Budowa na Postfiksie z poprzedniego wpisu to cztery pakiety połączone ze sobą, z gniazdem miltera, gniazdem SASL i socketmapą trzymającymi je w zgodzie. Stalwart robi całość w jednej binarce. Wszystko.

Cztery połączone pakiety kontra jedna binarkaCZTERY PAKIETY, POŁĄCZONEJEDNA BINARKAPostfix 3.10MTA, TLS, przekaźnikDovecot 2.4logowania SASLRspamd 3.12, RedisSPF, DKIM, DMARCpostfix-tlspol 1.14DANE, MTA-STSgniazdo saslmiltersocketmapStalwart 0.16.27SMTP na wejściu i wyjściuIMAP i JMAPSPF, DKIM, DMARC, ARCpodpisywanie DKIMDANE i MTA-STSraporty TLSfiltr spamuskrypty Sievemagazyn pocztynic do łączenia
Cztery pakiety i gniazda między nimi, zestawione z jednym procesem, który już zawiera to wszystko

SMTP, IMAP i JMAP, magazyn poczty, SPF, DKIM, DMARC, ARC, podpisywanie DKIM, DANE, MTA-STS, raporty TLS, filtr spamu i silnik Sieve, w jednym procesie uruchamianym raz. Bez miltera do podpinania, bez demona polityk na gnieździe, bez drugiego pakietu, który musi się zgadzać z pierwszym. Na każdą regułę z tej serii, która na Postfiksie wymagała osobnego narzędzia, Stalwart ma odpowiedź już w środku.

To prawdziwa zaleta i ten wpis nie udaje, że jest inaczej. Ale „wbudowane” i „bezpieczne domyślnie” to różne twierdzenia, a przepaść między nimi to cały ten wpis. Przyłożyłem do Stalwarta 0.16.27 dokładnie te reguły domu, które spełniła budowa na Postfiksie, w tym samym labie, i zapisałem każdą odpowiedź. Wszystkie reguły da się włączyć. Włączenie ich to osobna sprawa.

Ustawienia to baza danych, nie plik

Zacznij od rzeczy, która zaskakuje wszystkich, bo kształtuje wszystko, co potem. Postfix konfiguruje się w main.cf, pliku tekstowym, który możesz przeczytać, porównać i skopiować na następny serwer. Stalwart ma jeden plik konfiguracyjny i oto on cały:

{"@type":"RocksDb","path":"/var/lib/stalwart/"}

To nazywa bazę danych. Każde inne ustawienie, listenery, polityka TLS, reguły antyspamowe, skrypty Sieve, żyje w środku tej bazy, a zmieniasz je przez API JMAP albo stalwart-cli, po czym następuje przeładowanie:

stalwart-cli apply --file house-policy.json
stalwart-cli create Action/ReloadSettings

Jest też interfejs webowy.1 Konfiguracja to stan działającej usługi, a nie plik na dysku, i to tnie w obie strony. Dostajesz żywe API i żadnego demona do ręcznego przeładowywania. Tracisz to, co plik tekstowy daje za darmo: diff, komentarz, commit, sprawdzoną kopię do ponownego wdrożenia. Ludzie, którzy prowadzą Stalwarta deklaratywnie, kończą z plikiem planu, który zjada apply, pod kontrolą wersji, co jest dobrym odruchem, a zarazem dokładnie tą konfiguracją opartą na pliku, której na początku nie mieli.

Co przyjmuje po instalacji

Zanim reguły zostaną włączone, oto Stalwart robiący to, co robi od ręki. To uczciwy punkt odniesienia i nie jest on uspokajający.

Po instalacji Stalwart…
sesja otwartym tekstem, bez STARTTLSprzyjęta
zmanipulowana podpisana fakturaprzyjęta
wiadomość oblewająca SPFprzyjęta
podróbka jego własnej domenyprzyjęta
domena nadawcy, która nie istniejeprzyjęta
doręczenie do serwera tylko z tekstem jawnymwysłane otwartym tekstem
otwarty przekaźnik na porcie 25odmówione
login z niewłaściwym nadawcą kopertyodmówiony
login podrabiający nagłówek From:przyjęty
wysyłka do nieważnego certyfikatu, przy ponowieniuprzyjęta

Dwie z tych odmów to jedyne dobre wieści w kolumnie, a zalogowany użytkownik nadal mógł podrobić widoczne From:.

Nic z tego nie jest wyjątkowe dla Stalwarta. To ten sam zestaw liberalnych ustawień domyślnych, z którym przychodzi prawie każdy serwer pocztowy, z tego samego dwudziestoletniego powodu, i to cały argument wpisu otwierającego tę serię: /pl/email/why-every-mail-setting-has-to-be-right/. Serwer, który robi wszystko, nie jest serwerem, który robi wszystko bezpiecznie. To nadal ty musisz skonfigurować.

Cztery miejsca na regułę

Tu konstrukcja z jedną binarką robi się w pracy naprawdę inna. Na Postfiksie prawie każda reguła przychodząca to linia smtpd_*_restrictions albo milter. Na Stalwarcie ten sam zestaw reguł ląduje w czterech osobnych mechanizmach i potrzebujesz wszystkich czterech.

Jedna binarka, cztery miejsca na konfigurację regułyMECHANIZMCO EGZEKWUJE I JAKA ODPOWIEDŹListener sieciowyNetworkListenerWysyłanie na 587 z TLS; przekazywanie wymaga logowania.503 5.5.1 You must authenticate first.Wyrażenie na etapie MAILMtaStageMailBrak TLS, nieznany nadawca lub nadawca nienależący do loginu.550 5.7.1 Sender address not allowed.Tagi spamu na odrzucenieSpamTagTwardy błąd SPF, DMARC reject, nierozwiązywalny host nadawcy.550 5.7.1 … excessive spam score.Systemowy skrypt SieveSieveSystemScriptDKIM musi się weryfikować; nagłówek From musi być loginem.503 5.5.3 … does not verify / send as your own.
Jedna binarka, ale reguła może być ustawieniem listenera, wyrażeniem, tagiem spamu albo skryptem Sieve

Język wyrażeń, mapa tagów na akcje i skrypt Sieve to trzy różne składnie, a to jeszcze przed ustawieniami listenera. Jedna binarka, cztery rzeczy do nauczenia. Ale z zastosowaną polityką zapisy zgadzają się z budową na Postfiksie reguła po regule:

RegułaOdpowiedź Stalwarta
Bez tekstu jawnego na wejściu550 5.7.1 Sender address not allowed.
Przekazywanie na porcie 25550 5.1.2 Relay not allowed.
Przekazywanie na 587 bez logowania503 5.5.1 You must authenticate first.
Login wysyłający jako inny nadawca koperty501 5.5.4 You are not allowed to send from this address.
Login podrabiający nagłówek From:503 5.5.3 You may only send as your own address
Podpisana, nienaruszona, zgodna wiadomośćprzyjęta
Zmanipulowana podpisana wiadomość503 5.5.3 DKIM signature does not verify
Twardy błąd SPF550 5.7.1 … excessive spam score.

Każda odpowiedź pochodzi z działającego serwera w labie, przez IPv4 i IPv6. Reguły trzymają. Teraz trzy miejsca, w których dojście do tego czegoś mnie nauczyło.

Błąd DKIM wymaga skryptu Sieve, a nie oczywistego ustawienia

Stalwart ma wbudowany wynik DKIM i tag spamu dla nieudanego podpisu, DKIM_REJECT, a oczywiste jest odrzucać na jego podstawie. Nie łapie to przypadku, który się liczy. Gdy podpisanej wiadomości zmieni się treść w drodze, czyli przypadek oszustwa na fakturę, do którego cała seria wciąż wraca, weryfikator DKIM Stalwarta raportuje wynik jako neutral, a nie fail. Według źródeł mail-auth niezgodność skrótu treści ląduje w kubełku neutral, więc tag odrzucenia nigdy nie odpala, a zmanipulowana wiadomość zostaje doręczona.2

Reguła DKIM jest więc zamiast tego skryptem Sieve, który patrzy bezpośrednio na wynik weryfikacji i odmawia wszystkiego, co nie jest czystym przejściem albo faktycznym brakiem podpisu:

if anyof (string :is "${env.dkim.result}" "neutral",
          string :is "${env.dkim.result}" "fail",
          string :is "${env.dkim.result}" "permerror") {
    ereject "DKIM signature does not verify: the message was changed or forged";
    stop;
}

Niepodpisana poczta zostawia wynik pusty i jest zostawiana w spokoju, bo brak podpisu nie jest błędem DKIM; tym zajmuje się DMARC z p=reject. Ze skryptem na miejscu zmanipulowana faktura zostaje odrzucona na DATA:

B REFUSED (503, b'5.5.3 DKIM signature does not verify: the message was changed or forged')

Ten sam skrypt niesie regułę nagłówka From:, bo porównanie nagłówka z loginem to też robota dla Sieve. Dwie reguły, jeden skrypt, i żadna z nich nie jest ustawieniem, po które sięgnąłbyś najpierw.

Sprawdzenie nieznanego nadawcy jest słabsze, niż wygląda

Na Postfiksie domena nadawcy, która nie istnieje, jest odrzucana na MAIL FROM, zanim zostanie wysłany choć bajt treści, czystym 550 5.1.8 Domain not found. Stalwart dochodzi do tej samej odmowy, ale później i bardziej krucho.

Sprawdzenie to tag spamu, FROMHOST_NORES_A_OR_MX, który odpala, gdy domena nadawcy nie rozwiązuje się na żaden rekord A ani MX. Odmowa przychodzi więc po odebraniu całej wiadomości, jako odrzucenie za wynik spamu:

550 5.7.1 Message rejected due to excessive spam score.

To właściwa odpowiedź dłuższą drogą, a dwie rzeczy w niej mają znaczenie. Po pierwsze, według źródeł filtra spamu sprawdzenie działa dopiero wtedy, gdy adres nadawcy przejdzie test „is valid”, gdzie ważny znaczy, że domena siedzi pod znanym sufiksem publicznym, więc wymyślona domena najwyższego poziomu całkiem omija sprawdzenie A i MX. Po drugie, i to jest to, co gryzie: wyszukiwanie traktuje błąd DNS inaczej niż brak w DNS. Domena zwracająca SERVFAIL, a nie czyste „no such name”, nie dostaje tagu i wiadomość zostaje przyjęta. Postfix ją odkłada. Stalwart ją wpuszcza. To przepuszczanie przy awarii dokładnie w tym niejednoznacznym przypadku, dla którego istnieje kontrola bezpieczeństwa, i jedyne miejsce w tej budowie, w którym Stalwart jest mierzalnie mniej bezpieczny niż odpowiednik na Postfiksie.

IPv6 jest rezerwą, dopóki tego nie zmienisz

IPv6 jest w tej serii obowiązkowe, w obu kierunkach. Stalwart nasłuchuje na obu rodzinach bez marudzenia. Haczyk jest na wyjściu: dostarczona trasa rozwiązuje najpierw IPv4, więc serwer docelowy z dual-stackiem jest osiągany przez IPv4, a IPv6 jest tylko rezerwą. W tym samym labie Postfix użył IPv6. Stalwart używał v4, dopóki trasy nie przestawiono na preferowanie v6:

"ipLookupStrategy": "v6ThenV4"

Potem doręczenie do serwera z dual-stackiem idzie przez IPv6, co potwierdzają logi docierające do adresu v6. To jedno ustawienie. Nie jest też domyślne, a przy obowiązku IPv6 wartość domyślna jest odwrotnie, niż powinna.

MTA-STS egzekwuje i odbija za wcześnie

Stalwart publikuje własną politykę MTA-STS, co jest naprawdę miłym akcentem: nie trzeba osobnego serwera WWW, tak jak budowa na Postfiksie potrzebuje nginx. Ale przychodzi w trybie testing, który niczego nie egzekwuje, i jest serwowana pod certyfikatem hosta pocztowego, a nie takim, który pasuje do nazwy hosta polityki, więc weryfikujące pobranie zawodzi, dopóki nie naprawisz obu rzeczy. Ustaw tryb na enforce i załaduj certyfikat dla hosta mta-sts, a polityka jest serwowana i sprawdzana porządnie:

mta-sts.policy-fetch strict = true
mta-sts.authorized

Strona wysyłająca też egzekwuje i odmawia celowi, którego polityka nie wymienia jego MX. Ale odmawia w zły sposób: niezgodność to trwały błąd przy pierwszej próbie, a wiadomość zostaje odbita. RFC 8461 mówi wprost, że nie powinna:

In all cases, MTAs SHOULD treat such failures as transient errors and retry delivery later.3

Stalwart pobiera politykę ponownie, zanim zawiedzie, więc twarda reguła standardu, że najpierw sprawdzasz, czy nie ma nowej polityki, jest spełniona. Łagodniejsze SHOULD, żeby traktować błąd jako tymczasowy i ponawiać, nie jest. Kosztem jest odbita wiadomość tam, gdzie odłożenie byłoby łaskawsze, przy błędzie, który zwykle jest przejściowy.

Wychodzące TLS: wymagane, a mocniejsze tam, gdzie się da

Tak jak w budowie na Postfiksie, strona wychodząca ustawia encrypt jako podłogę i podnosi każdy cel ponad nią, gdy cel na to zasłuży. MtaTlsStrategy Stalwarta ustawia poziom dla każdego mechanizmu, a polityka domu wygląda tak:

MechanizmUstawienie domuEfekt
STARTTLSrequirenigdy nie wysyłaj otwartym tekstem, do nikogo
DANEoptionaluwierzytelniaj tam, gdzie opublikowano podpisany TLSA
MTA-STSoptionalhonoruj politykę enforce tam, gdzie ją opublikowano
Nieważne certyfikatywył.certyfikat, który się nie weryfikuje, odkłada pocztę

require na STARTTLS to podłoga, której brakuje ustawieniu domyślnemu: od ręki strategia wychodząca przy ponowieniu cofała się do przyjęcia nieważnego certyfikatu. Z ustawioną podłogą cel, który nie oferuje używalnego TLS, zostaje odłożony, a nie zdegradowany.

DANE jest, ale lab nie mógł tego dowieść

Najmocniejsza kontrola wychodząca, DANE, jest wbudowana jak cała reszta, a jej wychodzące TLS przy awarii zamyka się tak, jak powinno: skierowany na serwer, którego certyfikatu nie mógł zweryfikować, Stalwart odmówił i wstrzymał wiadomość, zamiast wysłać ją otwartym tekstem. Czego zamknięty lab nie mógł zrobić, to pokazać DANE, które się udaje, i to prawdziwe ograniczenie, które warto odnotować.

Stalwart włącza DANE tylko wtedy, gdy sam może zwalidować klucz główny DNS, przez połączenie z resolverem, które nie jest zwykłym UDP. Prywatny korzeń w labie tego nie zapewni, więc Stalwart wyłącza DANE i loguje ostrzeżenie do ścieżki, która domyślnie nie istnieje. Łatwo przeoczyć. Gorzej, dla podpisanej strefy raportuje potem rekordy TLSA jako „not DNSSEC signed”, gdy prawdziwą przyczyną jest jego własny resolver. Komunikat obwinia nie to, co trzeba.

Stalwart dostarcza dokładnie na tę okazję diagnostykę doręczenia tylko do odczytu: endpoint, który przechodzi całą ścieżkę wychodzącą i nigdy nie wysyła wiadomości. Strumieniuje każdy krok na bieżąco:

GET /api/live/delivery/<domain>?timeout=20
KrokCo raportuje
Wyszukanie MXserwery pocztowe i to, czy wyszukanie się zwalidowało
MTA-STSpobraną politykę i to, czy MX jest autoryzowany
TLS-RPTadres raportowy, który publikuje domena
TLSArekordy DANE i to, czy są podpisane DNSSEC
Connect, EHLO, STARTTLSsesję aż do TLS, z szyfrem
Weryfikacja DANE, QUITdopasowanie certyfikatu, potem czyste rozłączenie

Bez MAIL FROM, bez RCPT TO, nic nie zostaje doręczone. To sprawdzenie, które należy puścić na prawdziwej domenie z DANE, żeby zobaczyć pozytywny przypadek, którego ten lab nie może pokazać.

Dowiedzenie pozytywnego przypadku DANE oznacza puszczenie tego na prawdziwych domenach publikujących DANE z instancji podłączonej do internetu. To jedyny test w tej serii, którego zamknięty lab nie może zrobić, i uczciwa granica tego, co lab może ci pokazać.

Czy wbudowane jest więc lepsze?

Oto rzecz, wokół której krąży cały wpis. Wbudowane to mniej do instalowania, mniej do łączenia, mniej do utrzymywania w zgodzie między wersjami, a jeden proces, w którym wynik SPF po prostu jest pod ręką dla sprawdzenia DKIM, a oba są pod ręką dla skryptu Sieve, bez gniazda między nimi, ma prawdziwą wartość. Dla małego wdrożenia, które chce jednej rzeczy do uruchamiania i aktualizowania, to naprawdę dobra odpowiedź, a nic powyżej nie jest powodem, żeby go nie używać.

Ale każda trudna część tej serii przetrwała przeprowadzkę do jednej binarki. Ustawienia domyślne nadal są liberalne. Reguły nadal trzeba znaleźć i włączyć, w czterech mechanizmach zamiast jednego. Odrzucanie przy błędzie DKIM nadal wymaga ręcznie napisanego skryptu. Sprawdzenie nieznanego nadawcy nadal przepuszcza przy błędzie DNS. MTA-STS nadal odbija, gdy powinno odłożyć. Nic z tego nie zrobiło się łatwiejsze dlatego, że kod żyje w jednym procesie. To właściwości problemu, a nie opakowania.

Zestaw obie budowy obok siebie, a wzór jest wyraźny:

Budowa na PostfiksieStalwart
Części do uruchomienia4 pakiety, 3 gniazda1 binarka
Konfiguracjamain.cf, plik tekstowybaza danych, przez API
SPF, DKIM, DMARCmilter Rspamdwbudowane
DANE, MTA-STS na wyjściupostfix-tlspolwbudowane
Publikowanie MTA-STSosobny nginxwbudowane
Odrzucanie przy błędzie DKIMwymuszona akcja Rspamdskrypt Sieve (wbudowany tag tego nie łapie)
Nieznany nadawca550 na MAIL FROM550 po DATA, przy SERVFAIL przepuszcza
Niezgodność MTA-STS na wyjściuodkłada, ponawiaodbija przy pierwszej próbie
IPv6 na wyjściuużywane domyślnierezerwa do przestawienia na najpierw v6
Ustawienia domyślne po instalacjiliberalneliberalne

I to jest uczciwy wniosek, ten sam, do którego wpis o Postfiksie doszedł inną drogą. Bezpieczeństwa poczty nie daje liczba binarek. Daje je ktoś, kto uznaje, że każda reguła ma znaczenie, znajduje, gdzie ona żyje, włącza ją i wysyła wiadomość, którą ma zatrzymać, żeby sprawdzić, że zatrzymała. Stalwart pozwala ci zrobić to wszystko, w jednym procesie, przez schludne API. Zostawiony sam sobie przyjmie też sesję otwartym tekstem, podrobionego nadawcę i zmienioną fakturę, dokładnie jak wszystko inne. Binarka jest jedna. Robota nie.


  1. Stalwart documentation — konfiguracja przez API zarządzania JMAP i stalwart-cli, z ustawieniami trzymanymi w magazynie danych, a nie w pliku. Użyta tu wersja 0.16.27. ↩︎

  2. mail-auth, the library Stalwart uses for DKIM — jej weryfikator DKIM raportuje niezgodność skrótu treści jako wynik neutralny, a nie błąd, i dlatego odrzucanie na podstawie samego tagu błędu nie łapie zmienionej treści. ↩︎

  3. RFC 8461 §5 — SMTP MTA Strict Transport Security: przy błędzie walidacji polityki „In all cases, MTAs SHOULD treat such failures as transient errors and retry delivery later”, a wiadomość „MUST NOT be permanently failed”, zanim nadawca sprawdzi, czy nie ma zaktualizowanej polityki. ↩︎