Webex rozciąga na górze okna żółty pasek. Offline - No internet connection. Usługi telefoniczne pokazują się jako rozłączone, nic się nie synchronizuje, a do spotkania, które zaczęło się półtorej minuty temu, nie dołączysz.
To nie jest niedogodność, kiedy chodzi o twój służbowy telefon. Przez Webexa przychodzą moje połączenia i przez niego idzie moja linia VoIP, więc klient, który nie chce się uwierzytelnić, to telefon na biurku, który nie zadzwoni, spotkanie, na którym mnie nie ma, i kolega, który trafia na pocztę głosową. Zatrzymało mi to pracę. Nie spowolniło, nie pogorszyło. Zatrzymało.
I nic z tego nie było moje, ani do spowodowania, ani do zapobieżenia. Dzień pracy rozjechał się przez kontrolę jakości, której nikt nie przeprowadził, u dostawcy, który bierze pieniądze, przy produkcie sprzedawanym z umową wsparcia na platformę, którą jego własna strona wymagań wymienia jako wspieraną. Niczego źle nie skonfigurowałem. Zainstalowałem pakiet dostawcy, z repozytorium dostawcy, na platformie z listy dostawcy, i ten pakiet nie potrafił otworzyć połączenia TLS. Potem spędziłem wieczór własnego czasu na ustaleniu dlaczego, a to czas, którego nie spędzili ludzie, którzy ten pakiet podpisali.
Maszyna nie jest offline. Przeglądarka obok ładuje strony. Poczta przychodzi, terminal ciągnie z repozytorium zdalnego, a jeśli zapytasz system operacyjny, czy ma dostęp do internetu, odpowie, że tak. Sam Webex się z tym zgadza, we własnym logu, jedenaście sekund zanim powie ci coś przeciwnego.
Tak naprawdę stało się to, że kopia OpenSSL, którą Cisco wkłada do Webexa, nie może znaleźć ani jednego urzędu certyfikacji, bo została skompilowana tak, żeby szukać ich w /workspace/.conan2/p/b/cisco8ee8b59cf93de/p/ssl. To katalog w kontenerze buildów Cisco. Nigdy nie istniał na twoim komputerze i nigdy nie będzie istniał. Każde połączenie TLS, które otwiera aplikacja, pada na weryfikacji certyfikatu, tokenu logowania nie da się odświeżyć, piętnastosekundowy licznik dobiega końca, a interfejs sięga po jedyne wyjaśnienie, na jakie ma gotowy napis.
Pasek myli się więc w sposób konkretny i bezużyteczny. Wskazuje na twoją sieć. Usterka to ścieżka w ich buildzie.
Mowa o wersji 46.8.0.35631, na Fedorze 44, z jądrem 7.2.4. To wspierana platforma. Cisco publikuje wymagania systemowe dla Linuksa i dostarcza podpisany .rpm, webex-46.8.0.35631-1.x86_641. Dalej jest to, jak udowodnić problem w jakieś dziesięć minut, dlaczego żadna z oczywistych poprawek nie działa, ta jedna, która działa, a potem część ważniejsza od tego wszystkiego: to nie jest subtelny błąd. To build, którego nikt nigdy nie uruchomił na maszynie innej niż ta, która go zbudowała.
Co naprawdę mówi ci ten pasek
Webex steruje wyświetlaniem łączności złożoną maszyną stanów, siedmioma podmaszynami, każda z własnymi licznikami czasu. Przy starcie inicjalizują się tak:
ConnectivityStateMachine::ConnectivityBanner - Initializing with state: Connected
ConnectivityStateMachine::Network - Initializing with state: NoNetwork
ConnectivityStateMachine::Services - Initializing with state: Connected
ConnectivityStateMachine::Mercury - Initializing with state: Disconnected
ConnectivityStateMachine::Authentication - Initializing with state: UserNotAuthenticated
ConnectivityStateMachine::Syncing - Initializing with state: Synced
ConnectivityStateMachine::Survivability - Initializing with state: SurvivabilityHide
Czterdzieści milisekund później system operacyjny odpowiada, a aplikacja to zapisuje:
NetworkManagerPowerNetworkWatcher.cpp:93 onConnectivityCheckSuccess::
The host is connected to a network, that appears to be able to reach the full Internet.
Ta linia jest w tym samym pliku, w tej samej sesji, co pasek twierdzący, że nie ma połączenia z internetem. Aplikacja wiedziała. Miała odpowiedź w ręku o 08:25:12.131, a o 08:25:27.132 pokazała coś przeciwnego.
Pomiędzy tymi dwiema chwilami stało się to:
| Czas | Co się stało |
|---|---|
| 08:25:12.131 | System operacyjny potwierdza pełny dostęp do internetu |
| 08:25:12.218 | Wykrywanie proxy: brak, połączenie bezpośrednie |
| 08:25:12.241 | Pierwsze żądanie HTTPS pada, errorCode: 167772294 Error in SSL handshake |
| 08:25:12.569 | Odświeżenie tokenu dostępu CloudApps pada, ten sam kod |
| 08:25:12.571 | Odświeżenie tokenu dostępu Kms pada, ten sam kod |
| 08:25:15.684 | Ponowna próba, oba padają |
| 08:25:21.745 | Ponowna próba, oba padają |
| 08:25:27.132 | Mija piętnastosekundowy licznik, pasek przechodzi na NoInternet |
| 08:26:12.091 | Mijają sześćdziesięciosekundowe liczniki, usługi spadają do DisconnectedShortTerm |
Podmaszyna Authentication nigdy nie wychodzi ze stanu UserNotAuthenticated, więc Services uznaje się za rozłączone, więc pasek się zapala. Każdy etap to poprawne zachowanie przy takich danych wejściowych. Błędne są dane wejściowe, a są nimi liczba: 167772294, przy każdym nieudanym żądaniu, od pierwszego do ostatniego.
Ta liczba to cały ten wpis. Zapamiętaj ją.
Trzy ścieżki, z których żadna nie istnieje
Webex nie używa systemowego OpenSSL. Przynosi własny, razem z własnym libcurl, a ten libcurl linkuje się z dołączoną kopią, nie z twoją:
$ ldd /opt/Webex/bin/libcurl.so | grep -E 'ssl|crypto'
libssl.so.3 => /opt/Webex/bin/../lib/libssl.so.3
libcrypto.so.3 => /opt/Webex/bin/../lib/libcrypto.so.3
Na razie w porządku. Dołączenie biblioteki TLS to decyzja, której da się bronić, i wielu dostawców tak robi. Liczy się to, co zostało w nią wpieczone, a OpenSSL powie ci to, jeśli zapytasz:
$ strings /opt/Webex/lib/libcrypto.so.3 | grep -E 'OPENSSLDIR|ENGINESDIR|MODULESDIR'
OPENSSLDIR: "/workspace/.conan2/p/b/cisco8ee8b59cf93de/p/ssl"
ENGINESDIR: "/workspace/.conan2/p/b/cisco8ee8b59cf93de/p/lib/engines-3"
MODULESDIR: "/workspace/.conan2/p/b/cisco8ee8b59cf93de/p/lib/ossl-modules"
Trzy. Nie jedno ustawienie, które się prześlizgnęło. Cały prefiks instalacji, przeniesiony z maszyny, która to skompilowała, w bibliotece, która trafia do klienta jako podpisany pakiet na wspieranej platformie.
OPENSSLDIR ustawia się raz, przy konfiguracji, opcją --openssldir, a dokumentacja budowania OpenSSL mówi bez ogródek, do czego służy: „Directory for OpenSSL configuration files, and also the default certificate and key store.”2 Wszystko, co dotyczy zaufania, wisi na tym katalogu. Domyślny plik CA to cert.pem w środku, a domyślny katalog CA to certs w środku3. /workspace to cache buildów Conana. Conan to menedżer pakietów C++, którym buduje Cisco, a każdy pakiet przechowuje pod skrótem jego danych wejściowych builda4. Skrót cisco8ee8b59cf93de to fakt o kontenerze, który najpewniej został usunięty kilka minut po zakończeniu builda.
Zapytaj bibliotekę, czym jest, a okaże się, że to nawet nie zwykły OpenSSL:
VERSION CiscoSSL 3.5.5.8.5.4 27 Jan 2026
BUILT_ON built on: Wed Feb 25 06:29:18 2026 UTC
PLATFORM platform: conan-Release-Linux-x86_64-gcc-13
DIR OPENSSLDIR: "/workspace/.conan2/p/b/cisco8ee8b59cf93de/p/ssl"
Utrzymywany wewnętrzny fork, z własnym schematem wersji, zbudowany w lutym, wydany w sierpniu i wciąż niosący katalog roboczy, w którym powstał.
Nie bierz strings za odpowiedź. Zapytaj bibliotekę
strings znajduje tekst w pliku. Nie dowodzi, że biblioteka go używa. Załaduj więc dostarczoną bibliotekę i zapytaj ją wprost, co zajmuje około dwunastu linijek Pythona i nie wymaga roota:
import ctypes
c = ctypes.CDLL("/opt/Webex/lib/libcrypto.so.3")
for f in ("X509_get_default_cert_file", "X509_get_default_cert_dir",
"X509_get_default_cert_file_env", "X509_get_default_cert_dir_env"):
getattr(c, f).restype = ctypes.c_char_p
print(f"{f:34} {getattr(c, f)().decode()}")
X509_get_default_cert_file /workspace/.conan2/p/b/cisco8ee8b59cf93de/p/ssl/cert.pem
X509_get_default_cert_dir /workspace/.conan2/p/b/cisco8ee8b59cf93de/p/ssl/certs
X509_get_default_cert_file_env SSL_CERT_FILE
X509_get_default_cert_dir_env SSL_CERT_DIR
Masz to z ust samej biblioteki. Kiedy cokolwiek w Webexie prosi tę kopię OpenSSL o domyślny magazyn zaufania, dostaje plik i katalog, które nie istnieją. Tak działa SSL_CTX_set_default_verify_paths i tak robi prawie każdy klient, jeśli nie powiedziano mu inaczej.
Dwie ostatnie linie są warte uwagi, bo to wyjście awaryjne: biblioteka pozwoli SSL_CERT_FILE i SSL_CERT_DIR nadpisać obie wartości5. To też zapamiętaj. Okaże się ważne, i to nie w sposób, jakiego byś się spodziewał.
Odtworzenie dokładnego kodu błędu
Dowód przez oględziny to nie dowód. Weź dostarczone libssl.so.3 i libcrypto.so.3, wykonaj prawdziwy handshake z prawdziwym hostem, mając tylko domyślne ustawienia biblioteki, i zobacz, co wraca.
Ciekawe jest uruchomienie, w którym ustawienia domyślne wskazują na nic. SSL_CERT_FILE i SSL_CERT_DIR nadpisują dokładnie te dwie wartości, które brakujący OPENSSLDIR zostawia wiszące, więc skierowanie ich na nieistniejącą ścieżkę dokładnie odtwarza stan, w jakim pakiet trafił do klienta:
$ SSL_CERT_FILE=/nonexistent/cert.pem SSL_CERT_DIR=/nonexistent/certs python3 tls.py
set_default_verify_paths -> 1
set_fd -> 1
SNI -> 1
SSL_connect -> -1 SSL_get_error -> 1
verify result 20: unable to get local issuer certificate
err: 0xa000086 error:0A000086:SSL routines::certificate verify failed
0x0A000086 dziesiętnie to 167772294.
To liczba z każdej nieudanej linii logu Webexa i nie pochodzi ona od Webexa. Pochodzi z własnej biblioteki TLS Cisco, uruchomionej poza ich aplikacją, padającej z dokładnie jednego powodu: nie miała kotwic zaufania, względem których mogłaby sprawdzić łańcuch. Ta sama biblioteka, ten sam błąd, żadnej aplikacji po drodze.
Skieruj te same dwie zmienne na prawdziwy pakiet certyfikatów Fedory i ta sama ścieżka kodu dochodzi do końca:
$ SSL_CERT_FILE=/etc/pki/ca-trust/extracted/pem/tls-ca-bundle.pem python3 tls.py
SSL_connect -> 1 SSL_get_error -> 0
verify result 0: ok
Między tymi dwoma uruchomieniami w sieci nie zmieniło się nic. Zmieniła się jedna ścieżka do pliku.
Dlaczego nic cię nie ostrzegło
Dwie rzeczy razem sprawiają, że to się dzieje po cichu, i tylko jedna z nich jest winą Cisco.
| Co nigdy nie wyda z siebie słowa | Czyj to projekt | Dlaczego milczy |
|---|---|---|
| Ładowanie magazynu zaufania, którego nie ma | OpenSSL, celowo | SSL_CTX_set_default_verify_paths zwraca 1 niezależnie od tego, czy ścieżki są prawdziwe. „A missing default location is still treated as a success”3 |
| Brak czegokolwiek zapasowego | Cisco, i słusznie | Certyfikaty weryfikowane, samopodpisane odrzucane, ponawianie SSL wyłączone, więc nie ma trybu awaryjnego, który zamaskowałby usterkę |
Pierwsza jest rozsądna. Program, który dostarcza własne kotwice osobno, nie powinien być zmuszany do przejmowania się tym, więc wywołanie się udaje, magazyn jest pusty i nigdzie w całym stosie nic nie mówi załadowałem zero urzędów certyfikacji. Pierwszą rzeczą, która to zauważa, jest błąd weryfikacji pół sekundy później. Uruchomiłem to wywołanie na dostarczonej bibliotece ze ścieżkami skierowanymi na /nonexistent i zwróciło 1. Jest w wyniku powyżej.
Druga to polityka, która przychodzi z usługi, a log ją zapisuje:
Wdm.cpp:1162 parseDeviceJson: Adding policy << allowSelfSignedCertificate with value: false
NetworkManager.cpp:1738 onConfigReady: ...httpRequestSSLRetryEnabled: 0
HttpRequestManager.cpp:1883 rawHttpRequest: {"validateCertificates":"true","useClientCertificate":"false"}
Te trzy flagi to jedyny powód, dla którego ta usterka jest awarią, a nie czymś znacznie gorszym, i warto się nad tym zatrzymać, zamiast przelecieć dalej.
Przemyśl to do końca. Dołączona biblioteka ładuje zero kotwic zaufania, a nic poniżej warstwy polityki nigdy by tego nie zauważyło, bo awaria jest z założenia cicha na całej drodze w dół. W pasek zamieniły ją trzy flagi. Odwróć którąkolwiek z nich tak, jak dostarcza je mnóstwo klientów, a ten sam build w ogóle nie zawiedzie. Połączy się, z czymkolwiek, co ma jakikolwiek certyfikat, bo nie ma go z czym porównać.
Problemem jest to, jak to się objawia. Użytkownik dostaje „Offline - No internet connection”. Log dostaje „Error in SSL handshake” i liczbę całkowitą w zapisie dziesiętnym. Słowo certyfikat nie pojawia się nigdzie, gdzie zajrzy użytkownik albo inżynier pierwszej linii wsparcia, a jedynym śladem diagnostycznym jest liczba, którą trzeba przeliczyć na szesnastkową, zanim cokolwiek znaczy.
Poprawki, które nie zadziałały
Obie oczywiste zawodzą, z różnych powodów, i oba warto znać.
Edycja dostarczonego openssl.cnf
Webex dostarcza plik konfiguracyjny w /opt/Webex/lib/openssl.cnf i w tej postaci aktywuje on jednego dostawcę (provider):
[provider_sect]
fips = fips_sect
Tylko FIPS. Nie dostawcę default, w którym mieszkają zwykłe algorytmy TLS6. Dopisanie go to edycja jednej linii i nie zmienia absolutnie nic, bo dołączony OpenSSL nigdy tego pliku nie czyta. Szuka openssl.cnf wewnątrz OPENSSLDIR7, a OPENSSLDIR to ścieżka, która nie istnieje. Plik leży w katalogu instalacji i wygląda na ten właściwy. Nic go nie czyta.
To druga usterka schowana za pierwszą. Nawet gdyby problem ze ścieżką naprawić jutro, kierując OPENSSLDIR na /opt/Webex/lib, ta konfiguracja zostałaby wtedy załadowana i aktywowałaby tylko FIPS. A sam moduł FIPS ładuje się z MODULESDIR, trzeciej martwej ścieżki z tego samego drzewa, więc fips.so dostarczonego w /opt/Webex/lib też nie da się znaleźć. Trzy ścieżki, jeden zły prefiks i każda zepsuta tak, że zasłania następną.
Ustawienie zmiennych środowiskowych
Biblioteka respektuje SSL_CERT_FILE i SSL_CERT_DIR. Udowodniłem to wyżej. Udane uruchomienie jest tam czarno na białym. Oczywistym ruchem jest więc ustawić je we wpisie pulpitu (desktop entry) i to właśnie wypróbowano:
Exec=env OPENSSL_CONF=/opt/Webex/lib/openssl.cnf \
SSL_CERT_FILE=/etc/pki/ca-trust/extracted/pem/tls-ca-bundle.pem \
SSL_CERT_DIR=/etc/pki/tls/certs/ /opt/Webex/bin/CiscoCollabHost %U
Bez zmian. I powodem nie jest to, że Webex ignoruje zmienne. Powodem jest to, że proces nigdy ich nie dostał:
$ tr '\0' '\n' < /proc/20293/environ | grep -E 'SSL|OPENSSL|CURL'
$ tr '\0' '\n' < /proc/20293/environ | wc -l
99
Dziewięćdziesiąt dziewięć zmiennych w działającym procesie Webexa i ani jedna z tych trzech, które ustawiono. Bo na tej maszynie są dwa wpisy pulpitu o tej samej nazwie:
| Plik | Co uruchamia jego linia Exec | Kto go zapisał |
|---|---|---|
/usr/share/applications/webex.desktop | linię env z trzema zmiennymi z góry, w całości | .rpm, potem ręczna edycja |
~/.local/share/applications/webex.desktop | /opt/Webex/bin/CiscoCollabHost %U, bez żadnego środowiska | własny launcher Webexa |
A specyfikacja nie pozostawia wątpliwości, który wygrywa: „The base directory defined by $XDG_DATA_HOME is considered more important than any of the base directories defined by $XDG_DATA_DIRS.”8 $XDG_DATA_HOME to ~/.local/share. Kopia użytkownika przesłania tę z pakietu, za każdym razem, na każdym pulpicie, który trzyma się specyfikacji9.
Webex instaluje więc drugą kopię własnego launchera w twoim katalogu domowym i to tę kopię uruchamia twój pulpit. Zmieniaj plik z pakietu, ile chcesz. Edytujesz dokument, którego nic nie czyta.
Poprawka, która działa
Skoro biblioteka upiera się przy ścieżce, daj jej tę ścieżkę. Utwórz katalog, którego chce z kompilacji, i wypełnij go dowiązaniami symbolicznymi do prawdziwych plików:
#!/bin/bash
# Point the bundled CiscoSSL at the system trust store by building the
# directory it was compiled to look for. Tested: Fedora 44, Webex 46.8.0.35631.
set -euo pipefail
OPENSSLDIR=$(strings /opt/Webex/lib/libcrypto.so.3 \
| grep -oP '(?<=OPENSSLDIR: ")[^"]+')
[ -n "$OPENSSLDIR" ] || { echo "no OPENSSLDIR found in the shipped library"; exit 1; }
for p in /etc/pki/ca-trust/extracted/pem/tls-ca-bundle.pem \
/etc/ssl/certs/ca-certificates.crt \
/etc/pki/tls/certs/ca-bundle.crt \
/etc/ssl/cert.pem; do
[ -f "$p" ] && { CA_BUNDLE="$p"; break; }
done
[ -n "${CA_BUNDLE:-}" ] || { echo "no system CA bundle found"; exit 1; }
echo "OPENSSLDIR: $OPENSSLDIR"
echo "CA bundle: $CA_BUNDLE"
sudo mkdir -p "$OPENSSLDIR"
sudo ln -sf "$CA_BUNDLE" "$OPENSSLDIR/cert.pem"
sudo ln -sf "$(dirname "$CA_BUNDLE")" "$OPENSSLDIR/certs"
sudo tee "$OPENSSLDIR/openssl.cnf" > /dev/null <<'CONF'
openssl_conf = openssl_init
[openssl_init]
providers = provider_sect
[provider_sect]
default = default_sect
fips = fips_sect
[default_sect]
activate = 1
CONF
echo "done. now restart Webex"
Uruchom ponownie, a ta sama sekwencja startowa daje przeciwny wynik. Ta sama binarka. Te same linie logu. Odświeżenie tokenu, które wcześniej padało w ciągu sześćdziesięciu milisekund, teraz kończy się w trzysta trzydzieści:
AuthTokenRequester.cpp:579 Managed to fetch a new Kms access token.
AuthTokenRequester.cpp:579 Managed to fetch a new CloudApps access token.
AuthTokenSupervisor.cpp:310 Auth tokens refreshed. Expires in [64799 secs].
AuthenticationManager.cpp:1860 onUserAuthenticated: User authenticated.
ConnectivityStateMachine::Authentication - UserNotAuthenticated -> UserAuthenticated
Uwierzytelnienie w około 750 ms, więc piętnastosekundowy licznik nigdy nie odpala, a pasek się nie pojawia. Usługi telefoniczne przechodzą z Disconnected do Connecting, stanu, którego zepsuta sesja nie osiągnęła przez minutę prób.
| Przed | Po | |
|---|---|---|
| Test sieci | przechodzi | przechodzi |
| Pierwsze żądanie HTTPS | 167772294 Error in SSL handshake | HTTP 200 |
| Token CloudApps | błąd | pobrany |
| Token Kms | błąd | pobrany |
| Uwierzytelnienie | utknęło na UserNotAuthenticated | UserAuthenticated |
| Pasek po 15 s | „Offline - No internet connection” | brak |
| Usługi telefoniczne | nigdy nie próbowano | łączenie |
| Czas do uwierzytelnienia | nigdy | ~750 ms |
Zwróć uwagę, co ta poprawka robi z twoim systemem plików, bo powinno cię to uwierać. Tworzy na twojej maszynie katalog najwyższego poziomu o nazwie /workspace, nazwie, dla której Filesystem Hierarchy Standard nie ma miejsca10, a w nim ścieżkę cache Conana i skrót builda należące do firmy, od której kupiłeś oprogramowanie. Tak wygląda lekarstwo, jakie zostawiło ci Cisco: zamontuj cudze środowisko buildów w korzeniu własnego.
Do tego to się zepsuje. Na trzy sposoby:
| Kiedy się psuje | Dlaczego | Co robisz |
|---|---|---|
| Aktualizacja Webexa | cisco8ee8b59cf93de wynika z danych wejściowych builda, więc przebudowana zależność oznacza nowy katalog | Uruchom skrypt ponownie; czyta ścieżkę z nowej binarki, zamiast zakładać starą |
| Zmiana dystrybucji | Cel dowiązania to decyzja dystrybucji, nie standard11 | Przestaw go; skrypt sprawdza cztery znane lokalizacje |
| Ponowna instalacja | /workspace nie jest kopiowany zapasowo, pakowany ani przez nic posiadany | Uruchom go znowu, za każdym razem, na zawsze |
Nic z tego nie jest utrzymaniem. To ty zastępujesz krok w cudzym pipeline buildów, bez końca, za darmo. Łatanie usterki w czasie działania, na każdej maszynie, którą masz, bo dostawca nie chciał jej załatać raz, w czasie budowania.
Znali zasadę i zastosowali ją do połowy builda
Oto co zmienia to ze zgłoszenia błędu w argument.
Przeczytaj sekcję dynamiczną dostarczonych binarek:
$ readelf -d /opt/Webex/bin/libcurl.so | grep RUNPATH
0x1d (RUNPATH) Library runpath: [$ORIGIN:$ORIGIN/../lib]
$ readelf -d /opt/Webex/bin/CiscoCollabHost | grep RUNPATH
0x1d (RUNPATH) Library runpath: [$ORIGIN/../lib]
$ORIGIN rozwija się w czasie ładowania do katalogu, w którym leży sam obiekt12. To właściwe narzędzie dla przenośnego pakietu i użyli go poprawnie. Musieli: Webex dostarcza to samo drzewo dwa razy, raz do /opt/Webex i raz do ~/.local/share/WebexLauncher/46.8.0.35631_9e6196c9-…/, a launcher wybiera między nimi przy starcie. Dwa prefiksy, jeden build, a linker znajduje swoje biblioteki w obu.
Ludzie, którzy zrobili ten pakiet, rozumieli więc problem dokładnie. Ścieżki bezwzględne nie przeżywają wysyłki. Rozwiązali to dla kodu.
A potem ścieżki danych zostawili jako bezwzględne napisy wskazujące kontener, który je skompilował. Ten sam build. To samo popołudnie.
Nie da się więc tego odłożyć do szuflady nie wiedzieli. Na $ORIGIN nie wpada się przypadkiem. Sięgasz po niego, bo zrozumiałeś, że ścieżka bezwzględna wpieczona w dostarczany artefakt to usterka, i zrozumiałeś to na tyle dobrze, żeby pójść i naprawić to w linkerze. A potem ten sam build wpisuje trzy ścieżki bezwzględne do tych samych bibliotek i je wysyła.
Znać zasadę i zastosować ją do połowy builda to gorzej niż jej nie znać. Niewiedza to problem szkoleniowy, a na szkolenie jest sposób. Tu mamy pakiet, w którym był właściwy pomysł, na piśmie, w nagłówku ELF, gdzie każdy mógł go przeczytać, i mimo to wyszedł za drzwi zepsuty. A to mówi ci, że nic za kompilatorem nie patrzyło na wynik. Zupełnie nic.
Kontener już tam był
Skąd wziął się /workspace, to żadna tajemnica i nie musisz zgadywać. Stoi w nagłówku pakietu:
$ rpm -qi webex | grep -E 'Build Host|Build Date|Vendor'
Build Date : Sat 08 Aug 2026 20:47:43 BST
Build Host : c964ea9239ae
Vendor : Cisco
c964ea9239ae to nie nazwa hosta, którą ktoś wpisał. To dwanaście znaków szesnastkowych, czyli to, co kontener podaje jako nazwę hosta, kiedy nic jej nie ustawia. Pakiet zbudowano więc w kontenerze, w firmie, która ewidentnie ma obrazy, rejestr i orkiestrację, żeby to robić, a trzy osobne artefakty na tej maszynie mówią to niezależnie od siebie:
| Dowód, odczytany z zainstalowanego pakietu | Wartość | Czego dowodzi |
|---|---|---|
Build Host w nagłówku RPM | c964ea9239ae | ID kontenera, nie maszyna buildów |
OPENSSLDIR w libcrypto.so.3 | /workspace/.conan2/… | ścieżka istniejąca tylko w tym kontenerze |
PLATFORM w tej samej bibliotece | conan-Release-Linux-x86_64-gcc-13 | skonteneryzowany toolchain Conana |
Requires w RPM | glibc >= 2.28 | celowo wybrana, bardzo stara podłoga ABI |
Potem to podpisali. Build skończył się o 20:47:43, a podpis ma datę 21:02:07 tego samego wieczoru, ID klucza 9995e5bbb5ccde3c. Piętnaście minut. Jest więc bramka wydania, ktoś albo coś ją obsługuje, a to, co poświadcza, to kto zrobił pakiet, a nie to, czy pakiet działa. Podpis to stwierdzenie o pochodzeniu. Nigdy nie był stwierdzeniem o przydatności, a proces, który ma jedno bez drugiego, ma priorytety w złej kolejności.
Bo brakujący krok jest tym tanim. Kontener już jest w pipeline. Weź artefakt, który właśnie z niego wyszedł, uruchom czysty obraz każdej dystrybucji, którą deklarujesz jako wspieraną, zainstaluj go, odpal i przeczytaj pierwsze sto linii logu:
docker run --rm fedora:44 sh -c '
dnf -y install ./webex-46.8.0.35631-1.x86_64.rpm &&
timeout 25 /opt/Webex/bin/CiscoCollabHost &
sleep 20
grep -c "Error in SSL handshake" ~/.local/share/Webex/current_log.txt'
Wynik niezerowy, za każdym razem, na tym buildzie. Instalacja ma 1,1 GB, więc przyjmij minutę na cel przy rozgrzanym cache. Sześć dystrybucji to sześć minut pracy maszyny, która i tak już chodzi, na sprzęcie, który Cisco już ma, w pipeline, który już istnieje. Nikt tego nie uruchomił. Ani razu.
I to jest odpowiedź na to, co ludzie wciąż powtarzają o Linuksie, że wspieranie kilku dystrybucji jest trudne. Przestało być trudne w dniu, w którym pojawiły się te narzędzia, a to te same narzędzia, którymi kompilują. Jeden obraz bazowy na cel. Ten sam artefakt do każdego. Macierz to pętla.
Pipeline, który buduje w kontenerze i nigdy nie uruchamia w nim wyniku, to nie pipeline. To kompilator z cronem z przodu i kluczem do podpisywania z tyłu, a wszystko, co z niego wychodzi, to zgadywanie.
Dlaczego wydanie z 2026 roku jest budowane na libc z 2018?
Pakiet deklaruje, czego potrzebuje, a ciekawa jest pierwsza linia:
$ rpm -q --requires webex | grep glibc
glibc >= 2.28
glibc 2.28 wyszło 1 sierpnia 201813. To wersja z Red Hat Enterprise Linux 814, wydania, którego pełne wsparcie skończyło się w 2024. To produkt z 2026, skompilowany w 2026, celujący w bibliotekę C z 2018. A do tego dostarczający własną kopię libstdc++.so.6 o rozmiarze 2,5 MB do katalogu domowego użytkownika, bo środowisko uruchomieniowe C++, które pasuje do tak starej bazy, nie udźwignie tego kodu.
Po co ktokolwiek wciąż by tak robił? Bo nie chcą linkować statycznie.
To wszystko. W chwili, gdy linkujesz dynamicznie z biblioteką C hosta, najstarsza dystrybucja, jaką chcesz wspierać, staje się ograniczeniem dla maszyny, na której kompilujesz. Nie możesz użyć symbolu, o którym najstarszy cel nigdy nie słyszał, więc przypinasz build do prastarego obrazu bazowego i tam zostajesz. Co roku przepaść rośnie. Każda nowa funkcja języka czy biblioteki przychodzi z kłótnią, czy podłogę da się przesunąć. Dostarcz własne libstdc++, żeby zakleić najgorsze, i od tej chwili utrzymujesz też prywatne środowisko uruchomieniowe.
Ten kompromis miał sens, kiedy host buildów był fizyczną maszyną w szafie, którą ktoś musiał przeinstalować. Od dekady sensu nie ma. Jeśli musisz linkować z libc hosta, kontener na każdy cel daje ci prawdziwy build na prawdziwej wersji każdej platformy i żaden z nich nie ogranicza pozostałych.
Ale spójrz, co ta dyscyplina starych celów tu naprawdę kupiła. To konserwatyzm ABI za sporą cenę: ośmioletnia podłoga, dołączone środowisko C++, macierz wsparcia zamrożona wokół tego. A klient i tak nie startuje. Bo zepsuła się ścieżka do pliku, a żadna troska o wersje symboli nie chroni ścieżki do pliku. Zapłacili podatek od zgodności i podatek od pakowania wszystkiego razem, a pominęli jedyny test, który nic nie kosztuje. Oba rachunki. Zero produktu.
Zapłacili za samowystarczalny pakiet i go nie dostali
Od dawna sposobem na dostarczanie komercyjnego oprogramowania na Linuksa jest zależeć od hosta tak mało, jak się da. Statycznie, gdzie można, samowystarczalne drzewo, gdzie nie można, i żadnych założeń co do dystrybucji pod spodem. To nie jest eleganckie i nikt nie udaje, że jest. Istnieje z powodu alternatywy. Binarka, która potrzebuje konkretnej wersji konkretnej biblioteki w konkretnym miejscu, zamienia maszynę każdego klienta w zgłoszenie do wsparcia.
Cisco poszło drugą drogą i spakowało wszystko razem. Oto rachunek:
| Co zawiera pakiet | Rozmiar lub liczba |
|---|---|
Obiekty współdzielone w /opt/Webex/lib | 150 |
| Własne libcurl, CiscoSSL, zlib-ng, ICU, Kerberos, klient CUPS, hunspell i silnik inferencji | wszystkie |
Zainstalowane w /opt/Webex | 1,1 GB |
Druga kopia w ~/.local/share/WebexLauncher, na użytkownika | 1,1 GB |
| Na dysku dla klienta czatu i połączeń | 2,2 GB |
Dwa gigabajty zależności. To pełna cena pakowania wszystkiego razem: pobieranie, dysk, duplikacja, ciężar bezpieczeństwa bycia jedyną stroną, która może cokolwiek z tego załatać, całość. Zapłać to, a kupujesz program, któremu jest obojętne, co jest zainstalowane na hoście, który zachowuje się tak samo na Fedorze, Debianie, Archu i na czymkolwiek klient ustandaryzował się w tym roku, i którego nie zepsuje aktualizacja dystrybucji, o której nigdy nie słyszał.
Tyle że nie jest mu obojętne. Bardzo zależy mu na jednym katalogu, a to katalog na serwerze buildów.
Dostarczyli własnego Kerberosa, własne ICU i własny słownik ortograficzny, a nie umieli dostarczyć działającej ścieżki do certyfikatów. Całym sensem tego pakietu jest samowystarczalność, a nie jest samowystarczalny dokładnie w tym jednym, co sprawia, że przestaje działać. Każdy z tych 1,1 GB jest odnajdywany poprawnie przez $ORIGIN. Czterdzieści kilka bajtów, które znaczą najwięcej, nie.
I to mnie najbardziej bierze. Pakowanie wszystkiego razem to opcja droga. Ponieśli ten koszt, zrobili trudną inżynierię, dobrze ustawili przenośność dla stu pięćdziesięciu bibliotek w dwóch prefiksach instalacji. A potem jedyną część, która decyduje, czy cokolwiek z tego działa, skierowali na maszynę, której żaden klient nigdy nie posiadał.
Nikt tego też nie udokumentował
Obok pierwszej leży druga porażka i to ona wyłapałaby tę pierwszą.
Zapytaj pakiet, jaką dokumentację dostarcza:
$ rpm -qd webex | wc -l
0
$ rpm -qc webex | wc -l
0
Żadnych plików dokumentacji. I żadnych plików konfiguracyjnych. Zero wpisów oznaczonych %config w pakiecie, który dostarcza openssl.cnf. To nie kosmetyka. RPM oznacza plik jako %config po to, żeby menedżer pakietów zachował to, co zmienił administrator, zapisując .rpmsave zamiast to nadpisać1516. /opt/Webex/lib/openssl.cnf jest dostarczany jako zwykły plik, więc następna aktualizacja nadpisze każdą twoją zmianę i nic ci nie powie. Jedyny plik, który klient mógłby z uzasadnionych powodów chcieć dostosować, pakowanie traktuje jako jednorazowy.
Nic opublikowanego nie mówi, jakiego magazynu zaufania używa klient, jakie zmienne środowiskowe respektuje ani skąd czyta konfigurację TLS. Nie ma strony do sprawdzenia. Żadnej nie napisano. Jedynym sposobem, w jaki cokolwiek z tego ustaliłem, były strings, readelf, ldd i ctypes na dostarczonych binarkach. Inżynieria wsteczna wspieranego produktu, żeby odpowiedzieć na pytanie, na które jego dokumentacja powinna była odpowiedzieć jednym zdaniem.
A oto dlaczego to ważniejsze, niż brzmi. Pisanie tej dokumentacji samo w sobie jest testem. Posadź kogokolwiek u dostawcy przed pustą stroną z nagłówkiem skąd Webex dla Linuksa czyta certyfikaty CA i pierwsze, co musi zrobić, to pójść i sprawdzić. W chwili, gdy sprawdzi, znajdzie /workspace/.conan2/p/b/cisco8ee8b59cf93de/p/ssl, a następną rzeczą, jaka z niego wyjdzie, będzie pytanie. Udokumentowane ścieżki konfiguracji to nie papierologia dla wygody klienta. To najtańszy audyt, jaki dostawca może przeprowadzić na własnym buildzie, a pominięcie go to sposób, w jaki taka ścieżka dożywa do wydania.
Nic z tego nie jest wielkim wymaganiem. Powiedz, gdzie leży twoja konfiguracja. Powiedz, jakie zmienne środowiskowe respektujesz. Oznacz pliki konfiguracyjne jako konfigurację, żeby aktualizacja ich nie zjadła. Wtedy klient, który trafi na usterkę, ma gdzie zajrzeć, i nie jest to edytor szesnastkowy.
Nikt tego nie uruchomił
Brakujący krok padł powyżej wystarczająco wiele razy. Warto zapytać, dlaczego zniknął na tej platformie, a nie na innych.
W każdym razie nie na Fedorze. Na macOS i na Fisher-Price OS (Windows) ta klasa usterek nie może wyjść w ten sam sposób, bo te platformy mają systemowy stos TLS z magazynem zaufania zarządzanym przez system operacyjny. Linux nie ma czegoś takiego. OpenSSL jest magazynem zaufania, a zatem ten, kto go dostarcza, odpowiada za to, gdzie szuka. Jedyna platforma, na której dołączona biblioteka jest nośna, to więc platforma, która wyszła nieprzetestowana, a to decyzja o tym, którzy klienci są warci smoke testu.
Całe dochodzenie zajęło wieczór: przeczytanie logu, zauważenie, że wykrywanie sieci przeszło, zanim pasek twierdził co innego, wyciągnięcie wkompilowanej ścieżki z binarki, odtworzenie dokładnego kodu błędu na dostarczonej bibliotece. Wszystko z agentem AI, który robił korelację logów i uprząż ctypes, podczas gdy ja ustalałem, o co go pytać. Wspominam o tym z jednego powodu: diagnoza, której dostawca nigdy nie postawił przed podpisaniem tego pakietu i wstawieniem go do własnego repozytorium, jest teraz w zasięgu wieczoru dla każdego klienta, który ma cierpliwość, żeby zajrzeć. Inżynierowie Cisco mają dostęp do Claude tak samo jak wszyscy inni, a on zbudowałby to porządnie. Nie da się poprosić go o wpieczenie /workspace/.conan2 w dostarczany artefakt bez tego, żeby ci powiedział, co się stanie, kiedy artefakt opuści workspace. Narzędzia, żeby to wyłapać, nie są już rzadkie, wiedza też nie. Brakuje kogokolwiek u dostawcy, czyim zadaniem byłoby spojrzeć.
Tymczasem ścieżka wsparcia dla osoby, która na to trafi, to pasek mówiący, że nie działa jej internet. Zrestartuje router. Zadzwoni do dostawcy internetu. Założy zgłoszenie, które donikąd nie prowadzi, bo objaw, który Cisco postanowiło wyświetlić, wskazuje z dala od Cisco.
To pełna lista tego, co poszło źle. Warto powiedzieć, jak wyglądałoby dobrze, bo każda pozycja na niej ma ustaloną odpowiedź starszą niż ten produkt.
Jak to powinno być zbudowane
Dość o tym, co poszło źle. Oto standard i nic w nim nie jest nowe. Tego wymaga dostarczanie binarki na cudzy komputer od dwudziestu lat.
Zacznij od decyzji, którą Cisco podjęło dobrze w zasadzie i źle w wykonaniu: od ilu rzeczy na hoście chcesz zależeć. Linkowanie statyczne to najmocniejsza odpowiedź i warto mówić o nim konkretnie, bo „po prostu zlinkuj statycznie” rzucają ludzie, którzy nigdy nie musieli, a zbywają ludzie, którzy nigdy nie próbowali.
| Co usuwa | Ile kosztuje |
|---|---|
RUNPATH i każdy sposób, by go zepsuć, bo w czasie ładowania nic się nie wyszukuje | glibc nie linkuje się statycznie czysto: wyszukiwanie nazw i użytkowników idzie przez dlopen, więc binarka i tak sięga po moduły NSS hosta17 |
| Podłogę glibc, więc najstarsza dystrybucja przestaje dyktować, na czym wolno ci kompilować | Części na LGPL niosą obowiązek ponownego linkowania, więc zostają dynamiczne albo dostarczasz to, co potrzebne do przelinkowania |
Awarie po aktualizacji dystrybucji, zmianie nazwy biblioteki albo nieaktualnym cache ldconfig | Każda łatka jest twoja: żadna aktualizacja bezpieczeństwa dystrybucji nie dotrze do twoich klientów |
dlopen wersjonowanego .so z katalogu, którego może nie być | Większe pobieranie i brak współdzielenia stron między procesami |
I jedna linia w lewej kolumnie, którą pozostałe tylko podpierają: artefakt, który wyprodukował twój pipeline, to artefakt, który uruchamia klient, bajt w bajt. Przetestuj go, a przetestowałeś to, co wysłałeś. To jest ta właściwość, o której braku traktuje cały ten wpis.
O prawej kolumnie warto mówić uczciwie. To prawdziwe koszty i powód, dla którego ludzie sięgają po musl albo godzą się na hybrydę. Ale spójrz na trzeci wiersz. Bycie właścicielem każdej łatki dotyczy dokładnie tak samo tego, co Cisco już zrobiło: dołączone drzewo 150 bibliotek to to samo zobowiązanie bez żadnej z gwarancji w czasie ładowania. Zapisali się na łatanie wszystkiego tak czy inaczej i nic za to nie dostali.
Zasada jest więc prosta i to jest zasada, którą złamali: czego nie da się wlinkować, to musisz znajdować ścieżką względną wobec binarki. $ORIGIN dla kodu i ta sama dyscyplina, celowo, dla każdej ścieżki danych, której biblioteka będzie szukać. Tutaj są cztery i każda ma udokumentowany uchwyt:
| Czego szuka biblioteka | Co dostarczono | Co powinno być |
|---|---|---|
| Kotwice zaufania | OPENSSLDIR/cert.pem, ustalone przy budowaniu | dostarczone w drzewie albo SSL_CERT_FILE ustawione przy starcie5 |
| Konfiguracja | OPENSSLDIR/openssl.cnf, ta sama ścieżka, nigdy nieznaleziona | OPENSSL_CONF, skierowane na kopię w pakiecie5 |
| Dostawcy, w tym FIPS | MODULESDIR, bezwzględna, więc fips.so jest nieosiągalny | OPENSSL_MODULES, „the directory from which cryptographic providers are loaded”5 |
| Silniki (engines) | ENGINESDIR, bezwzględna | OPENSSL_ENGINES albo nic, bo OpenSSL 4.0 całkiem usunął obsługę silników5 |
Cztery ścieżki, cztery zmienne środowiskowe, wszystkie na jednej stronie podręcznika, z którą ich własna biblioteka przychodzi. Jeśli jakikolwiek napis w twoim artefakcie zaczyna się od / i został ustalony w czasie budowania, to usterka czekająca, aż znajdzie ją klient. Nie ma trzeciej opcji, w której bezwzględna ścieżka builda jest w porządku.
Poprawki dla tego przypadku i test, który to wyłapuje
Od zasady do tej konkretnej usterki. Sześć zmian, ani jedna nie wymaga badań:
| Poprawka | Wysiłek | Dlaczego jest właściwa |
|---|---|---|
Ustawić --openssldir=/opt/Webex/lib/ssl i dostarczyć to drzewo | jedna flaga configure | Ścieżka istnieje wtedy w pakiecie, a do tego służy ta flaga2 |
Ustawić SSL_CERT_FILE/SSL_CERT_DIR w CiscoSSLUtils przy starcie, sprawdzając znane ścieżki dystrybucji | kilkanaście linii | Standardowe, udokumentowane, już obsługiwane przez ich własną bibliotekę5 |
| Samemu dostarczać pakiet certyfikatów CA w paczce | tylko pakowanie | Pełna kontrola nad zaufaniem, za cenę odpowiedzialności za jego aktualność |
Poprawić openssl.cnf, żeby aktywował dostawcę default | jedna linia | Potrzebne tak czy inaczej, a teraz zamaskowane przez usterkę ścieżki6 |
Oznaczyć openssl.cnf jako %config | jedna linia spec | Aktualizacja przestaje po cichu zjadać zmiany administratora15 |
| Opublikować ścieżki i respektowane zmienne | jedna strona | Najtańszy audyt, jaki istnieje, a znajduje tę usterkę już w trakcie pisania |
Pierwsza to poprawka jedną flagą i z nią produkt wyszedłby działający. To pojedyncza wartość w skrypcie builda, ustawiona raz, którą ustawili źle, bo nic dalej jej nigdy nie sprawdziło.
Test jest mniejszy niż poprawka:
# in CI, on the packaged artefact, in a clean container
test -d "$(strings lib/libcrypto.so.3 | grep -oP '(?<=OPENSSLDIR: ")[^"]+')" \
|| { echo "shipping a trust store path that does not exist"; exit 1; }
Jedna linia. Wywaliłaby to wydanie głośno, w lutym, na maszynie, która je zrobiła, w kontenerze, który je zrobił, zanim pakiet został podpisany. Nie ma jej nie z powodu trudności ani kosztu. Nie ma jej, bo nikt nie dostał polecenia, żeby ją napisać, więc to, czy spakowany artefakt zachowuje się jak oprogramowanie, nie było niczyim zadaniem.
Ile niechlujny proces budowania kosztuje wszystkich innych
Wszystko powyżej to proces budowania jednego produktu widziany od środka i nie będę cię po nim prowadził drugi raz. Warto zapytać, czy taki standard staranności zatrzymuje się na jednym zespole.
Postaw więc obok niego zapis z zewnątrz. CISA prowadzi katalog podatności o których wiadomo, że są wykorzystywane w praktyce. Nie teoretycznych, nie ocenionych. Zaobserwowanych w użyciu przeciwko ludziom. Według stanu na 14 września 2026 zawiera 1710 wpisów18:
| Dostawca | Wpisy w katalogu KEV |
|---|---|
| Microsoft | 388 |
| Cisco | 98 |
| Apple | 94 |
| Adobe | 81 |
| 74 | |
| Oracle | 46 |
| Fortinet | 30 |
| VMware | 26 |
Drugie miejsce, za monopolistą systemów operacyjnych i przed wszystkimi innymi. Najnowszy wpis Cisco trafił tam 14 września 2026, dzień przed napisaniem tego tekstu.
Ten sam plik liczyłem trzy tygodnie wcześniej do /pl/random/is-your-msp-lying-to-you-part2/: wersja 2026.08.27, 1685 wpisów, Cisco z 96. Dwa więcej od tamtej pory, w dwadzieścia jeden dni.
Bądź uczciwy co do tego, czego ta tabela sama w sobie dowodzi, a czego nie. Duża baza instalacji w cennych miejscach przyciąga uwagę, a uwaga znajduje błędy, więc każdy dostawca tej skali będzie miał długą listę. Ta liczba to założenie wstępne, nie wyrok.
Skład trudniej zbyć niż sumę. Dwadzieścia pięć z dziewięćdziesięciu ośmiu wpisów Cisco dotyczy linii bezpieczeństwa: firewalli, urządzeń, koncentratorów VPN, bramek poczty i WWW, usług tożsamości. A cztery ostatnie wpisy dodane przeciwko nim, pod rząd, to dwa razy Secure Firewall Management Center, Secure Firewall ASA i Secure Email Gateway, ten ostatni 14 września 202618. Nie przełączniki. Nie sprzęt do współpracy. Produkty sprzedawane właśnie po to, żeby chronić wszystkich pozostałych.
I to jest zdanie, do którego zmierzał cały ten wpis, więc oto ono, wprost. To firma, której biznesem jest sprzedaż urządzeń bezpieczeństwa, a nie potrafi sprawić, żeby klient na pulpit sprawdził certyfikat. Nie trudny przypadek. Nie nowatorski atak. Najbardziej rutynowa operacja bezpieczeństwa w informatyce, wykonywana przez każdą przeglądarkę przy każdym ładowaniu strony, w bibliotece, którą sami sforkowali, a oni wysłali ją skierowaną na katalog, który nigdy nie istniał na maszynie klienta. A potem ją podpisali.
Ten wpis dodaje próbkę procesu, który za tym stoi. Nie podatność. Zwykłą usterkę pakowania, najmniej subtelną klasę błędu, jaka istnieje, na wspieranej platformie, wyłapywaną przez każdy smoke test, jaki ktokolwiek chciałby uruchomić, i mimo to wysłaną. Jeśli pipeline buildów postawi coś takiego przed płacącym klientem, nie wiadomo, co by zatrzymał. Nic tego nie zatrzymało.
Czy mogę zapytać, dlaczego to podpisano?
Czy mogę zapytać, dlaczego pakiet, który nie potrafi zakończyć handshake’u TLS, został podpisany i opublikowany dla platformy, którą wasza własna strona wymagań wymienia jako wspieraną? Nie kto go podpisał. Nazwisko mnie nie interesuje i nie o nie tu chodzi. Co na to pozwoliło, bo coś pozwoliło, piętnaście minut po zakończeniu builda, i cokolwiek to jest, wciąż działa.
Teraz wersja bez owijania. To nie jest projekt, który ściągnąłem z jakiejś kuźni kodu i zaryzykowałem. Za to się płaci. Stoi za tym umowa, linia wsparcia, strona wymagań, która coś twierdzi o Linuksie, i klucz podpisujący, który zapewnia, że pakiet pochodzi od Cisco i nadaje się do instalacji. Każda z tych rzeczy to oświadczenie wobec klienta, a przy tym wydaniu każda była nic niewarta, bo nikt nigdy nie otworzył wyniku.
A standard, którego tu nie dotrzymano, nie jest mój. Jest ich. Cztery zmienne, które poniosłyby te ścieżki, są opisane na stronie podręcznika, którą dostarczacie w środku pakietu. Ich własny format pakowania ma znacznik %config, którego nie użyli, i sekcję dokumentacji, którą zostawili pustą. Ich własny build szedł w kontenerze, którego nigdy nie użyli do uruchomienia wyniku. Nie proszę firmy od sieci i współpracy, żeby cokolwiek wymyślała. Pytam, dlaczego nie przeczytała własnych podręczników.
Dlatego wymówką, której nie przyjmę, jest to, że to trudne. Nie jest trudne dla nikogo, a już na pewno nie dla firmy, która robi to codziennie, w tej skali, za te pieniądze. Profesjonaliści, którzy robią to na co dzień, nie mają wymówki, a bycie dużym nią nie jest.
I czy mogę zapytać o jeszcze jedno, bo to ono naprawdę się liczy. Sprzedajecie firewalle. Sprzedajecie bramkę pocztową, koncentrator VPN, usługę tożsamości, centrum zarządzania tym wszystkim, a przy każdym z nich przekaz brzmi, że rozumiecie to lepiej niż klient. Jak więc firma, która przedstawia się jako autorytet od bezpieczeństwa sieci, wydaje klienta, który nie potrafi zweryfikować certyfikatu? Nie zawodzi przy sprytnej weryfikacji. Nie umie nawet żadnego znaleźć, bo katalogu nigdy tam nie było.
Nie ma takiej wersji odpowiedzi, którą chciałbym usłyszeć, zaczynającej się od tego, że zespół od pulpitu jest oddzielny od zespołu od urządzeń. To ten sam podpis, ten sam pipeline, to samo opublikowane twierdzenie o wspieranej platformie i ten sam brakujący krok na końcu, czyli otwarcie pudełka. Jeśli weryfikacja certyfikatów nie jest sprawdzana przed wysyłką w produkcie, w którym awaria jest głośna i nieszkodliwa, nie mam powodu wierzyć, że jest sprawdzana w produkcie, w którym awaria jest cicha i droga.
I część szczera, powiedziana wprost. Nic z tego mnie nie zaskoczyło. Nauczyłem się oczekiwać takiego standardu od tego dostawcy i dlatego tam, gdzie wybór należy do mnie, nie kupuję ich sprzętu i nie buduję na nim. To nie jest preferencja co do logo. To ta sama ocena, jaką wydałbym o każdym dostawcy: zmierzyłem ich pracę, nie raz, i wynik wciąż wraca taki sam. Katalog powyżej to jeden pomiar. To, co trzeba było zrobić, żeby napisać pierwszą połowę tego wpisu, to drugi.
Jedynym powodem, dla którego w ogóle siedziałem na Webexie, jest to, że wybór nie należał do mnie, i warto to nazwać, bo w takim położeniu jest większość czytających. Rzadko masz możliwość ominięcia dostawcy, którego jakość już zmierzyłeś. Ktoś inny podpisuje umowę, sprzęt przychodzi, a pierwszą osobą, która odkrywa, co pominięto w buildzie, jesteś ty, przy biurku, ze spotkaniem, które właśnie się zaczyna.
Wysyłanie czegoś, czego nigdy nie uruchomiłeś
Będzie wewnętrzne wyjaśnienie. Napięty sprint, pipeline, który zmienił właściciela, platforma bez opiekuna. Nic z tego nie jest warte wysłuchania, bo każde opisuje to samo: pracy nie wykonano, a nic w procesie jej nie wymagało.
Jest stary standard z pracy fachowców, który nigdy nie trafił do oprogramowania: nie schodzisz z roboty, dopóki nie uruchomisz tego, co zrobiłeś. Napełniasz instalację i sprawdzasz każde złącze. Podajesz napięcie na rozdzielnię i testujesz każdy obwód. Nie dlatego, że wątpisz w swoją robotę. Dlatego, że klient będzie z tego korzystał, a dowiedzenie się przy nim to nie jest profesjonalny wynik. Nikt nie patrzy, jak to robisz. I tak to robisz. Na tym polega całe znaczenie tego słowa.
Oprogramowanie przez trzydzieści lat przekonywało, że jest inne, że build jest produktem do oddania, a instalacja to czyjś inny problem, że zielony pipeline to to samo co działający produkt, a tak nie jest. Build, którego nigdy nie wykonano poza kontenerem, który go wyprodukował, nie został skończony, tylko porzucony w miejscu, gdzie kończenie robi się nudne. Wszystko za nim to twierdzenie o pracy, której nie wykonano.
Poprawka to jedna flaga configure. Test to jedna linia powłoki. Ciekawy nie jest koszt żadnej z nich; ciekawa liczba to ilu ludzi wpisało dane logowania w okno Webexa, zobaczyło, że ich internet nie działa, i w to uwierzyło, bo Cisco im tak powiedziało, a Cisco to firma sieciowa. To właśnie kupił brakujący test: nie błąd, tylko kłamstwo, które produkt mówi pewnym głosem, przy każdym uruchomieniu, ludziom, którzy nie mają jak wiedzieć lepiej.
I to jest granica, którą warto wyznaczyć, zanim zamkniesz kartę, bo dwie połowy tego wpisu to nie dwa tematy. Ścieżka zaufania wskazująca na kontener buildów i obejście uwierzytelnienia na urządzeniu brzegowym to ta sama porażka przy innej stawce. Obie to wartość, której nikt nie sprawdził, w artefakcie, którego nikt nie uruchomił, podpisanym przez proces, który poświadcza pochodzenie, a nie przydatność. Ta przede mną była z tych nieszkodliwych. Zepsuła się głośno, na moim własnym biurku, a ja dowiedziałem się pierwszy. Ta druga nie robi ci takiej uprzejmości.
Nikt w Cisco nie postanowił wysłać firewalla, który da się wykorzystać, tak samo jak nikt nie postanowił wysłać klienta, który nie łączy się z internetem. To nie jest obrona. To jest zarzut. Żadne nie wymaga decyzji i dokładnie w tym problem: oba to to, co wychodzi na drugim końcu, kiedy pipeline kompiluje, podpisuje i publikuje, a nikt nie odpowiada za otwarcie wyniku. Proces, który nie wyłapie katalogu, który nie istnieje, nigdy nie wyłapałby długości, której nikt nie sprawdza, a dostawca, który sprzedaje ci urządzenie pilnujące twojego perymetru, nie ma prawa do takiego procesu.
Więc kiedy nazwa jakiegoś dostawcy wciąż pojawia się na tej liście, nie daj się wygodnemu wyjaśnieniu, że jest po prostu duży i często atakowany. Skala tłumaczy liczbę. Nie tłumaczy rodzaju. Spójrz zamiast tego, co jego proces budowania robi z nudnymi rzeczami, bo nudne rzeczy da się zmierzyć z zewnątrz, samemu, dzisiaj, na sprzęcie, który już masz.
Sprawdź własne pakiety. strings, readelf i dwadzieścia minut powiedzą ci, którzy z twoich dostawców wysyłają ścieżkę do maszyny, której nigdy nie zobaczysz. Tak naprawdę nie mierzysz ścieżki. Mierzysz, czy ktokolwiek tam patrzył, a jeśli odpowiedź brzmi nie przy czymś tak tanim do wyłapania, to już wiesz, jak brzmi przy rzeczach, które takie nie są.
Cisco — Webex App system requirements — lista wspieranych platform, łącznie z Linuksem. ↩︎
OpenSSL — INSTALL.md,
--openssldir— „Directory for OpenSSL configuration files, and also the default certificate and key store.” ↩︎ ↩︎OpenSSL — SSL_CTX_load_verify_locations(3) — domyślny plik CA to
cert.pem, a domyślny katalog CA tocerts, oba w domyślnym katalogu OpenSSL; a o wartościach zwracanych: „A missing default location is still treated as a success.” ↩︎ ↩︎Conan 2 —
conan cache— binarki pakietów leżą pod ścieżką ze skrótem w lokalnym cache, i stąd bierze się/workspace/.conan2/p/b/<hash>/p. ↩︎OpenSSL — openssl-env(7) —
SSL_CERT_DIRiSSL_CERT_FILE„specify the default directory or file containing CA certificates”. ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎ ↩︎OpenSSL — provider(7) — dostawca domyślny i co staje się niedostępne w konfiguracji, która go pomija. ↩︎ ↩︎
OpenSSL — config(5) — plik konfiguracyjny, który OpenSSL ładuje przy inicjalizacji, i gdzie go szuka. ↩︎
freedesktop.org — XDG Base Directory Specification — „The base directory defined by
$XDG_DATA_HOMEis considered more important than any of the base directories defined by$XDG_DATA_DIRS.” ↩︎freedesktop.org — Desktop Entry Specification — gdzie szuka się plików
.desktopi jak jeden przesłania inny o tej samej nazwie. ↩︎Filesystem Hierarchy Standard 3.0 — katalogi, które powinien zawierać główny system plików;
/workspacenie jest wśród nich. ↩︎update-ca-trust(8) — jak powstaje zbiorczy pakiet certyfikatów w
/etc/pki/ca-trust/extractedna Fedorze i pokrewnych. ↩︎ld.so(8) —
$ORIGINrozwija się do katalogu zawierającego program albo obiekt współdzielony, i to sprawia, że dołączone drzewo jest przenośne. ↩︎glibc timeline — „2018-08-01 GLIBC 2.28 — The GNU C Library version 2.28 is now available”. ↩︎
glibc — Release wiki — tabela wersji i dystrybucji; Red Hat Enterprise Linux 8 to glibc 2.28. ↩︎
RPM — spec file reference —
%configi co menedżer pakietów robi z plikiem oznaczonym jako konfiguracja. ↩︎ ↩︎Fedora packaging guidelines — configuration files — kiedy dostarczany plik musi być oznaczony
%config. ↩︎glibc FAQ — dlaczego statycznie zlinkowana binarka glibc wciąż potrzebuje modułów NSS hosta w czasie działania. ↩︎
CISA — Known Exploited Vulnerabilities Catalog — policzone z opublikowanego kanału JSON, wersja katalogu 2026.09.14, 1710 wpisów. ↩︎ ↩︎