Połączenie, które kończy się timeoutem, nie mówi ci prawie nic. Po drugiej stronie może nic nie nasłuchiwać, firewall trzy hopy dalej może po cichu wyrzucać twój SYN, nie zostawiając nawet linijki w logu, albo trasa może po prostu nie istnieć. A z miejsca, w którym siedzisz, każdy z tych przypadków wygląda tak samo. Czekasz. Nic się nie dzieje.

Więc zgłoszenie zostaje zapisane jako „port 445 jest gdzieś zablokowany”, i to właśnie „gdzieś” sprawia, że się odbija. Twój dostawca sprawdza swój brzeg sieci, uznaje go za czysty i oddaje zgłoszenie. Ty sprawdzasz firewall na hoście, uznajesz go za czysty i oddajesz z powrotem. Mija tydzień. Nic nie jest naprawione.

Szkodę robi słowo „gdzieś”. Nie musi go tam być. Każdy router między tobą a celem ma obowiązek powiedzieć ci, kiedy to on, i ten obowiązek siedzi w standardach od 1995 roku. Trzeba tylko zapytać we właściwy sposób.

Dlaczego trzeba to wyłożyć czarno na białym

Bo zbyt wielu ludzi w tej branży nie umie podstaw, a to co tydzień kosztuje ich pracodawców prawdziwe pieniądze.

Nie mówię o juniorach. Mówię o ludziach z latami doświadczenia, certyfikatami na ścianie i słowem „senior” w nazwie stanowiska, których diagnoza portu z timeoutem kończy się na „jest zablokowany” i dalej nie idzie. Odpalają ping. Nie działa albo działa, i w obu przypadkach nie dowiedzieli się niczego o porcie, o który ich pytano. Potem zgłoszenie idzie do dostawcy, dostawca je odbija, a dwa tygodnie czyjejś pensji idą w wątek, który mógł być jednym poleceniem.

Nic z tego nie jest trudne. Odróżnić drop od rejectu, odczytać TTL w odpowiedzi, wiedzieć, że gwiazdka w traceroute sama w sobie nic nie znaczy: to jedno popołudnie nauki, a starcza na całą karierę. Ludzie tego nie wiedzą nie dlatego, że są tępi. Nie wiedzą, bo nikt tego nie uczy. Szkolenia producentów uczą konsoli producenta. Certyfikaty uczą egzaminu. Podstawy pod spodem zakłada się od pierwszego dnia i nigdy naprawdę nie omawia, więc ludzie dochodzą do stanowisk seniorskich, choć nikt im tego nie pokazał, a wtedy wstyd już pytać.

Więc zamiast narzekać, spisałem to. To są podstawy, wyłożone krok po kroku, z poleceniami i skryptem, który możesz uruchomić dziś.

I słowo o tym, po co się w ogóle trudziłem: uruchomiłem to na własnym łączu, pisząc ten tekst, i znalazłem trzy usterki, o których nie wiedziałem. Drop SMB jedenaście hopów dalej. Podrobione resety SMTP jeden hop stąd. Regułę firewalla, która istnieje w IPv4, a w IPv6 nie. Jedno popołudnie, bez roota, na łączu, którym sam się zajmuję i na które zwracam uwagę. Pomyśl przez chwilę, co leży niezauważone w sieciach, za których prowadzenie ktoś bierze pieniądze.

Dlaczego nie ma tu Fisher-Price OS (Windows)

Są dwa powody, dla których go tu nie ma. Jeden jest techniczny, drugi nie, i wolę podać ci oba, niż udawać, że chodzi wyłącznie o inżynierię.

Techniczny jest taki, że on tego nie potrafi. tracert wysyła żądania ICMP echo i nic poza tym. Własna dokumentacja Microsoftu opisuje go jako „sending Internet Control Message Protocol (ICMP) echo Request or ICMPv6 messages to the destination with incrementally increasing time to live (TTL) field values”, a w jego składni nigdzie nie ma parametru portu. pathping to to samo narzędzie z doczepionymi statystykami. Test-NetConnection powie ci, czy port TCP jest otwarty, czy zamknięty, i absolutnie nic o tym, z jakiej odległości przyszła odpowiedź. Żadne z nich nie potrafi sondować portu, na którym ci naprawdę zależy, z wybranej odległości, a na tym polega cała metoda z tego wpisu.

Nie obejdziesz tego też skryptem. Ustawienie TTL na gnieździe jest w .NET dość proste, ale odczytanie błędu ICMP to ta trudna połowa, i nie ma odpowiednika sztuczki, na której opiera się ten wpis: nie da się sprawić, żeby jądro zgłosiło błąd na zwykłym gnieździe, które go wywołało. Zostaje surowe gniazdo, a własna dokumentacja Microsoftu mówi, że „only members of the Administrators group can create sockets of type SOCK_RAW”. Droga bez uprawnień więc nie istnieje, a ta z uprawnieniami wymaga tokenu lokalnego administratora. Zanim zaczniesz, już ściągasz narzędzia firm trzecich.

Drugi powód jest taki, że mnie to nie obchodzi, i wolę to powiedzieć, niż ubierać w ładne słówka. Nazwa też nie jest tanią szpilą, tylko opisem. To system, który dostajesz do ręki, gdy nigdy nie miałeś innego, ukrywa przed tobą maszynę celowo, a nie przypadkiem, i w chwili, gdy chcesz zadać sieci precyzyjne pytanie, okazuje się, że narzędzia nigdy nie zbudowano, bo od ludzi, dla których go zbudowano, nigdy nie oczekiwano takich pytań. Trzydzieści lat później tracert nadal nie umie wycelować pakietu w port.

To nie jest porządny system operacyjny dla prawdziwych ludzi z IT, i jeśli to jedyny, jakiego kiedykolwiek używałeś, to nie wykonujesz tej pracy na poziomie, dla którego napisany jest ten wpis. Wiem, że to źle brzmi. Nie piszę po to, żeby mnie lubiano, spisuję to, co mierzę, dla ludzi, którzy mierzą rzeczy, i niezbyt mnie obchodzi, że ktoś, kto nigdy nie używał niczego innego, wolałby, żebym ujął to inaczej.

Argumentem jest lista narzędzi, nie opinia. Każdy Unix z tabeli niżej pozwoli ci ustawić limit hopów i wybrać protokół, cztery z nich jednym poleceniem, a Linux zrobi cały pomiar nawet bez sudo. Nie dlatego, że są trudniejsze w użyciu. Dlatego, że zbudowali je ludzie, którzy zakładali, że ktoś przy klawiaturze będzie chciał coś wiedzieć. System operacyjny, którego diagnostyka kończy się na ping, powiedział ci wprost, co myśli o swoim użytkowniku, a trzydzieści lat godzenia się na to sprawiło, że mamy branżę, która nie umie zlokalizować zgubionego pakietu.

Więc go nie używam, od lat nie używałem go na poważnie i nie będę pisał mu osobnej sekcji, żeby wyglądać na bezstronnego wobec luki, która jest prawdziwa. Wszystko, na czym buduję, i wszystko, z czego warto mierzyć, to Unix, i tam mieszka ten wpis.

Jeśli zepsuta maszyna akurat działa na Fisher-Price OS (Windows), metoda się nie zmienia. Zdobądź powłokę na czymkolwiek innym, na maszynie wirtualnej z Linuksem, na Macu, na Raspberry Pi podpiętym do tego samego przełącznika, i przesuwaj limit hopów w jej stronę. Pomiarowi jest zupełnie obojętne, co działa po drugiej stronie. Obchodzi go tylko to, co jest pomiędzy.

TTL to budżet hopów, a każdy router jest ci winien pokwitowanie

Nagłówek IPv4 ma 8-bitowe pole Time to Live. Nazwa jest pozostałością: pole zdefiniowano w sekundach, a od dziesięcioleci nic nie traktuje go jak sekund. RFC 1812 rozstrzygnęło spór w 1995 roku i uczyniło odczyt jako licznik hopów normatywnym:

Each router (or other module) that handles a packet MUST decrement the TTL by at least one, even if the elapsed time was much less than a second. Since this is very often the case, the TTL is effectively a hop count limit on how far a datagram can propagate through the Internet.

A potem część, która się tu liczy, z tej samej sekcji:

If the TTL is reduced to zero (or less), the packet MUST be discarded, and if the destination is not a multicast address the router MUST send an ICMP Time Exceeded message, Code 0 (TTL Exceeded in Transit) message to the source.

To jest MUST. Nie uprzejmość, nie sugestia. RFC 792 w 1981 roku mówiło tylko, że brama „may also notify the source host”; trzynaście lat później wymóg zaostrzono, a RFC 1812 podaje powód dosłownie:

ICMP Time Exceeded messages are required because the traceroute diagnostic tool depends on them.

IPv6 porzuciło pozory i zmieniło nazwę pola. RFC 8200 nazywa je Hop Limit, „8-bit unsigned integer. Decremented by 1 by each node that forwards the packet”, a komunikat o wygaśnięciu stał się ICMPv6 typu 3, kod 0, „hop limit exceeded in transit”.

Czytaj to jak przyrząd, a nie jak przepis, a powie ci coś użytecznego. Każdy router na ścieżce to latarnia, do której możesz się zwrócić po odległości. Ustaw limit hopów na 4, a czwarty router się przedstawi. Nie musisz znać topologii, nie potrzebujesz dostępu do czegokolwiek i nie potrzebujesz współpracy operatora. Potrzebujesz jednego pakietu na hop.

Traceroute robi dokładnie to od końca lat 80. To, co robi źle, to właśnie ta rzecz, na której ci zależy, bo domyślnie sonduje porty UDP w okolicach 33434, a tego portu nikt nie filtruje i nikt nie obsługuje, więc mówi ci o ścieżce, której nic prawdziwego nigdy nie używa. Czysty traceroute do hosta, do którego nie dochodzisz na TCP/445, dowodzi tylko tego, że dochodzi tam UDP/33434. A o to nikt nie pytał.

Więc sonduj port, na którym ci zależy.

Czytaj, co wróciło, a nie czy coś wróciło

Zanim zaczniesz liczyć hopy, sprawdź, co robi druga strona, gdy dotrzesz do niej z normalnym limitem hopów. Jest pięć różnych odpowiedzi, a ludzie rutynowo wrzucają je do jednego worka.

Co wracaCo to znaczyKto to wysłał
SYN-ACK, połączenie się otwieraport jest otwartyhost albo coś, co odpowiada w jego imieniu
TCP RSTaktywna odmowahost, na którym nic nie nasłuchuje, albo urządzenie skonfigurowane do odrzucania
ICMP 3/13, komunikacja zabroniona administracyjnieurządzenie odmawia z powodu polityki i mówi to wprostto urządzenie: jego adres źródłowy jest twoją odpowiedzią
ICMP 3/1, 3/2, 3/3niedostępny host, protokół lub portostatni router albo host
zupełnie nicktoś wyrzuca po cichunie wiadomo, więc idź i zmierz

Trzeci wiersz to ten, dla którego warto zmienić nawyki. Gdy firewall jest skonfigurowany, żeby odrzucał zamiast wyrzucać, wpisuje własny adres w pole źródłowe ICMP i podaje ci winowajcę za darmo. Na Linuksie tak działa nft ... reject with icmpx admin-prohibited i tak zawsze działało iptables -j REJECT --reject-with icmp-admin-prohibited. Większość narzędzi to wyrzuca i wypisuje „filtered”. nmap --reason to pokaże. Skrypt niżej też.

Wiersze drugi i piąty to ciekawe porażki. Cichy drop to decyzja polityki, żeby nic ci nie mówić, a ponieważ to ustawienie domyślne niemal w każdym komercyjnym firewallu, właśnie na niego trafisz w praktyce. Spodziewaj się ciszy.

Drugi wiersz też zasługuje na podejrzliwość. Reset nie jest dowodem, że wysłał go host, i wrócę do tego z przykładem na żywo, bo jeden znalazłem na własnym łączu, pisząc ten tekst.

Przejdź port, na którym ci zależy, dwa razy

Metoda to dwa przebiegi i porównanie. To wszystko.

  1. Podnoś limit hopów od 1 do 20, używając dokładnie tego protokołu i portu, który zawodzi, i zapisuj, który router odpowiada na każdym hopie.
  2. Zrób to samo z czymś, co działa, najlepiej z tym samym hostem i portem, który się otwiera.
  3. Hop, na którym odpowiedzi ustają w pierwszym przebiegu, a w drugim lecą dalej, to urządzenie, które cię wyrzuca. Drugi przebieg podaje jego adres.

Dlaczego odpowiedzi ustają, zamiast się zmienić: router stosuje swoją wejściową listę dostępu, zanim zrobi z pakietem cokolwiek innego, więc jeśli polityka każe wyrzucić, pakietu już nie ma, zanim ścieżka przekazywania w ogóle spojrzy na limit hopów, nie powstaje żadne Time Exceeded, a urządzenie nigdy nie podpisuje się pod tym, co zrobiło. Cisza zaczyna się więc na winnym hopie, a nie za nim.

Napisałem małe narzędzie do tego przechodzenia, bo żadne z natywnych nie robi tego przenośnie. Ustawia IP_TTL (albo IPV6_UNICAST_HOPS) na zwykłym gnieździe, łączy się i odczytuje błąd ICMP. Na Linuksie IP_RECVERR zgłasza ten błąd na tym samym gnieździe, które go wywołało, co oznacza, że całość działa bez uprawnień: bez roota, bez surowych gniazd, bez capabilities. Na macOS, BSD i Solarisie jądro nie poda ci ICMP w ten sposób, więc skrypt cofa się do surowego gniazda i potrzebuje roota.

hopfind.py: chodziarz po TTL hopfind.py · 11 kB

To 279 linii biblioteki standardowej i nic więcej, a całość jest wydrukowana na końcu tego wpisu, jeśli wolisz ją przeczytać niż ściągać.

python3 hopfind.py example.net 445      # the port under suspicion
python3 hopfind.py example.net 443      # the reference run
python3 hopfind.py example.net 53 --proto udp
python3 hopfind.py 2001:db8::1 443 -6

Używaj tego samego protokołu w obu przebiegach. Porównywanie śladu TCP ze śladem ICMP to porównywanie dwóch ścieżek, bo równoważenie obciążenia haszuje po piątce adresowej, a ICMP nie ma portów do haszowania. Ten sam host, ten sam protokół, inny port: to jest uczciwe porównanie.

Wszystko poniżej to prawdziwe wyjście z mojego własnego łącza z 28 sierpnia 2026, uruchomione jako zwykły użytkownik na Fedorze. Każdy adres został przepisany na zakresy dokumentacyjne: RFC 5737 dla IPv4, RFC 3849 dla IPv6, z jednym identyfikatorem interfejsu również zmienionym. Tak więc 198.51.100.x to mój własny router i mój ISP, 203.0.113.x to tranzyt i peering, 192.0.2.x to sieć docelowa, a 2001:db8::/32 to cała ścieżka IPv6. Struktura jest zachowana w całości: te same granice prefiksów, te same kształty części hosta, ta sama liczba odrębnych sieci. Numery hopów, czasy, typy ICMP i to, który hop zamilkł, są dokładnie takie, jak zmierzono.

Jeden host, trzy porty, trzy różne usterki

Cały czas ten sam cel: host w publicznym internecie, czternaście hopów stąd, z otwartym 443. Najpierw przebieg referencyjny.

$ python3 hopfind.py 192.0.2.4 443 --max 15
walking to 192.0.2.4  TCP/443  hop limit 1-15
  1  198.51.100.254                              0.3 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
  2  198.51.100.133                             28.8 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
  3  *
  4  198.51.100.153                              6.3 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
  5  *
  6  203.0.113.240                              16.5 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
  7  203.0.113.188                              16.5 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
  8  203.0.113.185                              16.5 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
  9  203.0.113.15                               15.6 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
 10  203.0.113.125                              16.1 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
 11  192.0.2.31                                 26.6 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
 12  *
 13  *
 14  192.0.2.4                                  19.5 ms  connected

Verdict: TCP/443 is open. It answered at hop 14.

Zwróć uwagę na hopy 3, 5, 12 i 13. Cztery routery na ścieżce, która ewidentnie działa, nic nie powiedziały, bo mnóstwo sprzętu jest skonfigurowane tak, żeby nie generować ICMP od siebie, albo mocno to ogranicza. Gwiazdka nie jest dowodem na firewall. Jeśli nic innego stąd nie wyniesiesz, wynieś to. Sygnałem nigdy nie są gwiazdki w pojedynczym przebiegu; sygnałem jest miejsce, w którym dwa przebiegi przestają się zgadzać.

Teraz ten sam host na 445, który stąd kończy się timeoutem.

$ python3 hopfind.py 192.0.2.4 445 --max 15
walking to 192.0.2.4  TCP/445  hop limit 1-15
  1  198.51.100.254                              0.3 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
  2  198.51.100.133                              8.0 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
  3  *
  4  198.51.100.153                              6.4 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
  5  203.0.113.76                                5.6 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
  6  203.0.113.240                              15.9 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
  7  203.0.113.188                              15.8 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
  8  203.0.113.185                              16.6 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
  9  203.0.113.15                               15.9 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
 10  203.0.113.125                              15.0 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
 11  *
 12  *
 13  *
 14  *
 15  *

Verdict: answers stop after hop 10 (203.0.113.125).
         Whatever swallows TCP/445 is hop 11.
         Walk a port that works and read off the address at hop 11.

Hop 11 odpowiedział w przebiegu na 443 w 26,6 ms i nie powiedział nic w przebiegu na 445. To samo pudło, ta sama ścieżka, tych samych dziesięć routerów przed nim. Porównaj z przebiegiem, który działa, a hop 11 dostaje nazwę: 192.0.2.31. To urządzenie wyrzuca SMB, trzy hopy przed celem i osiem hopów za brzegiem sieci mojego dostawcy. Nie moje i nie mojego ISP.

Hop 5 pokazuje sprawę gwiazdek z drugiej strony. W przebiegu na 443 był gwiazdką, a w przebiegu na 445 odpowiedział, czyli odwrotnie niż przy usterce. To może być ograniczanie ICMP, a mogą to być dwa przebiegi idące różnymi ścieżkami przez load balancer. Nie wiem, które, i ty też nie będziesz wiedział. Powtórz oba przebiegi, zanim uwierzysz któremukolwiek.

Dwa przejścia po limicie hopów do tego samego hosta i hop, na którym przestają się zgadzaćDwa przejścia do tego samego hosta i hop, na którym przestają się zgadzaćJedna sonda na limit hopów. Zacieniona komórka: router odesłał ICMP Time Exceeded i się przedstawił.router odpowiedziałnic nie wróciłoodtąd cisza1234567891011121314limit hopów ustawiony w sondzieTCP/443referencyjny, otwiera się••*•*••••••**✓otwieraTCP/445testowany, timeout••*•••••••****hop 11 odpowiedział w jednym przejściu, a w drugim nieHopy 3, 5, 12 i 13 milczały na ścieżce, która ewidentnie działa, więc sama gwiazdka nic nie znaczy.Hop 11 odpowiedział w przejściu referencyjnym w 26,6 ms, a w testowym nie odpowiedział wcale.To jest granica, a adres daje jej przejście referencyjne: 192.0.2.31.
Te same dwa przebiegi obok siebie. Liczy się tylko komórka hopu 11, a liczy się w niej rozbieżność: odpowiedział w jednym przebiegu, a w drugim nie.

Potem port 25. Ten mnie zatrzymał.

$ python3 hopfind.py 192.0.2.4 25 --max 15
walking to 192.0.2.4  TCP/25  hop limit 1-15
  1  192.0.2.4                                   0.4 ms  TCP reset

Verdict: a reset came back to a probe with a hop limit of 1.
         Nothing more than one hop away can have sent it, so check the reply
         TTL before you believe the host did.

Limit hopów 1 oznacza, że pakiet zginął na moim własnym routerze. Przeszedł jeden hop. Nie mógł przejść czternastu. A jednak reset TCP wrócił w 0,4 ms z adresem celu, a moje jądro grzecznie zgłosiło odmowę połączenia. Bez ustawionego limitu hopów odczytałbym to jako „po drugiej stronie nie ma serwera pocztowego” i zamknął zgłoszenie.

Coś jeden hop stąd podrabia resety dla wychodzącego SMTP i podpisuje je adresem celu. Blokowanie wychodzącego portu 25 to zupełnie zwyczajna rzecz dla domowego routera czy ISP, a robienie tego resetem zamiast dropem to raczej uprzejmiejsza wersja, ale reset niesie czyjś cudzy adres, a ja nie miałem pojęcia, że mój tak robi. Złapał to limit hopów, i nic innego w odpowiedzi by tego nie złapało.

Pomyłka o jeden: gdzie w potoku siedzi lista dostępu

Werdykt wyżej mówi, że wyrzucający to hop 11, bo odpowiedzi ustały po hopie 10. Uważaj z tą arytmetyką, bo zależy od kolejności, w jakiej winne urządzenie wykonuje dwie czynności.

Większość sprzętu stosuje najpierw politykę wejściową, a dopiero potem sprawdza limit hopów. Reguła deny trafia, pakiet zostaje odrzucony i nigdy nie powstaje żadne Time Exceeded, więc urządzenie się nie pojawia, a cisza zaczyna się na jego własnym numerze hopu. To przypadek wyżej. I ten częsty.

Niektóre platformy obsługują wygaśnięcie limitu hopów w szybkiej ścieżce, zanim polityka zostanie oceniona. Tam urządzenie odpowiada na sondę zaadresowaną do siebie i wyrzuca tylko sondy wycelowane dalej, więc pojawia się normalnie, a cisza zaczyna się hop później.

Dlaczego winny hop zwykle się nie pojawia: polityka jest oceniana przed sprawdzeniem limitu hopówWewnątrz hopu, który cię wyrzuca, kolejność dwóch sprawdzeń decyduje, co zobaczyszTwoja sonda przychodzi z jednym hopem w budżecie i trafia na regułę deny.Najpierw polityka: niemal wszystkie firewalle i każdy przypadek zmierzony w tym wpisierouter na hopie Nsondapolityka wejścialimit hopówdalejodrzucona, zanim cokolwiek spojrzy na limit hopówNie powstaje żadne ICMP, więc ten router nigdy nie podpisuje się pod dropem.Twoje przejście milknie na hopie N.Najpierw wygaśnięcie: niektóre platformy obsługują je w szybkiej ścieżcerouter na hopie Nsondalimit hopówpolityka wejściadalejwygasła, więc wraca ICMP 11/0 z adresem tego routeraOdpowiada za siebie i połyka tylko sondy wycelowane dalej.Twoje przejście milknie od hopu N+1.
Dlaczego hop, który wyrzuca, zwykle pozostaje niewidoczny. Na niemal wszystkich firewallach deny jest oceniane najpierw, więc sondy już nie ma, zanim ścieżka przekazywania zauważy, że limit hopów wygasł, i żadne ICMP nigdy nie powstaje. Na sprzęcie, który obsługuje wygaśnięcie w szybkiej ścieżce, to samo urządzenie odpowiada na sondę zaadresowaną do niego i połyka tylko te wycelowane dalej.

Uczciwy odczyt „odpowiedzi ustają po hopie N” brzmi więc: wyrzucający to hop N+1, jeśli wyrzucił twoją sondę, zanim zauważył, że budżet się skończył, albo sam hop N, jeśli odpowiedział na sondę zaadresowaną do siebie i połknął wszystko wycelowane dalej. Dwa sąsiednie urządzenia, a przebieg, który działa, nazywa oba. Podawaj adresy, nie numer hopu: numer hopu nic nie znaczy dla osoby czytającej twoje zgłoszenie, która liczy od innego miejsca.

TTL odpowiedzi mówi, kto naprawdę odpowiedział

Reset SMTP wyżej złapał limit hopów idący w tamtą stronę. Jest też drugie, niezależne sprawdzenie, dostępne w każdej odpowiedzi, która wraca, i nic nie kosztuje.

Początkowe wartości TTL nie są ustandaryzowane, ale w praktyce są trzy:

Startuje odTypowy nadawca
64Linux, macOS, BSD, illumos, większość hostów
255Cisco IOS, Junos, Solaris, ruch własny większości sprzętu sieciowego
128Fisher-Price OS (Windows), której wartość i tak musisz znać, żeby odczytać odpowiedź od niego

Odejmij otrzymane TTL od najbliższej wyższej wartości, a dostaniesz z powrotem liczbę hopów. Odpowiedź z TTL 50 wystartowała z 64 i przeszła 14 hopów. Ta z TTL 250 wystartowała z 255 i przeszła 5. ping wypisuje to bez pytania:

ping -c1 192.0.2.4          # ttl=50 → 14 hops away
tcpdump -n -v 'icmp'        # -v prints the ttl of every packet it shows

Wynikają z tego dwie rzeczy. Obie za darmo.

Odpowiedź, której wsteczna liczba hopów nie zgadza się z innymi odpowiedziami hosta, nie została wysłana przez host. Jeśli echo reply z serwera wraca z 14 hopów, a RST na porcie 25 wraca z 1 hopu, to RST napisało jakieś pudełko pośrodku. Ta sama sztuczka co w sekcji wyżej, tylko od drugiego końca, i działa nawet wtedy, gdy nie możesz ustawić wychodzącego TTL.

Odpowiedź, która wystartowała z 255, przyszła ze sprzętu sieciowego, nie z serwera. Przydatne, gdy próbujesz ustalić, czy odrzuca cię host, czy router przed nim.

Żeby zobaczyć to pole w TCP zamiast w ICMP, potrzebujesz przechwytywania, a filtr warto zapamiętać:

# every hop-limit expiry coming back to you, IPv4 and IPv6
tcpdump -n -v 'icmp[icmptype] == 11 or icmp6[icmp6type] == 3'

# who is resetting you, and from how far
tcpdump -n -v 'tcp[tcpflags] & tcp-rst != 0'

tcpdump wypisuje wygaśnięcie jako ICMP time exceeded in-transit, tym samym sformułowaniem, którego używają standardy, i to jest to samo zdarzenie, które pokazuje się jako „TTL expired in transit” na platformach, które tak je nazywają.

Ta sama sztuczka natywnymi narzędziami, na pięciu Uniksach

Jeśli wolisz nie uruchamiać skryptu, natywne narzędzia zrobią większość roboty. Tyle że różnią się między sobą bardziej, niż byś się spodziewał. Zwłaszcza -P znaczy trzy różne rzeczy, zależnie od tego, czyj traceroute trzymasz, a jedna z nich po cichu zepsuje ci test.

Linux (traceroute 2.1.x)macOS / FreeBSDOpenBSDNetBSDSolaris 11
sondy TCP-T-P tcpnieużywalnenienie
sondy ICMP-I-I-I-I-I
UDP na stały port-U -p N-e -p Nnienienie
port docelowy-p N (stały dla TCP)-p N (rośnie bez -e)-p N (rośnie)-p N (rośnie)-p N (rośnie)
co znaczy -Pnieużywaneprotokół sondynumer protokołu, „will not work reliably for most protocols”ustaw DF i zbadaj MTU ścieżkipauza między sondami, w sekundach
wymaga uprawnieńtak, dla -T i -Itaktaktaktak

Każde z nich potrzebuje surowych gniazd, więc każde potrzebuje uprawnień, choć macOS i BSD zwykle dostarczają traceroute z setuid root, więc może nie będziesz musiał pisać przed nim sudo. Linux tego nie robi i Fedora też nie, co jest połową powodu, dla którego istnieje skrypt wyżej.

W tej tabeli są trzy pułapki, i widziałem, jak każda z nich zmarnowała komuś popołudnie.

Na BSD i macOS -p to port bazowy, który rośnie z każdą sondą. Więc traceroute -P tcp -p 445 host testuje 445, potem 446, potem 447, a przy hopie 10 pytasz o port, o którym nikt nigdy nie słyszał. Potrzebujesz jeszcze -e, które strona podręcznika nazywa trybem omijania firewalla, a które tak naprawdę znaczy tylko „trzymaj port w miejscu”:

sudo traceroute -P tcp -e -p 445 example.net     # macOS, FreeBSD

Na Linuksie zwykłe -p robi to samo dla domyślnej metody UDP i do stałego portu UDP potrzebujesz -U -p. Dla TCP -T -p jest już stałe; strona podręcznika mówi wprost, że „for TCP and others specifies just the (constant) destination port to connect”.

sudo traceroute -T -p 445 example.net            # Linux
sudo traceroute -U -p 53  example.net            # Linux, UDP/53 specifically

Na Solarisie i NetBSD w ogóle nie da się przypiąć portu, a na Solarisie -P to pauza w sekundach, więc skopiowana linuksowa linia poleceń wykona się bez błędu i zmierzy nic z tego, o co pytałeś. Solaris nie ma też trybu sond TCP. To przypadek, w którym chcesz skryptu.

Redox jest tu wyjątkiem i zasługuje na zdanie, bo spodziewam się tego pytania. Cały jego zestaw narzędzi sieciowych to netutils: dns, ifconfig, nc, ping, telnetd, wget. Bez traceroute, bez tcpdump, nie ma czym przechwytywać. Jeśli maszyna z Redoksem jest jednym końcem problemu, mierz z drugiego końca i kieruj przejście na nią.

Wspomnieć trzeba też o mtr, bo robi tę część z powtarzaniem i uśrednianiem, którą tabele wyżej każą ci robić ręcznie:

sudo mtr -T -P 445 --report --report-cycles 20 example.net

Uruchom to na zawodzący port i jeszcze raz na działający, obok siebie. Ta sama metoda, ładniejsze wyjście.

Nic z tego nie działa, jeśli ktoś blokuje ICMP

Każdy pomiar w tym wpisie składa się z błędów ICMP wracających do mnie. Zablokuj je, a cała diagnostyka gaśnie, i to samo dzieje się z wieloma innymi rzeczami.

Blokowanie ICMP w całości wciąż gdzieniegdzie uchodzi za postawę bezpieczeństwa. Od lat 90. nie da się jej obronić. Ataki, które ma rzekomo zatrzymywać, to ping of death i smurf, oba naprawione w stosach, a nie na granicy sieci, i oba naprawione, zanim urodzili się niektórzy inżynierowie, którzy wciąż powtarzają tę radę. Dziś blokada w całości zatrzymuje diagnostykę. Nic poza tym.

RFC 1812 nie zostawia w tej kwestii miejsca na interpretację: Time Exceeded to MUST, a standard podaje, że powodem jest to, że zależy od niego traceroute. Wyrzuć je, a zepsujesz narzędzie, które dokument wymagań dla routerów samego internetu podaje jako uzasadnienie istnienia tego komunikatu.

Kosztowne jest wykrywanie MTU ścieżki. Wymaga, żeby do nadawcy wracało ICMP 3/4, fragmentation needed. Odfiltruj to, a dostaniesz usterkę, za którą każdy inżynier sieci przynajmniej raz się uganiał: tę, w której handshake się kończy, małe transfery działają, a wszystko, co niesie pakiet pełnego rozmiaru, wisi w nieskończoność. SSH się łączy, a scp staje. Strona się ładuje, a obrazek nigdy nie dochodzi. Nic w logach. Nic do grepowania.

W IPv6 przestaje to być kwestią gustu. RFC 4890 §4.3.1 wymienia komunikaty, których firewall nie może wyrzucać:

  • Destination Unreachable (Type 1) - All codes
  • Packet Too Big (Type 2)
  • Time Exceeded (Type 3) - Code 0 only
  • Parameter Problem (Type 4) - Codes 1 and 2 only

a o Packet Too Big mówi bez ogródek, jaka jest konsekwencja: „Effectively, parts of the Internet will become inaccessible.” Routery IPv6 nie fragmentują. Jeśli Packet Too Big nie dotrze do nadawcy, nie ma drogi naprawy.

Środkiem kontroli jest limit szybkości, a nie drop. Przepuszczaj typ 3 i typ 11 na wejściu, licz je, ogranicz do czegoś rzędu stu na sekundę, loguj wszystko, co przekracza limit, a zachowasz diagnostykę, utrzymasz działające wykrywanie MTU ścieżki i zachowasz całą ochronę, którą reguła blokująca wszystko miała rzekomo dawać. Ograniczanie tego, ile czegoś przyjmujesz, to środek kontroli. Odmawianie wszystkiego i nazywanie tego utwardzaniem to po prostu odmowa bycia zmierzonym.

Do każdego, kto prowadzi MSP: jeśli łącze twojego klienta wyrzuca błędy ICMP, odebrałeś mu możliwość udowodnienia, w której sieci jest usterka, i sobie też. Następnym razem, gdy usterka utknie między dwoma dostawcami, z których każdy mówi, że u niego czysto, to będzie rachunek za tę politykę.

Z wyjątkiem echo. To wyrzuć.

Wszystko powyżej dotyczy błędów ICMP. Echo to inne zwierzę, i to jedyna część protokołu, którą zdjąłbym z kabla na granicy.

Popatrz, czego wymaga od niego standard. W IPv4 RFC 792 mówi o echo request, że „the data received in the echo message must be returned in the echo reply message”. IPv6 jest jeszcze dosadniejsze: RFC 4443 definiuje pole jako „zero or more octets of arbitrary data”, a potem wymaga, żeby „MUST be returned entirely and unmodified in the ICMPv6 Echo Reply message”.

Przeczytaj to jak atakujący, a nie jak operator. Standard zobowiązuje każdy host na świecie do przyjęcia bloku bajtów, który wybierzesz, i oddania ci go z powrotem. To nie jest efekt uboczny. To obowiązkowy, dwukierunkowy kanał z dowolnym ładunkiem, działający na protokole, który większość firewalli przepuszcza bez inspekcji, a większość logowania zapisuje jako liczbę pakietów, a nie jako treść.

Ludzie budują na tym tunele od trzydziestu lat. Loki zrobił to w Phrack 49 w 1996 roku. Ptunnel przeniesie pełną sesję TCP wewnątrz pinga i od dwudziestu lat jest na wyciągnięcie jednego pakietu. Jeśli twoja polityka ruchu wychodzącego brzmi „blokuj wszystko, przepuszczaj ICMP, bo zespół sieciowy go potrzebuje”, to nie masz polityki ruchu wychodzącego. Masz VPN z dodatkowymi krokami, a ruch wychodzi wyglądając jak ktoś, kto sprawdza, czy internet działa.

RFC 4890 się ze mną nie zgadza, i warto to powiedzieć wprost, zamiast cytować tylko połowę, która mi pasuje. §4.3.1 wpisuje Echo Request i Echo Response na tę samą listę „nie wyrzucać” co błędy. A potem przeczytaj uzasadnienie, które podaje:

For Teredo tunneling [RFC4380] to IPv6 nodes on the site to be possible, it is essential that the connectivity checking messages are allowed through the firewall.

Podany powód, dla którego echo ma zostać otwarte, jest taki, że ktoś musi zbudować nim tunel przez twój firewall. To mój argument, spisany przez ludzi, którzy bronią przeciwnego stanowiska.

Polityka jest więc wąska, a nie hurtowa:

# transit rules. permit the errors, drop the ping
ip protocol icmp icmp type { destination-unreachable, time-exceeded, parameter-problem } \
    limit rate 100/second accept
ip protocol icmp icmp type { echo-request, echo-reply } drop

ip6 nexthdr ipv6-icmp icmpv6 type { destination-unreachable, packet-too-big, \
    time-exceeded, parameter-problem } limit rate 100/second accept
ip6 nexthdr ipv6-icmp icmpv6 type { echo-request, echo-reply } drop

W IPv6 nie przenoś tego wzorca na łańcuch link-local ani na łańcuch hosta, nie zachowując neighbour discovery. Typy od 133 do 137, od nd-router-solicit do nd-redirect, to sposób, w jaki IPv6 wykonuje pracę, którą w IPv4 robi ARP. Wyrzuć je, a segment przestanie działać w ciągu minut, i nie będzie to wyglądało na usterkę firewalla. Filtruj echo na granicy, a nie na kablu między hostem a jego własnym routerem.

Ile cię to kosztuje? ping przez granicę, i nic więcej. Wszystko w tym wpisie dalej działa, bo żaden pomiar tutaj nie wysyła echo request. hopfind.py przechodzi po TCP i UDP i czyta błędy, które wracają; traceroute -T i -U robią to samo. Wykrywanie MTU ścieżki potrzebuje Packet Too Big, a to jest błąd. Sztuczka z wstecznym TTL działa na każdej odpowiedzi, a handshake TCP ci ją da. Tracisz tylko najmniej informatywne narzędzie w skrzynce, a cały ten wpis jest argumentem, że zatrzymywanie się na ping to właśnie problem.

Moje własne łącze już robi dokładnie to, choć wątpię, żeby celowo. ping do mojej bramy domyślnej ma 100% strat, a ICMP Time Exceeded z tej samej bramy wraca w 0,3 ms, jak pokazuje każdy ślad w tym wpisie. Echo zamknięte, błędy otwarte. Ktokolwiek wypuścił ten firmware, trafił z właściwą odpowiedzią, a ja dowiedziałem się o tym dopiero, gdy zacząłem szukać.

Ta sama reguła, zapisana raz

Oto usterka, której nie spodziewałem się znaleźć we własnym domu. Publiczny resolver DNS, przechodzony na TCP/443 w obu rodzinach adresów, w odstępie kilku minut.

$ python3 hopfind.py 192.0.2.53 443 --max 10
walking to 192.0.2.53  TCP/443  hop limit 1-10
  1  *
  2  *
  3  *
  4  *
  5  *
  6  *
  7  *
  8  *
  9  *
 10  *

Verdict: nothing answered at all, not even the first hop.

Zupełnie nic. Ani jeden hop. Mój własny router nie zgłosił nawet wygaśnięcia, które musiał wygenerować, tego samego wygaśnięcia, które zgłaszał w 0,3 ms przy każdym innym przejściu w tym wpisie. Drop dzieje się więc na hopie 1, zanim sprawdzenie limitu hopów w ogóle się wykona, a hop 1 jest mój.

Ścieżka jest w porządku, co ten sam cel udowadnia po UDP:

$ python3 hopfind.py 192.0.2.53 53 --proto udp --max 10
  1  198.51.100.254                              0.3 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
  2  198.51.100.133                              5.4 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
  3  *
  4  198.51.100.167                             14.5 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
  5  203.0.113.50                                6.3 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
  6  203.0.113.174                               5.7 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
  7  203.0.113.201                               6.4 ms  ICMP 11/0 time exceeded in-transit
  8  *

Siedem hopów czystych odpowiedzi do tego samego adresu. Więc to nie routing i nie cel: coś na moim łączu wyrzuca TCP do tego hosta, a UDP do niego przepuszcza.

Potem ten sam resolver, ten sam port, przez IPv6:

$ python3 hopfind.py 2001:db8:53::53 443 -6 --max 10
walking to 2001:db8:53::53  TCP/443  hop limit 1-10
  1  2001:db8:1:ee:beef:abcd:fec0:2a30           0.5 ms  ICMP 3/0 hop limit exceeded in-transit
  2  2001:db8:1::15c                            24.6 ms  ICMP 3/0 hop limit exceeded in-transit
  3  *
  4  2001:db8:2:200::50                          5.5 ms  ICMP 3/0 hop limit exceeded in-transit
  5  2001:db8:2:2::4                             5.7 ms  ICMP 3/0 hop limit exceeded in-transit
  6  2001:db8:2:991::                           16.6 ms  ICMP 3/0 hop limit exceeded in-transit
  7  2001:db8:53::53                             5.7 ms  connected

Verdict: TCP/443 is open. It answered at hop 7.

Prosto na wylot. Siedem hopów, żadnych dramatów. Ta sama usługa, ten sam port, ten sam zamiar, a reguła istnieje tylko w jednej rodzinie adresów.

Ktokolwiek napisał tę regułę, napisał ją dla IPv4 i nigdy nie napisał bliźniaczki. Nie mam pojęcia, co miała osiągać; zgaduję, że chodziło o trzymanie DNS lokalnie. Ale czymkolwiek to było, osiąga to na połowie ruchu, odkąd to łącze ma IPv6. Jeśli była tam z jakiegoś powodu, nie działa. Jeśli nie, nie powinno jej tam być.

To codzienna wersja problemu dual-stack i zdarza się znacznie częściej niż spory o to, czy w ogóle wdrażać IPv6. Dwa regulaminy. Utrzymywany jeden.

Skrypt w całości

Bez zależności, bez instalacji, nic poza biblioteką standardową. Python 3.6 lub nowszy, a na Linuksie żadnych uprawnień.

Dwie klasy to cała historia przenośności. ErrorQueue to ścieżka linuksowa: włącz IP_RECVERR na gnieździe, a gdy sonda zawiedzie, odczytaj MSG_ERRQUEUE i wyciągnij adres routera ze struktury sock_extended_err, do której jądro go dołącza. RawIcmp to wszędzie indziej: otwórz surowe gniazdo ICMP, czytaj, co przychodzi, weź adres źródłowy z pakietu. Pierwsza nie potrzebuje niczego, druga potrzebuje roota, a reszcie programu jest obojętne, którą dostała.

Jeden szczegół warto wskazać, bo to różnica między właściwą odpowiedzią a wiarygodnie wyglądającą. W probe() kolejka błędów jest opróżniana przed sprawdzeniem SO_ERROR. Błąd ICMP dociera do gniazda TCP jako zwykłe errno: ICMP 3/3 port unreachable przychodzi jako ECONNREFUSED, dokładnie jak prawdziwy reset. Sprawdzenie najpierw SO_ERROR zgłosiłoby więc podrobiony reset SMTP opisany wyżej jako uczciwą odmowę z drugiego końca. Przeczytaj najpierw kolejkę, a ee_origin powie ci, że odezwał się router.

#!/usr/bin/env python3
"""hopfind - work out how many hops away the thing blocking your port is.

Walks the IPv4 TTL, or the IPv6 hop limit, up from 1 and records which router
answers at each step - using the protocol and port you actually care about
instead of traceroute's default UDP high ports.

Run it twice. Once against something that works, once against the port that
does not. The hop where the answers stop is the device dropping you, and the
run that works gives you its address.

    python3 hopfind.py example.net 445            # the port under suspicion
    python3 hopfind.py example.net 443            # the reference run
    python3 hopfind.py example.net 53 --proto udp
    python3 hopfind.py 2001:db8::1 443 -6

On Linux this needs no privileges at all: IP_RECVERR and IPV6_RECVERR hand the
ICMP errors back on the ordinary socket that caused them. On macOS, the BSDs
and Solaris the errors have to be read off a raw ICMP socket, which means root.

Written for https://blogs.damiendye.uk/networking/how-far-away-is-the-firewall/
Public domain. Do what you like with it.
"""

import argparse
import errno
import os
import select
import socket
import struct
import sys
import time

# Linux socket options. Absent from the socket module on some builds, so they
# are spelled out rather than looked up.
IP_RECVERR = 11
IPV6_RECVERR = 25

# ee_origin values from linux/errqueue.h. Anything else means the errno came
# from the local stack rather than from a router.
SO_EE_ORIGIN_ICMP = 2
SO_EE_ORIGIN_ICMP6 = 3

ICMP_V4 = {
    (11, 0): "time exceeded in-transit",
    (11, 1): "fragment reassembly time exceeded",
    (3, 0): "net unreachable",
    (3, 1): "host unreachable",
    (3, 2): "protocol unreachable",
    (3, 3): "port unreachable",
    (3, 4): "fragmentation needed",
    (3, 9): "net administratively prohibited",
    (3, 10): "host administratively prohibited",
    (3, 13): "communication administratively prohibited",
    (5, 0): "redirect",
}

ICMP_V6 = {
    (3, 0): "hop limit exceeded in-transit",
    (3, 1): "fragment reassembly time exceeded",
    (1, 0): "no route to destination",
    (1, 1): "communication administratively prohibited",
    (1, 3): "address unreachable",
    (1, 4): "port unreachable",
    (2, 0): "packet too big",
}


def describe(family, icmp_type, icmp_code):
    table = ICMP_V4 if family == socket.AF_INET else ICMP_V6
    return table.get((icmp_type, icmp_code), "unrecognised")


def is_expiry(family, icmp_type):
    """Was this the router saying 'your hop budget ran out here'?"""
    return icmp_type == (11 if family == socket.AF_INET else 3)


class ErrorQueue:
    """Linux. The kernel reports the ICMP error on the socket that provoked it."""

    def arm(self, sock, family):
        if family == socket.AF_INET:
            sock.setsockopt(socket.IPPROTO_IP, IP_RECVERR, 1)
        else:
            sock.setsockopt(socket.IPPROTO_IPV6, IPV6_RECVERR, 1)

    def extra_readers(self):
        return []

    def collect(self, sock, family):
        try:
            _, ancillary, _, _ = sock.recvmsg(0, 1024, socket.MSG_ERRQUEUE)
        except OSError:
            return None
        wanted = (socket.IPPROTO_IP, IP_RECVERR) if family == socket.AF_INET \
            else (socket.IPPROTO_IPV6, IPV6_RECVERR)
        for level, kind, data in ancillary:
            if (level, kind) != wanted or len(data) < 16:
                continue
            # struct sock_extended_err, then the sockaddr of the router that
            # sent the error - SO_EE_OFFENDER in the kernel headers.
            _, origin, icmp_type, icmp_code = struct.unpack_from("=IBBB", data, 0)
            if origin not in (SO_EE_ORIGIN_ICMP, SO_EE_ORIGIN_ICMP6):
                return None
            addr = None
            if len(data) >= 24:
                offender_family, = struct.unpack_from("=H", data, 16)
                if offender_family == socket.AF_INET:
                    addr = socket.inet_ntoa(data[20:24])
                elif offender_family == socket.AF_INET6 and len(data) >= 40:
                    addr = socket.inet_ntop(socket.AF_INET6, data[24:40])
            return addr, icmp_type, icmp_code
        return None


class RawIcmp:
    """macOS, the BSDs, illumos, Solaris. Read the ICMP off a raw socket, as root."""

    def __init__(self, family):
        proto = socket.IPPROTO_ICMP if family == socket.AF_INET else socket.IPPROTO_ICMPV6
        self.sock = socket.socket(family, socket.SOCK_RAW, proto)
        self.sock.setblocking(False)

    def arm(self, sock, family):
        pass

    def extra_readers(self):
        return [self.sock]

    def collect(self, sock, family):
        try:
            packet, peer = self.sock.recvfrom(1500)
        except OSError:
            return None
        if family == socket.AF_INET:
            # BSD raw sockets hand back the IP header too.
            header_len = (packet[0] & 0x0F) * 4
            packet = packet[header_len:]
        if len(packet) < 2:
            return None
        return peer[0], packet[0], packet[1]


def probe(dest, port, proto, family, hop_limit, timeout, listener):
    """One probe at one hop limit. Returns (icmp, socket_state, note)."""
    kind = socket.SOCK_STREAM if proto == "tcp" else socket.SOCK_DGRAM
    sock = socket.socket(family, kind)
    if family == socket.AF_INET:
        sock.setsockopt(socket.IPPROTO_IP, socket.IP_TTL, hop_limit)
    else:
        sock.setsockopt(socket.IPPROTO_IPV6, socket.IPV6_UNICAST_HOPS, hop_limit)
    listener.arm(sock, family)
    sock.setblocking(False)

    try:
        if kind == socket.SOCK_DGRAM:
            sock.connect((dest, port))
            sock.send(b"\x00" * 32)
        else:
            try:
                sock.connect((dest, port))
            except BlockingIOError:
                pass
    except OSError as exc:
        sock.close()
        return None, None, "local error: %s" % exc.strerror

    readers = [sock] + listener.extra_readers()
    writers = [] if kind == socket.SOCK_DGRAM else [sock]
    deadline = time.time() + timeout
    icmp = state = None

    while time.time() < deadline:
        ready_r, ready_w, ready_x = select.select(
            readers, writers, [sock], max(0.01, deadline - time.time()))
        if not (ready_r or ready_w or ready_x):
            continue
        # Drain the error queue first, always. An ICMP error reaches a TCP
        # socket as a plain errno, so SO_ERROR on its own cannot tell you
        # whether a router spoke or the far end did.
        icmp = listener.collect(sock, family)
        if icmp:
            break
        if ready_w:
            err = sock.getsockopt(socket.SOL_SOCKET, socket.SO_ERROR)
            if err == 0:
                state = "connected"
            elif err == errno.ECONNREFUSED:
                state = "TCP reset"
            else:
                state = os.strerror(err)
            break

    sock.close()
    if icmp or state:
        return icmp, state, None
    return None, None, "no reply"


def walk(dest, port, proto, family, first, last, timeout, listener):
    print("walking to %s  %s/%d  hop limit %d-%d" % (dest, proto.upper(), port, first, last))
    answered = []
    for hop in range(first, last + 1):
        started = time.time()
        icmp, state, _ = probe(dest, port, proto, family, hop, timeout, listener)
        rtt = (time.time() - started) * 1000
        if icmp:
            addr, icmp_type, icmp_code = icmp
            print(" %2d  %-39s %7.1f ms  ICMP %d/%d %s"
                  % (hop, addr or "?", rtt, icmp_type, icmp_code,
                     describe(family, icmp_type, icmp_code)))
            if is_expiry(family, icmp_type):
                answered.append((hop, addr))
            else:
                return answered, hop, "icmp-reject", addr
        elif state:
            print(" %2d  %-39s %7.1f ms  %s" % (hop, dest, rtt, state))
            return answered, hop, state, dest
        else:
            print(" %2d  *" % hop)
    return answered, None, "silent", None


def main():
    parser = argparse.ArgumentParser(description=__doc__.splitlines()[0])
    parser.add_argument("host")
    parser.add_argument("port", nargs="?", type=int, default=443)
    parser.add_argument("--proto", choices=("tcp", "udp"), default="tcp")
    parser.add_argument("--first", type=int, default=1, help="hop limit to start at")
    parser.add_argument("--max", type=int, default=20, help="hop limit to stop at")
    parser.add_argument("--wait", type=float, default=2.0, help="seconds to wait per hop")
    parser.add_argument("-6", dest="v6", action="store_true", help="force IPv6")
    parser.add_argument("-4", dest="v4", action="store_true", help="force IPv4")
    args = parser.parse_args()

    family = socket.AF_INET6 if args.v6 else socket.AF_INET
    kind = socket.SOCK_STREAM if args.proto == "tcp" else socket.SOCK_DGRAM
    dest = socket.getaddrinfo(args.host, args.port, family, kind)[0][4][0]

    if sys.platform.startswith("linux"):
        listener = ErrorQueue()
    else:
        try:
            listener = RawIcmp(family)
        except PermissionError:
            sys.exit("%s cannot report ICMP errors on a normal socket, so this "
                     "needs a raw one. Run it as root." % sys.platform)

    answered, stop, why, who = walk(dest, args.port, args.proto, family,
                                    args.first, args.max, args.wait, listener)
    what = "%s/%d" % (args.proto.upper(), args.port)
    print()

    if why == "connected":
        print("Verdict: %s is open. It answered at hop %d." % (what, stop))
    elif why == "icmp-reject":
        print("Verdict: %s at hop %d is refusing %s on policy, and is honest "
              "enough to say so." % (who, stop, what))
    elif why == "TCP reset":
        print("Verdict: a reset came back to a probe with a hop limit of %d." % stop)
        print("         Nothing more than %s away can have sent it, so check the reply"
              % ("one hop" if stop == 1 else "%d hops" % stop))
        print("         TTL before you believe the host did.")
    elif answered:
        last_hop, last_addr = answered[-1]
        print("Verdict: answers stop after hop %d (%s)." % (last_hop, last_addr))
        print("         Whatever swallows %s is hop %d." % (what, last_hop + 1))
        print("         Walk a port that works and read off the address at hop %d."
              % (last_hop + 1))
    else:
        print("Verdict: nothing answered at all, not even the first hop. Either the")
        print("         first hop is the one dropping you, or the ICMP errors are being")
        print("         filtered on the way back. Walk a port that works to tell those")
        print("         two apart.")


if __name__ == "__main__":
    main()

Czego to nie może ci powiedzieć

Metoda jest tania i w większości spraw uczciwa, ale to nie skaner topologii. Pisz w zgłoszeniu wprost, co faktycznie zmierzyłeś.

Różne piątki adresowe mogą iść różnymi ścieżkami. ECMP haszuje porty źródłowy i docelowy przy wyborze następnego hopu, więc dwa przebiegi na dwóch różnych portach wcale nie muszą przechodzić przez te same routery, i to jedna z dwóch rzeczy, które mogłyby wyjaśnić, dlaczego hop 5 wyżej odpowiedział w jednym przebiegu, a w drugim milczał. Powtarzaj oba przebiegi. Granica, która się przesuwa, nie jest udowodniona.

MPLS ukrywa hopy. Szkielet z przełączaniem etykiet może wyglądać jak jeden hop albo jak żaden. Każda liczba hopów przez cudzy szkielet to dolne ograniczenie.

Generowanie ICMP jest niemal wszędzie ograniczane. Sonduj szybciej, niż router chce odpowiadać, a sam wyprodukujesz sobie gwiazdki. hopfind.py wysyła jedną sondę na hop i czeka; to celowe.

Ścieżka powrotna nie musi być taka sama jak wychodząca. Liczba hopów tam to nie liczba hopów z powrotem, a arytmetyka wstecznego TTL mierzy tylko drogę powrotną.

Anycast oznacza, że host na hopie N nie musi być dwa razy tym samym pudłem. Zwłaszcza publiczne resolvery i CDN-y.

Zakończony handshake nie znaczy, że sesja przetrwa. Firewall stanowy może przepuścić SYN i wyrzucić to, co idzie dalej, po inspekcji. Jeśli połączenie się otwiera, a potem umiera, to niewłaściwy przyrząd: idź przechwytywać.

Znalazłeś pierwsze urządzenie, które wyrzuca, a nie to, do którego ktoś się przyzna. W CGN albo w sieci operatora adres na hopie N+1 może być jednym z kilku pudeł za jednym adresem. Nadal warto go podać, bo to fakt o ścieżce.

Do czego to naprawdę służy

Do skończenia z odbijaniem. To cały zysk z tego ćwiczenia.

„Port 445 jest gdzieś zablokowany” to zaproszenie do oddania zgłoszenia. To nie jest:

TCP/445 do 192.0.2.4 jest po cichu wyrzucane na hopie 11, adres 192.0.2.31. Hop 11 odpowiada ICMP Time Exceeded na TCP/443 na tej samej ścieżce w 26 ms i nie odpowiada nic na 445, więc drop to decyzja polityki na tym urządzeniu, a nie usterka routingu. Dziesięć hopów przed nim jest czystych. Odtworzone cztery razy w ciągu dwudziestu minut, z powłoki bez uprawnień, skrypt w załączniku.

Nikt tego nie oddaje. Nazywa urządzenie, mówi, co zrobiło, mówi, czego nie zrobiło, i pokazuje tok rozumowania. Czy zdecydują się to zmienić, to nadal ich sprawa. Ale tydzień ping-ponga się skończył, a zajęło to cztery polecenia.

Wszystko to wyszło z 8-bitowego pola, które w 1981 roku zdefiniowano jako zegar, ani razu nie użyto go jako zegara, a po cichu zamienia „gdzieś” w adres.

Warto nauczyć się je czytać.