ich zabraknie, to najgorszy rodzaj usterki: sporadyczny, zależny od rozmiaru i niewidoczny w każdym teście, który ktokolwiek robi na początku.

Ile każdy tunel wydaje na pakiet, zanim trafią do niego twoje daneBajty zużyte przed twoimi danymi, w skalinagłówki, na pakietrazemNatywne ESPtunel, AES-GCMIP20ESP8IV8trailer + znacznik1854 BESP w UDPport 4500, dla NATIP20UDP8ESP8IV8trailer + znacznik1862 BL2TP/IPsecAES-CBC, NAT-TIP20UDP8ESP8IV16UDP8L2TP6PPP4trailer + znacznik1888 BPPTPGRE, protokół 47IP20GRE16PPP4bez znacznika integralności40 BWireGuardjeden port UDPIP20UDP8nagłówek16znacznik1660 BZacieniowane bloki to cena cudzego translatora.W wierszu L2TP trzy z nichsiedzą wewnątrz szyfrowania: drugi nagłówek UDP, warstwa sesji i ramkowanie z modemu dial-up.PPTP jest najtańszy, bo nic nie chroni.Za 40 bajtów nie ma kontroli integralności, a MS-CHAPv2w 2012 roku sprowadzono do jednej operacji DES. Miarą nie jest taniość. Miarą jest to, co kupują bajty.Jedna przykładowa konfiguracja na wiersz, IPv4. Liczby zmieniają się z szyfrem, trybem i rodziną adresów.
Bajty wydane na każdy pakiet, zanim trafią do niego jakiekolwiek twoje dane, dla jednej przykładowej konfiguracji każdego rodzaju. Natywne ESP jest oszczędne. Owinięcie go dla NAT kosztuje osiem bajtów więcej. L2TP/IPsec niesie wewnątrz szyfrowania nagłówek UDP, nagłówek L2TP i nagłówek PPP: ramkowanie z czasów modemów, zaszyfrowane, w 2026 roku. PPTP wygląda tanio, bo w ogóle nie niesie znacznika uwierzytelnienia, i na tym polega cały jego problem.

Przelicz to dla jednej konfiguracji, zamiast machać rękami. ESP w trybie tunelowym na IPv4 z AES-GCM: 20 bajtów zewnętrznego nagłówka IP, 8 nagłówka ESP, 8 nonce, minimum 2 trailera, 16 znacznika integralności. 54 bajty, zanim cokolwiek z twojego pakietu trafi do środka. Owiń to dla NAT traversal, a nagłówek UDP daje 62. Na ścieżce 1500 bajtów zostaje 1438, a gdy tylko coś wyżej działa na PPPoE z 1492, znowu jesteś niżej.

A teraz część, która robi z tego usterkę, a nie zadanie z arytmetyki. Nadawca dowiaduje się, że pakiet był za duży, wyłącznie wtedy, gdy dostanie z powrotem błąd ICMP: Fragmentation Needed w IPv4, Packet Too Big w IPv6. Jeśli cokolwiek na ścieżce odrzuca te błędy, nadawca nigdy się nie dowie i dalej wysyła pakiety, które dalej giną. To klasyczna czarna dziura: negocjacja się kończy, bo negocjacje są małe, a transfer wisi, bo transfery małe nie są.

Cisco od czasów GRE i IPsec utrzymuje na ten temat cały dokument i wciąż jest to jedno z lepszych wyjaśnień tej interakcji w czyjejkolwiek bibliotece13. Musi być utrzymywany dlatego, że ludzie wciąż blokują ICMP hurtem, a potem się dziwią, czemu tunele zachowują się dziwnie.

Obie połowy tego argumentu już opisałem i obowiązują tutaj bez powtarzania: które komunikaty ICMP są nośne, a który nie, w Ping: The Diagnostic Tool That Opens a Whole Lot More, oraz jak znaleźć dokładnie ten skok, który zjada twój ruch, w The Firewall Is Eleven Hops Away. Krótka wersja dla tego wpisu: błędy są mechanizmem, echo nie jest, a polityka na granicy, która odrzuca całe ICMP, zepsuła ci VPN w sposób, za który obwiniony zostanie VPN.

A twoja własna jakość usług też może go zepsuć

Jeszcze jedna rzecz, bo łapie dobrych inżynierów, którzy robią właściwą rzecz.

ESP niesie numer sekwencyjny, a odbiorca trzyma okno ochrony przed powtórzeniem, na platformach Cisco domyślnie 64 pakiety14. Teraz nadaj priorytet głosowi na routerze nadawczym. Kolejkowanie o niskim opóźnieniu robi to, o co prosiłeś, i zmienia kolejność pakietów względem sekwencji, w której je zaszyfrowano. Jeśli pakiet do chwili dotarcia wypadnie poza okno, druga strona odrzuca go jako powtórzenie, a licznik, który rośnie, jest licznikiem bezpieczeństwa.

Własne słowa Cisco: „Certain QoS features, such as Low Latency Queueing (LLQ), could cause IPsec packet delivery to become out-of-order and dropped by the receiving endpoint due to a replay check failure.”14 Ich odpowiedź to poszerzyć okno do 1024 tam, gdzie platforma to obsługuje, albo przyjąć rozszerzenie z wieloma przestrzeniami numerów sekwencyjnych, które mapuje klasy QoS na osobne przestrzenie sekwencji w jednym skojarzeniu14.

Czyli: włączenie standardowej funkcji twojej własnej sieci psuje twój własny tunel, a lekarstwem jest kolejne rozszerzenie protokołu. To ten sam kształt co wszystko powyżej.

L2TP: ramkowanie z czasów modemów, zaszyfrowane, w 2026 roku

L2TP nie jest protokołem bezpieczeństwa i nigdy nie twierdził, że jest. RFC 2661 to protokół tunelowania do przenoszenia sesji PPP, opublikowany w 1999 roku, bez własnej poufności; jego własna sekcja o bezpieczeństwie odsyła cię do IPsec po ochronę na poziomie pakietów15. To połączenie opisuje RFC 3193, a wynikiem jest stos z diagramu powyżej: zewnętrzny nagłówek IP, nagłówek UDP dla NAT traversal, ESP, a potem wewnątrz szyfrowania kolejny nagłówek UDP na porcie 1701, nagłówek L2TP i nagłówek PPP.

PPP. Ramkowanie z modemów dial-up, niesione w zaszyfrowanym tunelu, przez internet, w 2026 roku, bo do przenoszenia tego właśnie napisano L2TP.

Policz, ile to kosztuje na przykładzie: zewnętrzne IP 20, UDP 8, nagłówek ESP i IV 24, wewnętrzne UDP 8, L2TP 6, PPP 4, trailer i znacznik 18, a wydajesz około 88 bajtów na pakiet, żeby przenieść dane, które natywne ESP przenosi za 54. Trzydzieści cztery bajty, w każdym pakiecie, za warstwę sesji, która nie dodaje niczego, czego chciałeś, i warstwę łącza zaprojektowaną dla linii telefonicznej.

Narzut to najmniejszy problem.

Mnoży problem NAT, zamiast go dzielić. L2TP/IPsec zwyczajowo używa ESP w trybie transportowym, czyli w trybie, któremu NAT szkodzi najbardziej, a dobrze znany skutek jest taki, że wiele implementacji w ogóle nie obsługuje dwóch klientów za jednym adresem. Dwie osoby w jednym domu, czterdzieści w jednym biurze albo kilkaset za współdzielonym adresem operatora. Druga strona widzi jeden adres i nie potrafi rozróżnić sesji, więc drugie połączenie zastępuje pierwsze. To zgłoszenie z początku tego wpisu i nie jest to błąd w niczyim produkcie: to problem tożsamości przez adres, który dociera tam, gdzie spotyka go najwięcej ludzi.

A w praktyce zwykle wdraża się go z jednym wspólnym sekretem dla wszystkich. Ponieważ sekret jest konfigurowany w profilu klienta i rozdawany razem z instrukcją konfiguracji, klucz współdzielony jest w dokumencie wdrożeniowym, na stronie wiki, w mailu do nowych pracowników i na każdym laptopie, który kiedykolwiek opuścił firmę. To nie jest drugi czynnik. To hasło, które uwierzytelnia bramę wobec nikogo w szczególności i nigdy ani razu nie zostało zmienione.

L2TP nie jest protokołem, który źle się zestarzał. Jest protokołem, który od pierwszego dnia przenosił niewłaściwą rzecz i został przykręcony do IPsec, żeby nadrobić to, czego sam w ogóle nie potrafił.

PPTP nigdy nie był bezpieczny i nadal jest w sprzedaży

PPTP zasługuje na dwa akapity, a nie na sekcję, a dostaje je dlatego, że ludzie wciąż go dostarczają.

Nigdy nie był standardem. RFC 2637 ma status Informational. Spisany protokół producenta, a nie coś, co IETF kiedykolwiek zalecił. Przenosi PPP wewnątrz GRE, protokołu IP 47, który tak jak ESP nie ma portów, więc wymaga własnej, specjalnej obsługi w każdym NAT-cie na ścieżce: to pole wyboru „PPTP passthrough”, które na bardzo wielu domowych routerach obsługuje dokładnie jedną sesję naraz.

Bezpieczeństwo skończyło się publicznie w 2012 roku. Marlinspike i Hulton pokazali, że bezpieczeństwo MS-CHAPv2 sprowadza się do jednej operacji DES niezależnie od długości hasła, zbudowali chapcrack do wyciągania negocjacji i podpięli go do usługi łamania, która w ciągu doby zwracała klucz za dwadzieścia dolarów, ze skutecznością 100%, a nie z jakimś prawdopodobieństwem16. Ich wniosek był taki, że ruch PPTP należy uważać za nieszyfrowany. Apple zgodziło się czynem i w 2016 roku usunęło PPTP z wbudowanego klienta w macOS Sierra i iOS 10, a ostrzeżenie publikuje do dziś17.

Dziesięć lat później PPTP wciąż jest pozycją w menu routerów sprzedawanych w tym roku, wciąż jest na stronach z instrukcjami producentów, wciąż jest tym, co ktoś włącza, bo to ta opcja działa za pierwszym razem. Działa za pierwszym razem, bo nie wykonuje swojej pracy.

Wszystko, co nazywa się VPN IPsec

„VPN IPsec” to nie jest protokół. To rodzina, a długość listy poniżej jest argumentem, bo żadne dwa produkty nie implementują tego samego jej podzbioru, a szczeliny między tymi podzbiorami to miejsca, w których naprawdę mieszka każde zadanie integracyjne, którego kiedykolwiek nienawidziłeś.

ElementCo dodajeGdzie stoi
ESP, protokół IP 50Samo szyfrowanie i integralnośćRFC 4303, aktualny18
AH, protokół IP 51Integralność także nagłówka IPRFC 4302, bezużyteczny przez NAT2
IKEv1Pierwotna wymiana kluczyWycofany, RFC przeniesione do Historic19
IKEv2Obecna wymiana kluczyRFC 729620
IPComp, protokół IP 108Kompresuje przed szyfrowaniem, z własnymi skojarzeniamiRFC 317321
PF_KEY v2API jądra, przez które demon ładuje kluczeRFC 236722
NAT traversalOwija ESP w UDP 4500, żeby translator sobie poradziłRFC 3947 / 39486
Enkapsulacja w TCPDla sieci, które blokują także UDPRFC 9329, zastępuje RFC 82293
Fragmentacja IKEv2Bo sama wymiana kluczy przerosła MTURFC 738323
MOBIKEŻeby tunel przeżył zmianę adresuRFC 455524
Dead peer detectionPuls, bo nic innego ci nie powieRFC 370625
XAUTHUwierzytelnianie użytkownika: hasło, token, RADIUSNigdy nie było RFC. Wygasły draft, 200126
Mode-ConfigDaje klientowi adres, DNS i trasyTo też nigdy nie było RFC26
L2TP/IPsecPrzenosi PPP wewnątrz tuneluRFC 2661 + RFC 319327
GRE lub VTI nad IPsecDaje interfejs z routingiem, na którym można uruchomić protokółArchitektura producenta nad ESP
DMVPNmGRE plus NHRP plus IPsec, żeby oddziały znalazły się nawzajemArchitektura producenta, NHRP RFC 233228
GETVPNKlucze grupowe, bez żadnego tunelu paramiGDOI, RFC 640729
PPTPTo, co IPsec miał zastąpićRFC 2637, Informational, nigdy standard30

Teraz spójrz na dwa pogrubione wiersze, bo to one powinny cię zatrzymać.

Przez większą część dwóch dekad standardowym sposobem logowania użytkownika do firmowego VPN IPsec był XAUTH: twoja nazwa użytkownika i hasło, twój token, twój serwer RADIUS, a Mode-Config dawał klientowi adres, serwery DNS i trasy. Razem stanowią całe doświadczenie dostępu zdalnego. Każdy klient „Cisco IPsec”, każda ikonka VPN w zasobniku, każda instrukcja dołączania.

Żaden z nich nie jest standardem. XAUTH był indywidualnym draftem internetowym, który wygasł w 2001 roku i trafił do archiwum, nigdy nie stając się RFC26. Podany powód warto przeczytać, bo to komitet wyjaśniający, dlaczego nie wykona swojej pracy: draft zapisuje, że grupa robocza IPSRA nie przyjmie żadnego protokołu rozszerzającego ISAKMP lub IKE, a grupa robocza IPsec odmówiła przyjęcia czegokolwiek, co dotyczy dostępu zdalnego26. Tak więc najszerzej wdrożona część najszerzej wdrożonego protokołu VPN została bezdomna, a i tak każdy producent ją zaimplementował według własnego odczytania wygasłego draftu i dostarczył milionom użytkowników.

IKEv2 w końcu naprawił oba i warto to powiedzieć: uwierzytelnianie przeszło na EAP, a ładunki konfiguracji klienta trafiły do podstawowej specyfikacji20. Ale przeczytaj daty. Najczęściej używana funkcja najczęściej używanego protokołu VPN działała na wygasłym drafcie przez mniej więcej dekadę, zanim w ogóle miała standard, a zainstalowana baza używała wersji z draftu jeszcze przez lata potem. Rodzina protokołów nie dostaje zasługi za to, że w końcu ustandaryzowała część, której wszyscy już używali.

To jest rodzina, którą utrzymujesz. Część jest na ścieżce standardów i aktualna. Część jest Historic. Część nigdy nie doszła do tego, żeby być czymkolwiek. A produkt, który ma „VPN IPsec” w karcie katalogowej, nie powiedział ci prawie nic o tym, które z tych osiemnastu rzeczy robi, i dlatego połączenie dwóch takich produktów to dwa tygodnie, arkusz z propozycjami i telefon do kogoś, kto już to kiedyś robił.

Fisher-Price OS (Windows) nigdy naprawdę nie współpracował

To ta część, w której ktoś mówi, że problemem jest tak naprawdę Linux, więc zróbmy to ze źródłami.

Domyślnie klient Windows w ogóle nie połączy się z serwerem IPsec stojącym za NAT. Nie „będzie miał trudności”. Odmówi. Poprawką jest wartość rejestru o nazwie AssumeUDPEncapsulationContextOnSendRule pod HKEY_LOCAL_MACHINE\SYSTEM\CurrentControlSet\Services\PolicyAgent, ustawiona na 1, jeśli serwer jest za translatorem, albo na 2, jeśli obie strony są, na każdym kliencie i na serwerze, a potem restart31. Własne słowa Microsoftu: „By default, Windows Vista and Windows Server 2008 don’t support Internet Protocol security (IPsec) network address translation (NAT) Traversal (NAT-T) security associations to servers that are located behind a NAT device.”31

Dwie rzeczy na ten temat. Pierwsza: Microsoft jest współautorem standardu NAT traversal, którego odmawia używać. Ich nazwa jest na RFC 3947 i RFC 39486. Druga: strona, która każe ci edytować rejestr, była ostatnio poprawiana w lutym 202631. Dwadzieścia lat później hack w rejestrze na każdym punkcie końcowym wciąż jest odpowiedzią i wciąż jest utrzymywany jako odpowiedź.

I przeczytaj zdanie, które Microsoft umieszcza tuż nad nim: „If you must use IPsec for communication, use public IP addresses for all servers that you can connect to from the Internet.”31

To jest cały ten wpis, w dokumentacji samego producenta. Nie stawiaj IPsec za NAT. Daj każdej maszynie prawdziwy adres. Zapisali to, a potem branża spędziła dwie dekady, robiąc dokładnie odwrotnie i wystawiając faktury za różnicę.

Na NAT się nie kończy. Przeczytaj, co otwarta brama musi udokumentować, żeby przyjąć klienta Windows.

  • Certyfikat bramy potrzebuje rozszerzonego użycia klucza, które istnieje do tego i do niczego więcej. serverAuth, OID 1.3.6.1.5.5.7.3.1, plus IP Security IKE Intermediate, OID 1.3.6.1.5.5.8.2.232. Twojemu CA trzeba kazać wystawić OID, o którym większość narzędzi nigdy nie słyszała, inaczej połączenie pada z błędem polityki i bez użytecznego komunikatu.
  • Potrzebna jest druga wartość rejestru, zanim klient zaproponuje przyzwoitą kryptografię. strongSwan dokumentuje dodanie NegotiateDH2048_AES256 pod Rasman\Parameters, żeby dostać AES-256-CBC i grupę 2048-bitową33. Przeczytaj to odwrotnie, bo tak to ma znaczenie: bez edycji rejestru domyślna propozycja jest słabsza.
  • Klienci za NAT odrzucają rekeying inicjowany przez serwer, a udokumentowanym obejściem jest wyłączenie rekeyingu na bramie i pozwolenie, żeby zaczynał go klient33.
  • Standardowych rozszerzeń IKEv2 po prostu brakuje: nie ma przekierowania IKE ani wielu rund uwierzytelniania33.

Żadne z nich nie jest błędem Linuksa. Każde to otwarty projekt zapisujący, co musi zrobić, żeby dostosować się do tego, jak jeden producent odczytuje standard, który sam pomagał pisać.

Taki jest wzorzec i ma trzydzieści lat. PPTP był protokołem Microsoftu, spisanym jako Informational i nigdy nieustandaryzowanym30. MS-CHAPv2 i MPPE były uwierzytelnianiem i szyfrowaniem Microsoftu i oba zostały publicznie złamane16. SSTP to tunel Microsoftu, którego nikt inny nie terminuje. DirectAccess był IPsec i z założenia był Windowsem po obu stronach, a teraz jest wycofany i usuwany, a klienci są przepychani na Always On VPN34. Żaden z nich nigdy nie był protokołem, przy którym reszta z nas mogła spotkać się w połowie drogi. To były protokoły, do których się dołączało, a jeśli nie miałeś właściwego systemu operacyjnego po obu stronach, dostawałeś hack w rejestrze, dziwny OID i stronę z obejściem.

Powiem więc wprost, bo to mój blog. Fisher-Price OS (Windows) nigdy nie był prawdziwym równorzędnym uczestnikiem otwartego stosu protokołów, bo bycie równorzędnym uczestnikiem nigdy nie było jego celem. Ukrywa maszynę przed osobą, która z niej korzysta, i to jest cel projektu, a stosu, którego nie widzisz, nie zmusisz do współpracy. Jeśli to jedyny system operacyjny, jakim kiedykolwiek administrowałeś, sekcje poniżej o czytaniu liczników jądra i obserwowaniu kabla będą brzmiały jak obcy język, i to jest ta luka. Nie preferencja, luka.

Nic z tego nie musi czytelnika nic kosztować. Każda diagnostyka w tym wpisie działa z dowolnego Uniksa w sieci, wycelowana w to, co jest zepsute, i w najmniejszym stopniu nie obchodzi jej, co działa po drugiej stronie. A jeśli ten system operacyjny jest jedynym, jaki masz, sekcja diagnostyczna poniżej ma też narzędzia dla niego: przechwytywanie, dwa cmdlety i kody błędów z tym, co każdy z nich naprawdę mówi. Zepsuty tunel i tak trzeba naprawić w poniedziałek. A zamiennik, za którym argumentuję na końcu, ma jednego klienta, zachowującego się tak samo na każdej platformie, łącznie z tą, i po raz pierwszy od trzydziestu lat można to powiedzieć o VPN.

Historia wycofań czyta się jak nekrolog

Odłóż na bok obejścia i po prostu przeczytaj, co przez lata zrobiły z tą rodziną organizacje standaryzacyjne. Nie opinie. Poziomy wymagań w opublikowanych RFC.

CoGdzie stoi dziśŹródło
IKEv1Wycofany; RFC 2407, 2408 i 2409 przeniesione do HistoricRFC 9395, 202319
DES w ESPMUST NOTRFC 82218
3DES w ESPSHOULD NOTRFC 82218
HMAC-MD5-96MUST NOTRFC 82218
ESP razem z AHNOT RECOMMENDEDRFC 82218
ESP tylko z szyfrowaniemWykazane jako niebezpieczne i złamane w praktyce w 2007 rokuDegabriele i Paterson35
IPsec na węźle IPv6Obniżony z MUST do SHOULDRFC 6434, 201136
PPTPNigdy standard; tylko InformationalRFC 263730

Przedostatni wiersz to ten, który położyłbym przed każdym, kto mi mówi, że z IPsec wszystko w porządku, a problemem jest sieć. IPv6 pierwotnie wymagał IPsec: to była cała opowieść o bezpieczeństwie, wpisana w wymagania dla węzłów. W 2011 roku IETF zmienił zdanie: „Previously, IPv6 mandated implementation of IPsec and recommended the key management approach of IKE. This document updates that recommendation by making support of the IPsec Architecture a SHOULD for all IPv6 nodes.”36

Nawet rodzina adresów, która oddałaby IPsec wszystko, co zabrał NAT, przestała go wymagać piętnaście lat temu. To nie sieć zawiodła IPsec. To ludzie, którzy projektowali sieć, uznali, że na ten obowiązek nie zasłużył.

Złożoność została zgłoszona w 1999 roku, na piśmie

Nic z tego nie jest mądrością po fakcie i właśnie dlatego warto to zapisać.

W 1999 roku Niels Ferguson i Bruce Schneier dostali zlecenie oceny IPsec. Ich raport jest krótki, prosty i warto przeczytać go w całości. Zaczyna się od „IPsec was a great disappointment to us. Given the quality of the people that worked on it and the time that was spent on it, we expected a much better result.”37 Wskazuje przyczynę: „Our main criticism of IPsec is its complexity. IPsec contains too many options and too much flexibility; there are often several ways of doing the same or similar things. This is a typical committee effect.”37

I zawierał trzy zalecenia, które dziś czyta się jak listę rzeczy, które i tak się wydarzyły, dwadzieścia lat za późno i w trudny sposób:

  • Usunąć tryb transportowy. „We therefore recommend that transport mode be eliminated.”37 Tryb transportowy to tryb, którego używa L2TP/IPsec, i tryb, któremu NAT szkodzi najbardziej.
  • Usunąć AH. „We conclude that eliminating transport mode allows the elimination of the AH protocol as well, without loss of functionality.”37 Zamiast tego usunął go NAT, z gorszego powodu.
  • Nigdy nie dopuszczać szyfrowania bez uwierzytelnienia. Ostrzegali, że administratorzy „will be quite likely to configure ESP for only encryption, believing that it provides security.”37

Osiem lat później to ostatnie przestało być ostrzeżeniem. Degabriele i Paterson opublikowali ataki, które „break any RFC-compliant implementation of IPsec making use of encryption-only ESP”, wyłącznie na szyfrogramach, potrzebujące jedynie możliwości obserwowania ruchu i wstrzykiwania pakietów35. Przewidywanie było w publicznym zapisie przez osiem lat, a standard nadal dopuszczał taką konfigurację.

Werdykt tego raportu z 1999 roku to zdanie, do którego wciąż wracam: „We have found serious security weaknesses in all major components of IPsec. As always in security, there is no prize for getting 90% right; you have to get everything right.”37

Jeszcze dwa punkty danych i na tym poprzestanę.

Logjam, 2015. Zespół, który za nim stał, przeskanował pod kątem IKE 1% próbkę przestrzeni IPv4 i ustalił, że 86,1% serwerów IKEv1 i 91,0% serwerów IKEv2 obsługiwało 1024-bitową Oakley Group 2, a 66,1% sprofilowanych serwerów IKEv1 ją preferowało. Ich wniosek: wstępne obliczenia dla drugiej 1024-bitowej grupy „would allow decryption of traffic to 66% of IPsec VPNs”, a opublikowane dokumenty wywiadowcze o atakach na VPN są „consistent with having achieved such a break”38. Zwinność kryptograficzna, której IPsec ma najwięcej, to właśnie to, co pozwoliło prawie wszystkim siedzieć na tej samej słabej grupie przez piętnaście lat.

CVE-2016-1287. Przepełnienie bufora w kodzie IKEv1 i IKEv2 na Cisco ASA, osiągalne przez wysłanie spreparowanych pakietów UDP, dające zdalne wykonanie kodu przed uwierzytelnieniem39. Pomyśl, gdzie stoi to pudełko. To urządzenie, które celowo wystawiłeś na cały internet, z protokołem najbardziej obładowanym opcjami w całym środowisku, z mechanizmem składania fragmentów przed parserem, trzymające klucze do wszystkiego w środku. Złożoność, przed którą ostrzegali Ferguson i Schneier, nie jest abstrakcją. To powierzchnia ataku, na jedynej maszynie, której nie możesz niczym zasłonić.

Diagnozowanie, dopóki go jeszcze utrzymujesz

Nie wyłączysz tego wszystkiego dziś po południu, więc oto jak nad tym pracować. To metoda, w kolejności od najtańszego, z tym, co każdy wynik naprawdę znaczy.

Sześć sposobów, w jakie się poddaje, na ścieżce tam, gdzie każdy zachodziGdzie naprawdę mieszka każda awariaKlientpolityka i trasyRouter domowytranslacja pierwszaOperatortranslacja drugaInternetfiltry i MTUBramaselektory i tożsamość1234561Na kablu nic.Ruch nie dotarł do IPsec. Przestań patrzeć na kryptografię.ip xfrm policyoraz trasa i to, co robi zapora hosta.2Port 500 w obie strony, 4500 nigdy.NAT traversal nie został wynegocjowany.tcpdump -ni eth0 'udp port 500 or udp port 4500 or ip proto 50'Gołe ESP tego nie przeżyje.3Umiera w ciszy, ożywa przy użyciu.Wygasło mapowanie na jednym z dwóch translatorów.Twój keepalive przegrywa z zegarem, którego nie odczytasz. Skróć go i nie ufaj domyślnemu.4Wychodzący rośnie, przychodzący stoi.ESP ginie w jednym kierunku, po drodze.ip -s xfrm statepo obu stronach, potem znajdź skok, który je zjada.5Login działa, duże pliki wiszą.MTU ścieżki, a błędy ICMP nie wracają.ping -M do -s 1400schodząc w dół, potem przytnij MSS i popraw regułę ICMP.6Zestawiony, a nic nie przechodzi.Selektory ruchu, polityka albo routing, nie klucze.A jeśli drugi użytkownik wyrzucił pierwszego z tunelu, to tożsamość, nie pojemność.Jedno trzydziestosekundowe przechwycenie na granicy odpowiada na pierwsze trzy. Zrób je przed konsolą.
Sześć awarii w kolejności, w jakiej należy je testować, z objawem, sprawdzeniem i znaczeniem odpowiedzi. Każdy wiersz to inna warstwa stosu, która się poddaje, a na pierwsze trzy odpowiada trzydzieści sekund obserwowania kabla. Dlatego to jest pierwsza rzecz do zrobienia, a nie ostatnia.

Najpierw obserwuj kabel, nie konsolę

Obie konsole powiedzą ci, w co wierzą. Kabel powie ci, co się stało. Jedno przechwycenie na granicy, trzydzieści sekund, odpowiada na pierwsze trzy pytania naraz:

tcpdump -ni eth0 'udp port 500 or udp port 4500 or ip proto 50 or ip6 proto 50'
  • W ogóle nic nie wychodzi: problem jest przed IPsec, w routingu, polityce albo zaporze hosta. Przestań patrzeć na kryptografię.
  • Tylko ruch wychodzący, nic nie wraca: twoje pakiety wychodzą, a odpowiedzi nie docierają. Filtrowanie po drodze, martwa druga strona albo druga strona po cichu odrzuca.
  • UDP 500 w obie strony, ale 4500 nigdy się nie pojawia: NAT traversal nie został wynegocjowany. Albo jedna strona ma go wyłączonego, albo wykrywanie zawiodło.
  • Protokół 50 na kablu, gdy jedna strona jest za NAT: negocjacja uznała, że translatora nie ma, a on jest. To nigdy nie wróci.

Jak czytać awarię wymiany kluczy

IKEv2 mówi ci, dlaczego odmówił, a nazwy komunikatów notify są na tyle konkretne, że wystarczą do diagnozy. Dobrze jest najpierw mieć przed sobą kształt całej wymiany, bo każdy notify poniżej należy do konkretnego jej szczebla.

Wymiana IKEv2 krok po kroku i usterka, która mieszka na każdym krokuKażdy krok wymiany i usterka, która na nim mieszkaKlientza translatoremBramaprawdziwy adresCo tu zawodziżądanie IKE_SA_INIT: UDP 500nic nie wraca: 809 ERROR_VPN_TIMEOUTodpowiedź IKE_SA_INIT: UDP 500NO_PROPOSAL_CHOSEN, INVALID_KE_PAYLOADwykryto NAT, obie strony na 4500brak przejścia: proto 50 ginie na translatorzeIKE_AUTH: UDP 4500, zaszyfrowanyza duży, zgubiony fragment, retransmisja, timeoutodpowiedź IKE_AUTH: utworzono CHILD_SAAUTHENTICATION_FAILED: 13801, 13806ESP w UDP 4500: twój ruchTS_UNACCEPTABLE: zestawiony, nic się nie ruszakeepalive: 1 bajt co 20 s, na zawszebrak keepalive: mapowanie wygasa w ciszyPrzejście to zawias.Powyżej wszystko to UDP 500. Poniżej wszystko to UDP 4500. Jeśli przejście nie nastąpi, wkładaszprotokół 50 do translatora, który nie ma czego przepisać, i to nigdy nie wróci.Usterka rozmiaru mieszka na jednym szczeblu.IKE_AUTH niesie łańcuch certyfikatów, więc to jedyny duży komunikat na tej drabinie. Klucz współdzielony, który łączytam, gdzie certyfikat nie, to zgubiony fragment, a nie zły certyfikat.Utworzone to nie to samo co działające.Skojarzenie potomne może istnieć i nic nie nieść, jeśli strony nie zgadzają się, jaki ruch obejmuje.Każda usterka z prawej kolumny trafia do klienta jako timeout, czymkolwiek naprawdę była.
Wymiana od pierwszego pakietu do stanu ustalonego, z usterką, która mieszka na każdym kroku. Przejście z 500 na 4500 to zawias: wszystko powyżej to jeden port, wszystko poniżej to drugi, a jeśli przejście nigdy nie nastąpi, wkładasz protokół 50 do translatora, który nie może go przenieść. IKE_AUTH to jedyny duży komunikat, i dlatego klucz współdzielony może się połączyć tam, gdzie certyfikat nie: to zgubiony fragment, a nie zły certyfikat.
NotifyCo naprawdę znaczyGdzie szukać
NO_PROPOSAL_CHOSENŻadna z oferowanych kombinacji szyfru, integralności, grupy DH i PRF nie jest do przyjęcia dla drugiej stronyObie listy propozycji; spodziewaj się wycofanego algorytmu po jednej stronie
INVALID_KE_PAYLOADNiezgodność grupy Diffiego-Hellmana: zaproponowałeś jedną grupę, druga strona chce innejGrupa DH, pierwsza rzecz w propozycji
AUTHENTICATION_FAILEDZły klucz, certyfikat albo tożsamość: niezgodny klucz współdzielony, wygasły certyfikat albo ID inne, niż oczekuje druga stronaTożsamość, nie tylko sekret
TS_UNACCEPTABLESelektory ruchu się nie pokrywają: prosisz o ochronę podsieci, których druga strona nie będzie chronićKonfiguracja selektorów po obu stronach
INVALID_SPIPakiet przyszedł do skojarzenia, które już nie istnieje, zwykle po jednostronnym restarcieCzy jedna strona zrobiła rekey albo się zrestartowała

Wytyczne Juniper dla fazy 2 mówią to samo o najczęstszym z nich: „no proposal chosen” oznacza, że „the device did not accept any of the IKE Phase 2 proposals that the peer sent”, a poprawką jest propozycja do przyjęcia dla obu stron, a nie kolejny restart40.

Na strongSwanie stan wszystkiego w jednym poleceniu:

swanctl --list-sas                 # what is established, and what it negotiated
swanctl --log                      # the negotiation as it happens

Na Cisco show crypto ikev2 sa i show crypto ipsec sa, z debug crypto ikev2, gdy tunel nie chce wstać41. Na Junos show security ike security-associations i show security ipsec security-associations, z negocjacją w show log kmd-logs42.

Czy NAT traversal naprawdę został wynegocjowany?

To sprawdzenie, które ludzie pomijają, a wyjaśnia ono dużą część przypadków „działa z biura, a z domu nie”.

Każda strona wysyła hasze adresów i portów, które według niej są w grze. Jeśli hasz, który druga strona wyliczy z otrzymanego pakietu, nie zgadza się z wysłanym, między wami jest translator i obie strony przechodzą na UDP 4500. Jeśli wykrywanie zawiedzie, bo jedna strona ma traversal wyłączony albo coś pośrodku zniekształca wymianę, obie strony dalej używają gołego ESP, które translatora nie przeżyje.

Więc: zobacz port 4500 w przechwyceniu, w obu kierunkach, albo traversal nie zachodzi. Nie wierz konsoli na słowo.

Potem sprawdź, czy keepalive naprawdę działa i czy jego interwał jest krótszy niż czas, po jakim twój operator wygasza mapowania. Domyślnie to dwadzieścia sekund6; minimum ze standardu dla operatorów NAT to dwie minuty9; co robi twój konkretny operator, tego nie widzisz. Jeśli tunel umiera po bezczynności i ożywa przy ruchu, to za każdym razem jest ta usterka.

Liczniki jądra, których prawie nikt nie czyta

Na Linuksie warstwa transformacji prowadzi pełny podział błędów i to najszybszy sposób, żeby zamienić „nie działa” w konkretną przyczynę. Liczniki dokumentuje samo jądro43.

cat /proc/net/xfrm_stat        # error counters, by cause
ip -s xfrm state               # per-SA packet and byte counters
ip xfrm policy                 # what should be protected, and in which direction

Lepiej czyta się to jako ścieżkę niż jako listę. Pakiet przechodzi przez pięć etapów i każdy ma własny licznik:

Pięć etapów i licznik, który nazywa ten, na którym zginął twój pakietŚledź jeden pakiet i niech licznik nazwie etap, na którym zginąłTwoja politykaczy ten ruch jest chroniony?XfrmOutPolBlockodrzucasz go sam, celowo, w polityceTwoje skojarzenieszyfruj, zapieczętuj, numerujXfrmOutNoStatespolityka pasowała, a nie ma skojarzenia, które by go przeniosłoŚcieżkatranslator, MTU, filtrynic nie rośnie, po żadnej stronietu mieszkają NAT, MTU i filtrowanie, a żaden licznik tego nie widziIch skojarzeniecel + protokół + SPIXfrmInNoStates · XfrmInStateProtoError · XfrmInStateSeqErrordotarł, a kryptografia zawiodła: złe SPI, zły klucz, poza oknemIch politykaczy to miało być chronione?XfrmInTmplMismatch · XfrmInNoPolskryptografia była dobra, a polityka nie zgodziła się, czy miało byćEtap trzeci nie ma licznika.Wszystko, co ćwierć wieku translacji zrobiło temu protokołowi, dzieje się tutaj, a warstwa transformacjipo żadnej stronie nie widzi z tego ani pakietu. Dlatego przechwycenie idzie przed konsolą.Etapy czwarty i piąty to przeciwne usterki.Czwarty: kryptografia zawiodła. Piąty: zadziałała, a coś nie zgodziło się, czy powinnabyła. Prawie zawsze ogląda się je w złej kolejności, bo piąty wygląda na usterkę kryptografii, a nią nie jest.Nazwy liczników są z Linuksa. Na Junos te same etapy pokazuje show security ipsec statistics; naFisher-Price OS (Windows) Get-NetIPsecQuickModeSA i dziennik Windows Firewall with Advanced Security.
Pięć etapów i licznik, który nazywa ten, na którym zginął twój pakiet. Etap trzeci jako jedyny nie ma żadnego licznika: mieszkają tam translator, MTU i każdy filtr pośrodku, a warstwa transformacji po żadnej ze stron nie widzi z tego ani jednego pakietu. To cały argument za sięgnięciem po przechwycenie przed konsolą. Etapy czwarty i piąty to przeciwne usterki i prawie zawsze ogląda się je w złej kolejności.

Obserwuj, który się rusza, gdy usterka występuje:

LicznikOpis jądraCo znaczy w praktyce
XfrmInNoStates„No state is found i.e. Either inbound SPI, address, or IPsec protocol at SA is wrong”Ich pakiety przychodzą do skojarzenia, którego nie masz; zwykle jednostronny rekey albo restart
XfrmInStateSeqError„Sequence error i.e. Sequence number is out of window”Zmiana kolejności albo kłopoty z oknem ochrony przed powtórzeniem; zobacz interakcję z QoS powyżej
XfrmInStateProtoError„Transformation protocol specific error e.g. SA key is wrong”Klucze się nie zgadzają: skojarzenie przeżyło rekey tylko po jednej stronie
XfrmInTmplMismatch„No matching template for states e.g. Inbound SAs are correct but SP rule is wrong”Skojarzenie jest dobre, a polityka zła
XfrmInNoPols„No policy is found for states e.g. Inbound SAs are correct but no SP is found”Przychodzi chroniony ruch, o którego ochronę nic nie prosiło
XfrmOutPolBlock„Policy discards”Odrzucasz go sam, celowo, w polityce
XfrmOutNoStates„No state is found”Ruch pasował do polityki bez skojarzenia, które by go przeniosło: tunel nigdy nie wstał

XfrmInTmplMismatch i XfrmInNoPols to dwa, które warto znać z widzenia, bo oba znaczą, że kryptografia jest w porządku, a polityka nie, czyli odwrotnie, niż wszyscy szukają na początku.

Mówi, że jest zestawiony, i nic się nie rusza

Obie strony zestawione, brak ruchu. Odczytaj liczniki poszczególnych skojarzeń w obu kierunkach:

ip -s xfrm state
  • Bajty wychodzące rosną, przychodzące stoją: szyfrujesz i wysyłasz, a nic nie wraca. Albo twoje ESP do nich nie dociera, albo ich nie dociera do ciebie. Poproś drugą stronę o ich licznik wychodzący; jeśli też rośnie, pakiety giną po drodze, a następne pytanie brzmi gdzie, i jest to pytanie o TTL, a nie o kryptografię.
  • Oba stoją: nic nie jest podawane do tunelu. Routing albo polityka, nie IPsec. W konfiguracji opartej na trasach sprawdź, czy trasa naprawdę wskazuje na interfejs tunelu; w konfiguracji opartej na politykach sprawdź selektory.
  • Oba rosną, a aplikacje dalej nie działają: to nie tunel. Zobacz, co jest po drugiej stronie.

Wytyczne Juniper dla tego przypadku to ten sam instynkt w ich języku: jeśli rośnie tylko licznik pakietów wychodzących w sesji, potwierdź z drugą stroną, czy ruch w ogóle dociera44.

Małe rzeczy działają, duże wiszą

MTU. Zawsze MTU. Test zajmuje dziesięć sekund:

ping -M do -s 1400 10.0.0.1      # inside the tunnel, do-not-fragment set
ping -M do -s 1300 10.0.0.1      # step down until it succeeds

Miejsce, w którym zaczyna się udawać, mówi ci, jaki jest naprawdę użyteczny rozmiar. Potem niech TCP samo to ustala, przez przycięcie ogłaszanego rozmiaru segmentu do ścieżki, zamiast liczyć na to, że każdy błąd ICMP przetrwa podróż:

nft add rule inet filter forward tcp flags syn tcp option maxseg size set rt mtu

I napraw też przyczynę, którą prawie zawsze jest zbyt szeroka reguła ICMP gdzieś na granicy. Odrzucaj echo, jeśli chcesz. Gdzie indziej argumentowałem, że na to zasługuje. Ale zostaw Fragmentation Needed i Packet Too Big. To mechanizm, a nie uprzejmość.

Pada według zegara

Mierz czas awarii. Sam interwał nazywa przyczynę.

  • Stały okres zgodny ze skonfigurowanym czasem życia: rekey. Skojarzenie wygasa, a negocjacja zastępcza zawodzi albo wpada w wyścig. Sprawdź czasy życia po obu stronach; różne wartości są normalne i w porządku, ale twardy czas życia po jednej stronie krótszy niż miękki po drugiej daje dokładnie to.
  • Po okresie bez ruchu, wraca przy pierwszym użyciu: wygasło mapowanie NAT. Interwał keepalive albo jego brak.
  • Dead peer detection zrywa tunel, choć łącze jest sprawne: giną sondy, a nie druga strona, często dlatego, że sondy są jedynym ruchem, a mapowanie już zniknęło.

Drugi użytkownik zabija pierwszego

Dwie strony docierają do koncentratora z jednego adresu, uwierzytelniając się tą samą tożsamością. Brama ma wybór między zachowaniem starego skojarzenia a zastąpieniem go, a częstym ustawieniem domyślnym jest zastąpienie. Więc drugie połączenie wygrywa, a pierwsze po cichu umiera.

Daj każdej stronie naprawdę unikalną tożsamość, a nie adres ani wspólną nazwę, i ustaw bramę tak, żeby trzymała wiele skojarzeń z jednego adresu, zamiast zakładać jedno na stronę. Potem przetestuj to jedynym sposobem, który się liczy: dwóch klientów, jeden adres, w tym samym czasie. Jeśli w twoim teście odbiorczym nigdy nie było dwóch użytkowników za jednym NAT-em, nie przetestowałeś przypadku, w którym jest większość twoich użytkowników.

Te same usterki na Fisher-Price OS (Windows)

Każde sprawdzenie powyżej działa z maszyny uniksowej i jeśli masz taką w tej sieci, to jej użyj, bo szybciej powie ci prawdę i nie obchodzi jej, co działa po drugiej stronie. Ale wielu czytelników ma klienta, który nie chce się połączyć, system operacyjny, który celowo ukrywa przed nimi maszynę, i nic innego do oglądania. Więc oto ta sama metoda jeszcze raz, w tej samej kolejności, z narzędziami, które ten system naprawdę dostarcza.

Obserwuj kabel. Nie ma tcpdump, ale jest przechwytywanie. Uruchom je z podwyższonymi uprawnieniami, odtwórz awarię, zatrzymaj:

netsh wfp capture start cab=on file=ipsec
netsh wfp capture stop

To zapisuje plik .cab. W środku jest zapis tego, co platforma filtrowania i wymiana kluczy naprawdę robiły w czasie usterki, a to więcej, niż przyzna którakolwiek z konsol. Żeby zajrzeć na żywo zamiast do archiwum, ten sam zestaw poleceń wypisuje na konsolę z file=-: netsh wfp show state „Displays the current state of WFP and IPsec”, a netsh wfp show ikeevents „Displays recent Internet Key Exchange (IKE) epoch events matching the specified parameters”, z filtrem na jedną drugą stronę45.

netsh wfp show state file=-
netsh wfp show ikeevents remoteaddr=203.0.113.5 file=-

show ikeevents to tutaj najbliższy odpowiednik dziennika wymiany, który każdy inny stos zapisuje bez proszenia. Warto wiedzieć, że istnieje. W przeciwnym razie interfejs daje ci trzycyfrową liczbę i nic więcej, a ty diagnozujesz wymianę kluczy na zgadywanie.

Odczytaj skojarzenia, i to oba. Odpowiednikami ip -s xfrm state i swanctl --list-sas są dwa cmdlety, a podział między nimi to cała diagnoza:

Get-NetIPsecMainModeSA
Get-NetIPsecQuickModeSA

Main mode to wymiana kluczy. Quick mode przenosi pakiety. Microsoft opisuje tę relację wprost: „There is only one main mode SA between a pair of computers, but there can be many quick mode SAs”46. Więc main mode obecny przy pustym quick mode to ta sama usterka co IKE_SA zestawione bez CHILD_SA pod spodem i znaczy to samo: obie strony uzgodniły, jak rozmawiać, a potem nie uzgodniły, co chronić. Patrz na selektory ruchu, nie na szyfry.

Czytaj dzienniki, w dwóch miejscach, w których się chowają. Awarie na poziomie połączenia trafiają do dziennika Application ze źródłem RasClient, a użyteczna jest własna uwaga Microsoftu o ich czytaniu: „All error messages return the error code at the end of the message”47. Ta liczba jest diagnozą, a następna sekcja mówi, co te liczby znaczą. Decyzje polityki i filtrowania trafiają zupełnie gdzie indziej, do Applications and Services Logs, do kanałów Windows Firewall with Advanced Security. Dwa dzienniki, dwa zespoły, jedna usterka.

Zbierz to porządnie, gdy musisz eskalować. Wspierany pakiet to TSS: TSS.ps1 -Scenario NET_VPN na kliencie, TSS.ps1 -Scenario NET_RAS na serwerze, uruchomione przed odtworzeniem usterki i zatrzymane po nim48. Naucz się go, zanim ktoś cię o niego poprosi.

Kiedy wisi na „Łączenie” i kończy się limitem czasu

To usterka, która zapełnia zgłoszenia, a słowo w komunikacie błędu kłamie. Zacznij od nazwania kodu. Kod jest konkretny, nawet gdy komunikat jest bezużyteczny.

Timeout połączenia to jedna z trzech rzeczy i żadna nie jest zegaremCo klient nazywa timeoutem i czym to naprawdę byłoKlient mówi: timeout809, 718, 828, 930, 638: pięć kodów, jedno słowo i żaden nie jest zegaremTo jedna z trzech rzeczy, a jeden test mówi któraNic nie dotarłoprzypadek ciszyTest: przechwyć u klienta. Czy UDP 500 wychodzi, a nic nie wraca?Filtrowanie na ścieżce albo brak NAT traversal, więc 4500 nigdy nie wysłano.Dotarło, za dużeprzypadek fragmentuTest: czy klucz współdzielony łączy tam, gdzie certyfikat nie?IKE_AUTH niesie łańcuch, więc się fragmentuje, a fragment ginie na ścieżce.To nie tunelprzypadek złej warstwyTest: czy brama w tej samej sekundzie loguje błąd uwierzytelniania?930 to RADIUS. 812 to metoda uwierzytelniania. 13801 i 13806 to certyfikaty.Żadna z trzech nie jest zegarem.Wydłużenie limitu czasu to jedyne, do czego zachęca interfejs, i jedyne, co ani razuniczego z tego nie naprawiło. To słowo tam jest, bo warstwa zgłaszająca awarię nie widzi dość daleko.Testuj w tej kolejności: pierwsze to 30 sekund przechwytywania, drugie jedna próba połączenia, trzecie dziennik.
Pięć kodów błędów ma w nazwie słowo timeout i żaden z nich nie jest zegarem. To jedna z trzech rzeczy, a rozdziela je jeden test: przechwycenie mówi, czy cokolwiek w ogóle wróciło, jedna próba połączenia z kluczem współdzielonym mówi, czy wymiana certyfikatów była po prostu za duża, żeby dotrzeć, a dziennik samej bramy mówi, czy tunel w ogóle był problemem. Testuj je w tej kolejności, bo to także kolejność ich kosztu.
KodNazwa w raserror.hCo naprawdę się stało
809ERROR_VPN_TIMEOUTNic w ogóle nie wróciło. Przyczyna podana przez Microsoft: „the UDP 500 or 4500 ports on the VPN server or firewall are blocked”47, ale zablokowane obejmuje trzy różne rzeczy i tylko jedna z nich to reguła deny. Zwykle 4500 nigdy nie został wysłany, bo NAT traversal nigdy nie został wynegocjowany, albo pomocnik, który kiedyś go przenosił, został wyłączony. Czytaj dalej, zanim poprosisz o zmianę na zaporze
789ERROR_OAKLEY_GENERAL_PROCESSING„The L2TP connection attempt failed because the security layer encountered a processing error during initial negotiations”: poświadczenia albo certyfikaty, nie sieć
718ERROR_PPP_TIMEOUTCzęść IPsec zadziałała. PPP wewnątrz tunelu L2TP nie dostało odpowiedzi
828ERROR_IDLE_TIMEOUT„The connection was terminated because of idle timeout”: ustawienie po stronie serwera, celowe
930ERROR_AUTH_SERVER_TIMEOUTRADIUS nie odpowiedział na czas. Nie ma to nic wspólnego z IPsec
638ERROR_REQUEST_TIMEOUTTen ogólny. Traktuj go jako brak informacji i idź do kabla

Każdy z nich pochodzi z listy błędów samego Microsoftu49. Teraz przeczytaj jeszcze raz 809. Nazywa się ERROR_VPN_TIMEOUT, a udokumentowaną przyczyną jest zablokowany port. Klient nie przekracza limitu czasu, bo druga strona jest wolna. Przekracza go, bo druga strona milczy, a milczenie to jedyny rodzaj awarii, jaki może zgłosić protokół bez portów i bez wglądu w negocjację.

Uważaj jednak z tym słowem zablokowane, bo dźwiga więcej, niż jest w stanie. Noszą je trzy różne rzeczy i tylko jedna z nich to reguła deny.

Nic nigdy nie wysłało 4500. NAT traversal nie został wynegocjowany, więc klient dalej mówił ESP, a ESP nie daje translatorowi nic do przepisania. Ustawienie domyślne na tej platformie samo w sobie wystarcza za powód: bez wartości rejestru w ogóle nie utworzy skojarzenia NAT-T z serwerem za translatorem31. Więc 4500 nie jest zablokowany. Nigdy go nie próbowano.

Pomocnik, który kiedyś to łatał, został wyłączony. Zapory i domowe routery mają pomocników dla poszczególnych protokołów, czyli IPsec passthrough w sprzęcie konsumenckim i całą rodzinę bram warstwy aplikacji za nim, którzy czytają protokół, z którym NAT sobie nie radzi, i otwierają dla niego ścieżkę powrotną. Na Linuksie automatyczną formę tego wyłączono domyślnie w jądrze 4.7 „for security reasons”, a od tamtej pory zalecenie brzmi: podpinaj pomocnika świadomie regułą albo wcale; wśród objętych pomocników jest ten dla PPTP50.

A wyłączenie ich było słuszne. Pomocnik to kawałek twojej zapory, który parsuje ładunek, a potem wybija dziurę na podstawie tego, co przeczytał. NAT Slipstreaming jest rachunkiem za to: przeglądarka odwiedza stronę, ruch jest ukształtowany tak, że pomocnik SIP albo H.323 w routerze czyta go jako połączenie, i przez NAT otwiera się dziura, w wersji z 2021 roku do dowolnego adresu wewnętrznego, a nie tylko do maszyny, która załadowała stronę51. Wyłączenie pomocników to zamyka. Przestaje też działać twój IPsec. Obie rzeczy są prawdą naraz, a druga nie jest argumentem za cofnięciem pierwszej.

To znowu cały ten wpis w miniaturze. Protokół działał tylko dlatego, że pudełka pośrodku czytały ruch, który nie był ich, i otwierały w jego imieniu dziury, a branża spędziła ostatnią dekadę, słusznie decydując, żeby z tym skończyć.

Więc przechodź przez przyczyny w tej kolejności, od najtańszej.

Jeden: nic nie wraca. Przechwyć ruch na kliencie albo zapytaj bramę. Jeśli UDP 500 wychodzi, a nic nie wraca, to filtrowanie albo osiągalność i żaden zegar tego nie naprawi. Jeśli 500 przechodzi w obie strony, a 4500 nigdy się nie pojawia, NAT traversal nie został wynegocjowany. A jeśli któraś strona jest za translatorem, wracasz do wartości rejestru z wcześniejszej części wpisu: AssumeUDPEncapsulationContextOnSendRule, 1 albo 2, na obu maszynach, potem restart31. Bez niej klient odmawia z założenia i zgłasza to jako przekroczenie limitu czasu.

Dwa: odpowiedź jest za duża, żeby dotrzeć. Ta zjada całe popołudnia. Uwierzytelnianie certyfikatem sprawia, że druga wymiana jest duża, bo niesie łańcuch, a duża wymiana się fragmentuje. Fragmenty są odrzucane przez te same urządzenia pośrednie co wszystko inne w tym wpisie, klient retransmituje w tę samą dziurę, potem się poddaje i mówi timeout. Objaw sam w sobie jest diagnozą: klucz współdzielony się łączy, a certyfikat nie. To nie usterka certyfikatu. To usterka rozmiaru, bo wymiana z kluczem współdzielonym jest na tyle mała, że się mieści. Standardowa fragmentacja IKEv2 istnieje właśnie po to23, a strongSwan zapisuje, kiedy ta platforma ją dostała: „IKEv2 fragmentation is supported since the v1803 release of Windows 10 and Windows Server”33. Cokolwiek starszego albo brama z wyłączoną fragmentacją i polegasz na ścieżce, która przeniesie pofragmentowany datagram UDP. Wiele takich nie przeniesie.

Trzy: łączy się, a potem pada według zegara. Zmierz czas. Jeśli umiera po stałym okresie bezczynności, to 828 i jest to konfiguracja, a nie usterka: -IdleDisconnectSeconds na serwerze, a -SALifeTimeSeconds, -MMSALifeTimeSeconds i -SADataSizeForRenegotiationKilobytes to pozostałe trzy zegary, które mogą zakończyć sesję52. Ten ostatni kończy ją według ilości danych, a nie czasu, i dlatego sesja może niezawodnie umierać podczas kopiowania dużego pliku i nigdy podczas całego dnia z pocztą. A jeśli umiera przy rekeyu, gdy klient jest za NAT, to udokumentowana usterka współpracy z wcześniejszej części: klient odrzuca rekey inicjowany przez serwer z błędem Microsoftu 13863, a odpowiedzią po stronie bramy jest przestać go inicjować i zostawić to klientowi33.

Cztery: to w ogóle nie tunel. 930 to RADIUS. 812 to metoda uwierzytelniania, której serwer nie przyjął47. 13801 i 13806 to certyfikaty: złe rozszerzone użycie klucza, wygaśnięcie, brak certyfikatu głównego albo nazwa serwera, która nie pasuje do podmiotu certyfikatu47. We wszystkich czterech przypadkach negocjacja tunelu była w porządku, a jeśli spędzisz popołudnie na szyfrach, nie znajdziesz żadnego z nich.

Oto, co warto wynieść z tej tabeli. Sześć kodów błędów, pięć z nich ze słowem timeout w nazwie, i żaden z nich nie jest w rzeczywistości przekroczeniem limitu czasu. To zablokowany port, zgubiony fragment, decyzja polityki i serwer RADIUS, wszystkie w tym samym słowie, bo warstwa zgłaszająca awarię nie widzi dość z tego, co się stało, żeby powiedzieć coś bardziej użytecznego. Wydłużenie zegara nie naprawia żadnego z nich, a wydłużenie zegara jest dokładnie tym, do czego zachęca cię interfejs.

Czego używać zamiast tego

Nie będę udawał, że zamiennik jest egzotyczny. Jest w jądrze i jest tam od lat.

WireGuard to jeden port UDP, jeden klucz na stronę, żadnej negocjacji szyfrów i żadnej zwinności protokołu. Stanowisko autora w tej sprawie jest świadome i wypowiedziane: „It intentionally lacks cipher and protocol agility. If holes are found in the underlying primitives, all endpoints will be required to update. As shown by the continuing torrent of SSL/TLS vulnerabilities, cipher agility increases complexity monumentally.”53 Ta jedna decyzja usuwa za jednym zamachem NO_PROPOSAL_CHOSEN, INVALID_KE_PAYLOAD, ataki typu downgrade i wynik Logjam, bo nie ma czego negocjować i nie ma czego obniżać.

Jest też uczciwy co do kosztu, ja również: brak zwinności oznacza, że gdy jakiś prymityw naprawdę padnie, aktualizujesz całą flotę, zamiast przestawić jedną linijkę konfiguracji. To prawdziwy koszt operacyjny i jest to właściwy koszt do zapłacenia.

Reszta zgadza się z listą powyżej niemal punkt po punkcie. Posiadanie portu UDP oznacza, że NAT i CGNAT traktują go jak każdy inny przepływ, a ECMP i LAG haszują go jak każdy inny przepływ. Roaming jest wbudowany, a nie przykręcony: uwierzytelniony pakiet z nowego adresu przenosi punkt końcowy drugiej strony, więc telefon przechodzący z WiFi na sieć komórkową niczego nie negocjuje od nowa. Na nieuwierzytelniony pakiet nie odpowiada niczym, więc skaner znajduje zamknięty port tam, gdzie przy IPsec znalazłby koncentrator do rozmowy. I ma poniżej 4000 linii kodu53, wobec stosu, który potrzebuje dokumentu wyliczającego jego szesnaście niezgodności z jednym urządzeniem pośrednim.

Pod względem wydajności po prostu wypadł w pomiarach szybciej niż obie konfiguracje IPsec, z którymi go porównano: 1011 Mbit/s wobec 881 i 825, przy niższym opóźnieniu53. Nie wycofywałbym protokołu z powodu benchmarku. Wspominam o tym, bo ostatnim argumentem, który zostaje przy IPsec, jest zwykle wydajność, a to też nie jest prawda.

Jeśli chodzi o dostęp człowieka do aplikacji, a nie sieci do sieci, odpowiedzią w ogóle nie jest tunel. Tożsamość przy drzwiach wejściowych, aplikacja opublikowana przez nie, nic nie jest routowane. Zbudowałem to z Proxmoksem i Cloudflare Access we wpisie Zero Trust VDI Without the Cloud Bill, a dla tego wpisu istotne jest to, że użytkownik, który potrzebuje trzech wewnętrznych aplikacji, nie potrzebuje trasy do całego twojego środowiska.

I powiedz głośno to, o czym się milczy w sprawie sprzętu. Tak, są karty sieciowe i układy ASIC z odciążaniem ESP i to prawdziwy argument za IPsec na konkretnym sprzęcie przy konkretnych prędkościach. To argument o krzemie, który ktoś już ci sprzedał, a nie o tym, że protokół jest słuszny. Dlatego się starzeje, i to szybko. PPTP przetrwał dokładnie w ten sam sposób, dokładnie tak długo, jak istniało pole wyboru.

Wycofać to porządnie

Wycofanie to plan z datami, a nie uczucie. Oto plan, pod którym bym się podpisał.

Zatrzymaj nowe wdrożenia IPsec teraz. Nie „preferuj alternatyw”. Zatrzymaj. Każdy nowy tunel to tunel, który ktoś będzie musiał później migrować, a te budowane dziś będą działać jeszcze w 2035 roku, chyba że ktoś w tym tygodniu powie nie.

Najpierw zrób dostęp zdalny, bo tam każda awaria z tego wpisu uderza najmocniej: CGNAT, współdzielony adres, keepalive, drugi użytkownik w tym samym domu, czarna dziura MTU w przypadkowej sieci hotelowej. To także najłatwiejsze do przeniesienia, bo punkty końcowe są zarządzane, a zmiana dotyczy klienta.

Potem site-to-site przez publiczny internet, czyli ten sam zestaw problemów z mniejszą liczbą punktów końcowych i oknem serwisowym.

Na koniec zostaw tunele, których oba końce nie są twoje: partnera, regulatora, usługę zarządzaną operatora. One przesuwają się, gdy przesuwa się umowa, a sposób, żeby je przesunąć, to następny punkt.

Przestań kupować sprzęt, którego jedynym tunelem jest IPsec. Wpisz to do przetargu. Linijka wymagająca nowoczesnego tunelu opartego na portach, z obsługą roamingu, to linijka, na którą producent albo odpowie, albo nie, i tak argument z zainstalowanej bazy w końcu przegrywa. Ten argument jako jedyny trzyma cokolwiek z tego przy życiu i pokonują go wyłącznie zakupy.

Zapisz, które tunele zostały i dlaczego, i postaw przy każdym datę. Protokół, którego nikt nie był właścicielem przez dziesięć lat, to sposób, w jaki PPTP dotrwał do 2026 roku. Inwentarz z datami to różnica między wycofaniem czegoś a samym nielubieniem tego.

Jeśli wciąż go wdrażasz, czy możesz nazywać się profesjonalistą?

To szczere pytanie i odpowiem na nie uczciwie, bo do niego zmierzała cała reszta tego wpisu.

To zależy od tego, czy wiesz. A wiedza nie jest czymś, co ci się przydarza. Upewnianie się, że wiesz, to twoja praca.

Jeśli w tym roku stawiasz nową usługę dostępu zdalnego na IPsec i nie potrafisz powiedzieć, bez sprawdzania czegokolwiek, dlaczego ESP nie ma portów, co robi z nim łącze domowe za NAT-em operatorskim, dlaczego sieć z NAT64 w ogóle go nie przeniesie albo do czego naprawdę służy ten jednobajtowy pakiet co dwadzieścia sekund, to nie. Nie w tej sprawie, jeszcze nie. Nie wybierasz protokołu. Powtarzasz kształt, bo poprzedni tak wyglądał, a nikt w pokoju nie zapytał dlaczego, łącznie z tobą. Porażką nie jest luka. Każdy ma luki. Porażką jest budowanie nad luką, której nigdy nie poszedłeś zamknąć. Dlatego osoba, która odziedziczy to w 2035 roku, dostanie dekadę zgłoszeń, których dało się uniknąć w dniu, w którym to narysowałeś.

Nazwę to właściwym słowem, bo grzeczna wersja krąży od dwudziestu lat i niczego nie zmieniła. Ktoś, kto wdraża protokół, którego nie potrafi wyjaśnić, nie jest inżynierem. Jest naśladowcą. Czyta z kartek: architektury referencyjnej producenta, ostatniego wniosku o zmianę, diagramu, który ktoś narysował w 2014 roku i którego nikt od tamtej pory nie otworzył, czyta je z prawdziwym przekonaniem, a za tym występem nie ma nigdzie zrozumienia. Z zewnątrz wygląda to dokładnie jak kompetencja. I dalej wygląda dokładnie jak kompetencja aż do pierwszej awarii, której kartki nie obejmują, a od tej chwili to jedyna rzecz w pokoju, która ma znaczenie.

Kartki są też powodem, dla którego ten protokół wciąż tu jest. Nikt w 2026 roku nie stanął przy tablicy i nie argumentował za IPsec na podstawie jego zalet. Wdrożono go znowu, bo był na kartce, a kartkę napisał producent, którego interesem jest, żebyś dalej kupował pudełko, które go terminuje. Tak coś przeżywa własny nekrolog o dwadzieścia lat: nie dlatego, że ktoś tego broni, tylko dlatego, że ani razu nie musiało się wytłumaczyć w pokoju, w którym ktoś potrafiłby odróżnić jedno od drugiego.

I to się wytyka. Na głos, w pokoju, w tamtej chwili, a nie mruczy potem na korytarzu. Jeśli ktoś stawia słowo profesjonalista obok swojego nazwiska, to słowo przychodzi z zaproszeniem do pytań, a pytanie nie jest niegrzeczne. Bycie zapytanym i posiadanie odpowiedzi to cała różnica między tym słowem a wizytówką.

Najbardziej ma to znaczenie, gdy za to płacisz. Firma doradcza, MSP, dział usług profesjonalnych producenta, integrator z umowy ramowej: to, co kupujesz, to osąd, a osąd to jedyna rzecz, której nie możesz sprawdzić przy odbiorze. Więc sprawdź go wcześniej. Zapytaj, dlaczego ten protokół, a nie inny. Zapytaj, co się z nim dzieje na łączu z NAT-em operatorskim, w komórkowej sieci tylko z IPv6, na ścieżce, która po cichu gubi fragmenty. Zapytaj, na które z tych rzeczy osobiście trafili i co z tym zrobili. W ciągu dwóch minut będziesz wiedział, czy ktoś ci coś mówi, czy coś ci odczytuje, a dwie minuty to znacznie tańszy test niż cztery lata zgłoszeń. A jeśli odpowiedzią są kartki, a ty i tak podpisujesz, to też jest decyzja, tyle że teraz jest twoja, a nie ich.

Jeśli potrafisz to wszystko powiedzieć, a i tak to wdrażasz, bo regulator wymienia protokół z nazwy, bo sprzęt partnera nie terminuje niczego innego albo bo zamiennik jest w przyszłorocznym budżecie, a to musi działać w marcu, to tak, oczywiście, i robisz swoją pracę porządnie. Ograniczenia są prawdziwe, a ja budowałem wokół gorszych. Tych dwóch nie odróżnia protokół na diagramie. Odróżnia ich to, czy zapisałeś dlaczego i czy obok jest data.

Nie do obrony jest pozycja środkowa. Wiedzieć dość, żeby czuć niepokój, i i tak to budować, bo nikt nie kazał ci tego uzasadnić. To nie inżynieria. To nawyk z dołączonym numerem zmiany i dokładnie w ten sposób L2TP trafił do karty katalogowej wydrukowanej w tym roku.

Więc zadaj sobie to pytanie, zanim zamknie się przetarg, a nie po nim. Profesjonalista to nie słowo o tym, jakie protokoły znasz. To słowo o tym, czy potrafisz obronić ten, który wybrałeś, na głos, przed kimś, kto zna sposoby, w jakie zawodzi. Jeśli potrafisz, wdrażaj to, czego wymagają ograniczenia, i śpij spokojnie. Jeśli nie potrafisz, właśnie znalazłeś to, co dziś wieczorem masz przeczytać, i to nie jest obelga. Każdy był kiedyś naśladowcą, bez wyjątku, ja też. Nie do obrony jest wybór, żeby nim zostać, i nazywanie tego karierą.

Dobry pomysł ma prawo się skończyć

Chcę być wobec IPsec uczciwy, bo na to zasługuje.

To był właściwy instynkt. Bezpieczeństwo należy nisko w stosie, gdzie wszystko je dziedziczy i żadnej aplikacji nie trzeba ufać, że zrobi to dobrze. Związanie skojarzenia z adresem nie było błędem w 1995 roku: adres był maszyną, a budowanie na tym było słuszne. Ludzie, którzy to pisali, byli poważnymi ludźmi rozwiązującymi prawdziwy problem, a najlepiej ujmuje to, ze wszystkich dokumentów, właśnie artykuł o WireGuardzie: warstwowa budowa IPsec jest zdrowa, wszystko jest na właściwym miejscu, z akademicką doskonałością53.

A potem grunt się przesunął. Nie dlatego, że IPsec zrobił coś źle, tylko dlatego, że ta branża uznała adresy za koszt, którym trzeba zarządzać, a nie za coś, co dostaje każda maszyna, i zbudowała dwadzieścia pięć lat translacji, żeby uniknąć alternatywy. Fundament IPsec po cichu wycofano, a zamiast to przyznać, podkładaliśmy podkładki. Enkapsulacja w UDP. Potem keepalive. Potem enkapsulacja w TCP dla sieci, które blokują UDP. Potem kolejny nagłówek UDP, żeby router znalazł coś do haszowania. Każda poprawka rozsądna sama w sobie; ich stos to protokół trzymany w pionie przez ludzi, którym płaci się za trzymanie go w pionie.

To jest część, na którą warto się złościć, i tak naprawdę wcale nie chodzi w niej o IPsec. Nasza branża jest bardzo dobra w utrzymywaniu rzeczy i bardzo słaba w ich kończeniu. Utrzymanie jest fakturowalne, zabudżetowane, obsadzone i bezpieczne. Wycofanie to decyzja, którą ktoś musi podpisać własnym nazwiskiem, bez natychmiastowej nagrody. Więc PPTP żył czternaście lat po dowodzie, że jest bezwartościowy, L2TP wciąż jest dostarczany na pudełkach sprzedawanych w tym roku, a IKEv1 negocjował tunele jeszcze przez dekadę po tym, jak trafił do Historic. Nie dlatego, że ktoś ich bronił. Dlatego, że nikt nigdy nie musiał ich zabić.

Nie ma nagrody za zrobienie 90% dobrze. Ferguson i Schneier napisali to o IPsec w 1999 roku, a to, co wydarzyło się od tamtej pory, to trzydzieści lat, w których branża za każdym razem w nowy sposób robi źle ostatnie 10% i nazywa łatkę rozwiązaniem.

Dobry pomysł wciąż ma prawo się skończyć. Wiedza, kiedy przestać coś utrzymywać, jest umiejętnością, i to właśnie tą, w której ten zawód jest najgorszy. Ktoś musi być tym, kto mówi, że protokół przeżył swoje, zapisuje datę i ponosi konsekwencje tego, że to on to powiedział. Inaczej w 2040 roku wciąż będziemy wysyłać jednobajtowy pakiet co dwadzieścia sekund, żeby tablica nie wystygła w pudełku, które nie jest nasze, w sieci, która zabrała nam adresy i jeszcze kazała sobie za to zapłacić.


  1. RFC 4301 — Security Architecture for the Internet Protocol, grudzień 2005. Definiuje skojarzenie bezpieczeństwa i trójkę, po której się je wyszukuje: adres docelowy, protokół bezpieczeństwa i SPI. ↩︎ ↩︎

  2. RFC 4302 — IP Authentication Header, grudzień 2005. Kontrola integralności AH obejmuje niezmienne pola nagłówka IP, łącznie z adresem źródłowym i docelowym. ↩︎ ↩︎

  3. RFC 9329 — TCP Encapsulation of Internet Key Exchange Protocol (IKE) and IPsec Packets, listopad 2022, zastępuje RFC 8229. Istnieje, bo urządzenia pośrednie w sieciach publicznych blokują UDP. ↩︎ ↩︎ ↩︎

  4. RFC 3715 — IPsec-Network Address Translation (NAT) Compatibility Requirements, marzec 2004. Szesnaście wyliczonych niezgodności, w tym: „Since the AH header incorporates the IP source and destination addresses in the keyed message integrity check, NAT or reverse NAT devices making changes to address fields will invalidate the message integrity check” oraz „Where IP addresses are used as identifiers in Internet Key Exchange Protocol (IKE) Phase 1 or Phase 2, modification of the IP source or destination addresses by NATs or reverse NATs will result in a mismatch between the identifiers and the addresses in the IP header.” ↩︎ ↩︎ ↩︎

  5. Cisco — Configuring IPsec NAT-Traversal, Security Configuration Guide, Cisco IOS XE 17.15.x (Catalyst 9300 Switches). „If PAT found a legislative IP address and port, it would drop the Encapsulating Security Payload (ESP) packet”; nagłówek UDP i 8-bajtowy znacznik non-IKE są wstawiane między zewnętrzny nagłówek IP a nagłówek ESP; lista ograniczeń obejmuje statyczne reguły dla portów 500 i 4500, brak obsługi dynamicznych polityk NAT, brak IPv6 oraz to, że IPsec i NAT nie mogą działać jednocześnie na tym samym urządzeniu. ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎

  6. RFC 3948 — UDP Encapsulation of IPsec ESP Packets, styczeń 2005, z negocjacją w RFC 3947. Definiuje keepalive jako „a one-octet-long payload with the value 0xFF”, wysyłany „if no other packet to the peer has been sent in M seconds. M is a locally configurable parameter with a default value of 20 seconds”, i wymaga wyzerowania sumy kontrolnej UDP: „If the protocol header after the ESP header is a UDP header, set the checksum field to zero in the UDP header.” Microsoft, Cisco, F-Secure, Nortel i SafeNet są na listach autorów RFC 3947 i RFC 3948. ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎

  7. Juniper — Route-Based and Policy-Based VPNs with NAT-T, Junos OS IPsec VPN User Guide. „NAT-T encapsulates both IKE and ESP traffic within UDP with port 4500 used as both the source and destination port”; „Because NAT devices age out stale UDP translations, keepalive messages are required between the peers”; a na SRX5400, SRX5600 i SRX5800 „the total number of tunnels from a given public translated IP cannot exceed 1000 tunnels.” ↩︎ ↩︎ ↩︎

  8. RFC 8221 — Cryptographic Algorithm Implementation Requirements and Usage Guidance for ESP and AH, październik 2017. ENCR_DES MUST NOT, ENCR_3DES SHOULD NOT, AUTH_HMAC_MD5_96 MUST NOT; ESP połączone z AH jest NOT RECOMMENDED. ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎

  9. RFC 4787 — Network Address Translation (NAT) Behavioral Requirements for Unicast UDP, styczeń 2007. REQ-5: „A NAT UDP mapping timer MUST NOT expire in less than two minutes”, przy czym „a default value of five minutes or more for the NAT UDP mapping timer is RECOMMENDED”. ↩︎ ↩︎

  10. RFC 6146 — Stateful NAT64: Network Address and Protocol Translation from IPv6 Clients to IPv4 Servers, kwiecień 2011. „The current specification only defines how stateful NAT64 translates unicast packets carrying TCP, UDP, and ICMP traffic. Multicast packets and other protocols, including the Stream Control Transmission Protocol (SCTP), the Datagram Congestion Control Protocol (DCCP), and IPsec, are out of the scope of this specification.” Pakiety niosące cokolwiek innego „SHOULD be discarded”. ↩︎ ↩︎

  11. RFC 6877 — 464XLAT: Combination of Stateful and Stateless Translation, kwiecień 2013. Daje urządzeniu tylko z IPv6 lokalny stos IPv4, żeby ruch, którego NAT64 nie przenosi, i tak działał. ↩︎

  12. IETF — draft-xu-ipsecme-esp-in-udp-lb, Encapsulating IPsec ESP in UDP for Load-balancing. „Although the ESP SPI field within the IPsec packets can be used as the load-balancing key, but it cannot be used by legacy switches and routers”; „Many cloud service providers allow customers to establish multiple IPsec VPN tunnels in parallel to enable ECMP and increase aggregate bandwidth. However, this approach is not ideal, as each tunnel typically requires its own public IP address, leading to higher public IP consumption and increased operational overhead.” ↩︎ ↩︎

  13. Cisco — Resolve IPv4 Fragmentation, MTU, MSS, and PMTUD Issues with GRE and IPsec. Wieloletnie źródło o narzucie tuneli, wykrywaniu MTU ścieżki i o tym, co się psuje, gdy błędy ICMP nie wracają. ↩︎

  14. Cisco — Troubleshoot IPsec Anti-Replay Check Failures. „Certain QoS features, such as Low Latency Queueing (LLQ), could cause IPsec packet delivery to become out-of-order and dropped by the receiving endpoint due to a replay check failure.” Domyślne okno 64 pakiety; 1024 na nowszych platformach; alternatywnym lekarstwem jest wiele przestrzeni numerów sekwencyjnych na skojarzenie. ↩︎ ↩︎ ↩︎

  15. RFC 2661 — Layer Two Tunneling Protocol “L2TP”, sierpień 1999. Protokół tunelowania dla PPP bez własnej poufności na poziomie pakietów; jego sekcja o bezpieczeństwie odsyła do IPsec. ↩︎

  16. Moxie Marlinspike i David Hulton — Divide and Conquer: Cracking MS-CHAPv2 with a 100% Success Rate, 2012; narzędzie pod adresem github.com/moxie0/chapcrack. Bezpieczeństwo MS-CHAPv2 sprowadza się do jednej operacji DES niezależnie od długości hasła; ówczesny opis w The Register. Ich wniosek był taki, że ruch PPTP należy uważać za nieszyfrowany. ↩︎ ↩︎

  17. Apple — If you see a “VPN Using PPTP May Not Be Secure” alert. PPTP usunięto z wbudowanego klienta w macOS Sierra i iOS 10, 2016. ↩︎

  18. RFC 4303 — IP Encapsulating Security Payload (ESP), grudzień 2005. Protokół IP 50; nagłówek ESP niesie SPI i numer sekwencyjny i nie ma pola portu. ↩︎

  19. RFC 9395 — Deprecation of the Internet Key Exchange Version 1 (IKEv1) Protocol and Obsoleted Algorithms, kwiecień 2023. „Internet Key Exchange Version 1 (IKEv1) has been deprecated, and RFCs 2407, 2408, and 2409 have been moved to Historic status.” ↩︎ ↩︎

  20. RFC 7296 — Internet Key Exchange Protocol Version 2 (IKEv2), październik 2014. Obecna wymiana kluczy i źródło nazw komunikatów notify w tabeli diagnostycznej. ↩︎ ↩︎

  21. RFC 3173 — IP Payload Compression Protocol (IPComp), wrzesień 2001. Własny numer protokołu IP i własne skojarzenia, negocjowane obok ESP. ↩︎

  22. RFC 2367 — PF_KEY Key Management API, Version 2, lipiec 1998. Interfejs jądra, którego demon kluczy używa do instalowania skojarzeń. ↩︎

  23. RFC 7383 — IKEv2 Message Fragmentation, listopad 2014. „This document describes a way to avoid IP fragmentation of large Internet Key Exchange Protocol version 2 (IKEv2) messages.” ↩︎ ↩︎

  24. RFC 4555 — IKEv2 Mobility and Multihoming Protocol (MOBIKE), czerwiec 2006. Pozwala zestawionemu tunelowi przeżyć zmianę adresu. ↩︎

  25. RFC 3706 — A Traffic-Based Method of Detecting Dead Internet Key Exchange (IKE) Peers, luty 2004. ↩︎

  26. draft-beaulieu-ike-xauth — Extended Authentication within IKE (XAUTH). Ostatnia rewizja 02, październik 2001, status Expired, „Expired & archived”, nigdy nie opublikowany jako RFC. Draft zapisuje, że zgłoszono go jako Informational, ponieważ „the IPSRA working group will not accept any protocol which extends ISAKMP or IKE, and the IPsec working group refuses to accept any protocols that deal with remote access.” Mode-Config podzielił ten sam los. ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎

  27. RFC 3193 — Securing L2TP using IPsec, listopad 2001. Współautorstwo w Microsofcie. ↩︎

  28. RFC 2332 — NBMA Next Hop Resolution Protocol (NHRP), kwiecień 1998. Element, dzięki któremu oddziały w DMVPN znajdują się nawzajem. ↩︎

  29. RFC 6407 — The Group Domain of Interpretation, październik 2011. Klucze grupowe, jak w GETVPN. ↩︎

  30. RFC 2637 — Point-to-Point Tunneling Protocol (PPTP), lipiec 1999. Kategoria: Informational. Spisany protokół producenta, nigdy standard. ↩︎ ↩︎ ↩︎

  31. Microsoft — Configure L2TP/IPsec server behind NAT-T device, KB 926179, ostatnio poprawiany 12 lutego 2026. „By default, Windows Vista and Windows Server 2008 don’t support Internet Protocol security (IPsec) network address translation (NAT) Traversal (NAT-T) security associations to servers that are located behind a NAT device”; wartość DWORD AssumeUDPEncapsulationContextOnSendRule pod HKEY_LOCAL_MACHINE\SYSTEM\CurrentControlSet\Services\PolicyAgent przyjmuje 0 (domyślnie, nie może), 1 (serwer za NAT) lub 2 (obie strony za NAT), a maszynę trzeba zrestartować. Także: „If you must use IPsec for communication, use public IP addresses for all servers that you can connect to from the Internet.” ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎

  32. strongSwan — Windows Certificate Requirements. Certyfikat bramy potrzebuje EKU serverAuth, OID 1.3.6.1.5.5.7.3.1, oraz EKU IP Security IKE Intermediate, OID 1.3.6.1.5.5.8.2.2. ↩︎

  33. strongSwan — Windows Clients. Dokumentuje dodanie wartości DWORD NegotiateDH2048_AES256 pod Rasman\Parameters, żeby uzyskać AES-256-CBC i MODP-2048; obejście rekeyingu dla klientów za NAT (rekey_time = 0 na bramie, inicjuje klient); oraz to, że klient Windows „does not currently support IKE redirection (RFC 5685) and multiple authentication rounds (RFC 4739).” Także: „IKEv2 fragmentation is supported since the v1803 release of Windows 10 and Windows Server”, a klienci za NAT odrzucają inicjowany przez serwer rekey CHILD_SA z błędem Microsoftu 13863. ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎

  34. Microsoft — DirectAccess i Remote Access Always On VPN migration overview. DirectAccess jest wycofany i zostanie usunięty w przyszłym wydaniu Windows Server; klienci są kierowani do Always On VPN. ↩︎

  35. Jean Paul Degabriele i Kenneth G. Paterson — Attacking the IPsec Standards in Encryption-only Configurations, IEEE Symposium on Security and Privacy, 2007. Ataki, które „break any RFC-compliant implementation of IPsec making use of encryption-only ESP”, wyłącznie na szyfrogramach, wymagające jedynie możliwości podsłuchu i wstrzykiwania ruchu. ↩︎ ↩︎

  36. RFC 6434 — IPv6 Node Requirements, grudzień 2011. „Previously, IPv6 mandated implementation of IPsec and recommended the key management approach of IKE. This document updates that recommendation by making support of the IPsec Architecture [RFC4301] a SHOULD for all IPv6 nodes.” ↩︎ ↩︎

  37. Niels Ferguson i Bruce Schneier — A Cryptographic Evaluation of IPsec, Counterpane Internet Security, 1999. „IPsec was a great disappointment to us”; „Our main criticism of IPsec is its complexity”; „We therefore recommend that transport mode be eliminated”; „We conclude that eliminating transport mode allows the elimination of the AH protocol as well, without loss of functionality”; oraz „We have found serious security weaknesses in all major components of IPsec. As always in security, there is no prize for getting 90% right; you have to get everything right.” ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎

  38. David Adrian i in. — Imperfect Forward Secrecy: How Diffie-Hellman Fails in Practice, ACM CCS 2015. Wstępne obliczenia dla drugiej 1024-bitowej grupy „would allow decryption of traffic to 66% of IPsec VPNs”; 86,1% przeskanowanych serwerów IKEv1 i 91,0% serwerów IKEv2 obsługiwało Oakley Group 2, a 66,1% sprofilowanych serwerów IKEv1 ją preferowało. ↩︎

  39. CVE-2016-1287 i komunikat Cisco Cisco ASA Software IKEv1 and IKEv2 Buffer Overflow Vulnerability. Zdalne wykonanie kodu przed uwierzytelnieniem, osiągane spreparowanymi pakietami UDP wysłanymi do usługi IKE. ↩︎

  40. Juniper — How to Analyze IKE Phase 2 VPN Status Messages. „No proposal chosen” oznacza, że urządzenie „did not accept any of the IKE Phase 2 proposals that the peer sent”. ↩︎

  41. Cisco — Understand and Use Debug Commands to Troubleshoot IPsec oraz Troubleshoot Common L2L and Remote Access IPsec VPN Issues. ↩︎

  42. Juniper — Troubleshoot a VPN Tunnel That is Down. ↩︎

  43. Jądro Linuksa — XFRM proc counters. Opisy w tabeli pochodzą z dokumentacji samego jądra. ↩︎

  44. Juniper — Troubleshoot a VPN That Is Up But Not Passing Traffic. „If only the pkts counter in the out direction of the session is incrementing, then validate with the VPN peer that the traffic is being received.” ↩︎

  45. Microsoft — netsh wfp, Windows Commands. netsh wfp capture start „Starts a capture session for network events processed by WFP” i domyślnie zapisuje wfpdiag.cab; netsh wfp show state „Displays the current state of WFP and IPsec”; netsh wfp show ikeevents „Displays recent Internet Key Exchange (IKE) epoch events matching the specified parameters” i przyjmuje filtr remoteaddr=. Ustawienie file=- w którymkolwiek z poleceń show wypisuje wynik na konsolę zamiast zapisywać XML. ↩︎

  46. Microsoft — Get-NetIPsecQuickModeSA, moduł NetSecurity. „There is only one main mode SA between a pair of computers, but there can be many quick mode SAs”, a ich monitorowanie „can provide information about which peers are currently connected to this computer, and which protection suite is protecting the data exchanged between them.” ↩︎

  47. Microsoft — Troubleshoot Always On VPN, ostatnio poprawiany 12 lutego 2026. O czytaniu dzienników klienta: „look for events labeled RasClient. All error messages return the error code at the end of the message.” Przyczyna błędu 809: „You can encounter this issue when the UDP 500 or 4500 ports on the VPN server or firewall are blocked.” Błąd 812 to niezgodność metody uwierzytelniania między polityką serwera a profilem klienta. Cztery wymienione przyczyny błędu 13801 to certyfikat maszyny bez Server Authentication w Enhanced Key Usage, wygasły certyfikat maszyny RAS, klient bez certyfikatu głównego oraz klient, u którego „VPN server name doesn’t match the subjectName value on the server certificate”; 13806 to „IKE can’t find a valid machine certificate”. ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎

  48. Microsoft — Guidance for troubleshooting Remote Access (VPN and AOVPN). Wspierany sposób zbierania to TSS, uruchamiany z podwyższonymi uprawnieniami: TSS.ps1 -Scenario NET_VPN na kliencie i TSS.ps1 -Scenario NET_RAS na serwerze, z odtworzeniem usterki między startem a zatrzymaniem i śladami zapisywanymi do C:\MS_DATA. ↩︎

  49. Microsoft — Routing and Remote Access Error Codes, kody zdefiniowane w raserror.h. 638 ERROR_REQUEST_TIMEOUT; 718 ERROR_PPP_TIMEOUT; 789 ERROR_OAKLEY_GENERAL_PROCESSING, „The L2TP connection attempt failed because the security layer encountered a processing error during initial negotiations with the remote computer”; 809 ERROR_VPN_TIMEOUT, „The network connection between your computer and the VPN server could not be established because the remote server is not responding”; 828 ERROR_IDLE_TIMEOUT, „The connection was terminated because of idle timeout”; 930 ERROR_AUTH_SERVER_TIMEOUT, „The authentication server did not respond to authentication requests in a timely fashion”. ↩︎

  50. firewalld — Automatic Helper Assignment. „With kernel 4.7 and up the automatic helper assignment in kernel has been turned off by default”, sterowane przez sysctl w /proc/sys/net/netfilter/nf_conntrack_helper, oraz „for the secure use of iptables and connection tracking helpers it is recommended to turn AutomaticHelpers off”. Własny komunikat jądra o tej zmianie podaje powód i zamiennik: domyślne automatyczne przypisywanie pomocników „has been turned off for security reasons”, zamiast tego pomocników podpina się celem CT. Objęte pomocniki to m.in. ftp, irc, sip, h323, tftp, snmp i pptp. ↩︎

  51. Samy Kamkar — NAT Slipstreaming, v1 31 października 2020, v2 26 stycznia 2021 z Benem Serim i Gregorym Vishnipolskym z Armis. Atak nadużywa „the Application Level Gateway (ALG) connection tracking mechanism built into NATs, routers, and firewalls”, żeby „bypass victim NAT and connect directly back to any port on any machine on the network, exposing previously protected/hidden services and systems”. v1 używał bramy SIP na porcie 5060; v2 używał H.323 na 1720, co pozwalało wycelować dziurę w dowolny host wewnętrzny, a nie tylko w maszynę, która załadowała stronę. ↩︎

  52. Microsoft — Set-VpnServerConfiguration, moduł RemoteAccess. -IdleDisconnectSeconds „Specifies the time, in seconds, after which an idle connection is terminated”; -SALifeTimeSeconds i -MMSALifeTimeSeconds ustawiają czasy życia quick mode i main mode; -SADataSizeForRenegotiationKilobytes „Specifies the number of kilobytes that are allowed to transfer using a security association (SA), after which the SA will be renegotiated.” ↩︎

  53. Jason A. Donenfeld — WireGuard: Next Generation Kernel Network Tunnel, NDSS 2017. „It intentionally lacks cipher and protocol agility. If holes are found in the underlying primitives, all endpoints will be required to update. As shown by the continuing torrent of SSL/TLS vulnerabilities, cipher agility increases complexity monumentally”; „implemented for Linux in less than 4,000 lines of code”; „it is important to stress, however, that the layering of IPsec is correct and sound; everything is in the right place with IPsec, to academic perfection.” Benchmarki: 1011 Mbit/s wobec 881 i 825 dla dwóch zestawów szyfrów IPsec oraz ping 0,403 ms wobec 0,501 i 0,508. ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎