Mapa Google, moje fotoradary, jedna aplikacja
Chciałem mieć na ekranie samochodu jedną rzecz. Mapę Google, ruch drogowy Google i prowadzenie zakręt po zakręcie od Google, a na wierzchu własne dane o fotoradarach, które ostrzegają mnie tylko o tych, które naprawdę patrzą na moją stronę drogi.
Nie znalazłem w Android Auto niczego, co by to robiło. Mapy Google mają mapę i trasy, ale nie da się do nich wczytać własnej bazy fotoradarów. Więc ją buduję.
Nazywa się AutoNavAlerts. To aplikacja nawigacyjna dla Android Auto zbudowana na Navigation SDK od Google, z napisanym na wierzchu systemem alertów o fotoradarach i punktach zainteresowania. Pierwszym źródłem fotoradarów jest PocketGPSWorld, z moją własną płatną subskrypcją. Kod jest publiczny na licencji Apache License 2.01 pod adresem github.com/damo2929/AutoNavAlerts.
To część pierwsza serii. Opisuje, co aplikacja robi, na co Google pozwala, a na co nie pozwala aplikacji zewnętrznej na ekranie samochodu, i jak powstała, bo prawie każdą jej linijkę napisał Claude, model AI firmy Anthropic, a ja ustalałem reguły, testowałem i biorę odpowiedzialność za wynik. Ta ostatnia część to osobna historia.
To wersja 0.1.0. Jest instalowana ręcznie, nie ma jej w Play Store i przejechała jedną prawdziwą trasę. Czytaj to jako dziennik budowy, a nie premierę produktu.
Co robi dziś
Oto, co jest w wersji testowej i do czego służy każda część:
| Obszar | Co robi |
|---|---|
| Nawigacja | Mapa Google z ruchem drogowym, wyszukiwanie miejsc, podgląd trasy z ETA, prowadzenie zakręt po zakręcie na ekranie auta, na pasku bocznym i na wyświetlaczu kierowcy |
| Jazda do kontaktu | Powiedz lub wpisz imię, a zapisane adresy kontaktu pojawią się nad wynikami Places. Do Google trafia tylko adres, który wybierzesz |
| Żyje z twoją muzyką | Tylko szablony nawigacyjne, więc muzyka zachowuje swoją kartę na podzielonym ekranie. Komunikat alertu ścisza muzykę, nigdy jej nie pauzuje |
| Alerty o fotoradarach | Trzy etapy na fotoradar, tylko dla fotoradarów skierowanych w twoim kierunku jazdy, na drodze, którą jedziesz |
| Odcinkowe pomiary prędkości | Strefa zaczyna się tylko wtedy, gdy przed tobą jest kolejny fotoradar z tym samym limitem, i kończy na ostatnim fotoradarze |
| Panel prędkości | Twoja prędkość i limit na drodze, zawsze obok siebie, w prawym dolnym rogu |
| Limity prędkości offline | Jedno pobranie limitów z OpenStreetMap dla Wielkiej Brytanii: 1 326 619 dróg w 29 MB na telefonie. Nic nie jest sprawdzane w trakcie jazdy |
| Trasy dla aut elektrycznych | Najszybsza trasa i energooszczędna trasa Google obok siebie, a ty wybierasz |
| Dane o fotoradarach | Twoja własna subskrypcja PocketGPSWorld, sprawdzana codziennie, nigdy nie podmieniana w trakcie nawigacji. Albo import plików iGO, KML, GPX, OV2 lub CSV |
| Zgłoś fotoradar | Jedno dotknięcie w aucie zapisuje pozycję, kierunek i limit, z opcjonalnym komentarzem głosowym. Przegląd i wysyłka odbywają się na telefonie, nigdy w trakcie jazdy |
Alerty o fotoradarach są powodem, dla którego aplikacja istnieje, więc dostają następną sekcję.
Fotoradar liczy się tylko wtedy, gdy patrzy na ciebie
Alert o fotoradarze, który odpala się dla drugiej jezdni, jest gorszy niż brak alertu. Uczy cię go ignorować. Pierwsza twarda reguła projektu brzmi więc: fotoradar ostrzega tylko wtedy, gdy jest skierowany w twoim kierunku jazdy, a ta reguła nigdy nie jest luzowana, nigdy obchodzona wartością domyślną i nigdy porzucana, gdy dane są niewygodne.
Silnik działa przy każdym odczycie pozycji, do dziesięciu na sekundę. Dla każdego pobliskiego fotoradaru zadaje cztery pytania, po kolei:
| Sprawdzenie | Przechodzi, gdy | Po co jest |
|---|---|---|
| Dość blisko | w odległości wyzwolenia plus 200 m, maksymalnie 3 km | żadnej pracy na fotoradary oddalone o kilometry |
| Przed tobą | namiar na fotoradar w granicach 45° od twojego kursu | fotoradar za tobą to już historia |
| Skierowany w twoją stronę | kierunek fotoradaru w granicach 45° od twojego kursu albo, na łuku, od namiaru na fotoradar | druga jezdnia milczy |
| Na twojej drodze | w granicach 50 m od trasy przed tobą albo, w jeździe bez trasy, w korytarzu 40 m, który poszerza się z odległością | droga równoległa milczy |
Te 45° to nie jest hojność. Pliki TomTom od PocketGPSWorld podają kierunek fotoradaru w ośmiu punktach róży wiatrów, więc 22,5° zjadają dane, zanim cokolwiek innego się odezwie. Kurs z GPS kosztuje kilka stopni więcej, a krzywizna drogi jeszcze kilka. Dlatego nic innego nie może się w to wgryzać.
Fotoradar, który nie przejdzie sprawdzenia kierunku, nadal jest rysowany na mapie, przygaszony, ze strzałką pokazującą, w którą stronę patrzy. Widzisz go. Po prostu do ciebie nie mówi.
Etapy są liczone w czasie, a nie w stałych odległościach. Pierwszy alert przychodzi 15 sekund przed fotoradarem przy twojej obecnej prędkości, a drugi w połowie tego, oba z dolną granicą, żeby nigdy nie wchodziły na trzeci. Trzeci jest stały, na 100 jardach, i obowiązkowy zawsze, gdy dźwięk jest włączony. Odległość wyzwolenia podczas dojazdu może tylko rosnąć, więc ostre hamowanie nie skraca ostrzeżenia, które już ci się należało.
Na co Google pozwala aplikacji na ekranie samochodu
Tu robi się ciekawie, bo aplikacja zewnętrzna w Android Auto to nie Mapy Google. Działa w regułach ustalonych przez Car App Library z Android Auto, która daje aplikacjom „a set of visual templates approved for driver safety”2, i w granicach tego, co Navigation SDK zechce udostępnić.
Trzy luki ukształtowały aplikację bardziej niż cokolwiek, co sam postanowiłem zbudować:
| Co | Mapy Google w aucie | Aplikacja na Navigation SDK |
|---|---|---|
| Zgłoszenie wypadku, policji lub robót drogowych | wbudowane | niedostępne. Własna dokumentacja Google: „real-time disruptions are not available on Android Auto”3 |
| Ograniczenie prędkości na drodze | pokazywane | tylko procent, o ile je przekraczasz, i tylko wtedy, gdy przekraczasz4 |
| Dotyk na własnych kontrolkach mapy SDK | n/d | żaden. Android Auto „limits screen surface interaction to a series of SurfaceCallback methods”2 |
Weź ograniczenie prędkości. Google je zna. Google powie aplikacji, o ile je przekraczasz, jako procent i poziom powagi, a nic zupełnie, póki jedziesz poniżej. Czy mogę zapytać, dlaczego kierowca może poznać limit dopiero wtedy, gdy już go łamie? Odpowiedzi na to nie dostanę, więc aplikacja to obchodzi. Gdy przekraczasz, wylicza limit z powrotem z twojej prędkości i procentu. Poniżej używa fotoradaru, do którego się zbliżasz, potem pobranych danych z OpenStreetMap, a gdy nie ma żadnego limitu, pokazuje kreskę zamiast pustki.
Zgłaszanie zdarzeń ma ten sam kształt. API do zgłoszeń istnieją w widoku nawigacji na telefonie, a w widoku samochodowym nie. Ktoś już poprosił o to Google5 i zgłoszenie wciąż jest otwarte. Aplikacja sprawdza te API w czasie działania, więc jeśli późniejsze SDK je doda, przycisk zgłoszenia Google pojawi się bez żadnej zmiany w moim kodzie. Zadanie GitHub Actions sprawdza to co kwartał i otwiera zgłoszenie w dniu, w którym to nastąpi.
Reguła dotyku porządnie mnie zaskoczyła. Mapa samochodowa SDK rysuje własną kartę przyjazdu, nagłówek, przycisk wyśrodkowania, prędkościomierz i pasek podróży. Żadne z nich nie przyjmie dotknięcia, bo żaden dotyk nie dociera do widoku SDK. Wyglądają jak przyciski i nic nie robią. Wszystkie są więc wyłączone, a aplikacja rysuje własne kontrolki tam, gdzie dotknięcie faktycznie trafia.
Przynieś własny klucz, przynieś własne dane
Dwie decyzje trzymają tę aplikację w uczciwości co do pieniędzy i licencji, i obie są celowe.
Nie ma wbudowanego klucza Maps. Google Maps Platform potrzebuje „a billing-enabled Cloud project”6, a Navigation SDK potrzebuje projektu, w którym jest włączone7. Gdybym dostarczał klucz, jazda wszystkich byłaby fakturowana na mnie, albo klucz by wyciekł i i tak byłaby fakturowana na mnie. Każdy użytkownik przynosi więc własny klucz, na własnym koncie Google Cloud. Aplikacja na telefonie może go utworzyć twoim własnym kontem Google albo możesz go wkleić. Jest przechowywany na telefonie w postaci zaszyfrowanej. Nie ma żadnej rezerwy, a aplikacja nie wykona ani jednego wywołania SDK, dopóki nie podasz klucza.
W aplikacji nie ma danych o fotoradarach. PocketGPSWorld licencjonuje swoją bazę do użytku indywidualnego, każde pobranie znakuje znakiem wodnym członka i zabrania umieszczania jej gdziekolwiek, gdzie może do niej dotrzeć ktoś inny niż kupujący. Aplikacja więc nigdy jej nie dostarcza, nigdy jej nie hostuje i nigdy nie synchronizuje między telefonami. Logujesz się własną subskrypcją, a telefon pobiera twoją własną, oznakowaną kopię do prywatnego magazynu wyłączonego z kopii zapasowych. Na stanowisku testowym było to 19 826 fotoradarów w 33 zestawach, jeden zestaw na plik, nigdy nie scalane.
Automatyczna synchronizacja jest przy tym grzeczna. Czyta publiczny kanał RSS PocketGPSWorld raz dziennie8 i loguje się tylko wtedy, gdy jest nowe wydanie. Nigdy nie podmienia fotoradarów w trakcie nawigacji.
Jedna klauzula ich licencji nie jest tym w pełni załatwiona, ta o włączaniu danych do aplikacji. Do własnego użytku to akceptuję. Zanim aplikacja trafi do kogokolwiek innego, PocketGPSWorld dostanie maila z pytaniem.
Dwa dni, 87 commitów i najpierw dokument projektowy
Teraz część, o którą ludzie będą się kłócić. Nie pisałem tego kodu. Napisał go Claude, przez Claude Code, dwoma modelami, Claude Fable i Claude Opus. Ja spisałem wymagania, podjąłem każdą decyzję, prowadziłem testy na stanowisku, jeździłem autem i przeglądałem to, co wracało. Każdy commit ze zmianami napisanymi przez AI ma stopkę, która to mówi, i README też.
Oto liczby, odczytane z repozytorium:
| Miara | Wartość |
|---|---|
| Commity | 87, od 22:10 11 października do 12:44 13 października 2026 |
| Commity z linią współautora Claude | 83 (56 Fable, 27 Opus) |
| Kotlin w aplikacji i jej bibliotece rdzeniowej | 15 334 linii |
| Testy jednostkowe | 211, w 3464 liniach |
DESIGN.md, specyfikacja | 1763 linie, napisane przed jakimkolwiek kodem |
Dokument projektowy był pierwszy i to najbardziej przydatna rzecz, jaką mogę powiedzieć każdemu, kto to robi. Jego pierwsze zdanie mówi, że żaden kod nie powstaje, dopóki dokument nie zostanie zatwierdzony, a każda późniejsza zmiana trafia najpierw do niego. Każda klasa ma spisane zadanie. Każdy próg ma powód. Każda reguła, którą ustaliłem, jest oznaczona jako moja, z datą.
To ważne, bo model zapomina. Długa sesja zostaje streszczona, a streszczenie zachowuje sedno i gubi szczegóły, a w szczegółach siedzą błędy. Własny AGENTS.md repozytorium mówi to wprost: nie polegaj na streszczeniu tych plików z pamięci ani z wcześniejszej sesji. Agent wraca do dokumentu. Za każdym razem.
W drugiej fazie pracowali też równolegle dwaj agenci, jeden nad prowadzeniem, mapą i ekranami, drugi nad lokalizacją, alertami, mową i znacznikami na mapie. Każdy miał spisaną listę swoich plików, a interfejsy między nimi ustalono z góry: dodawaj, nie zmieniaj nazw. Scaliły się czysto, bo granicę ustalono, zanim którykolwiek zaczął, a nie odkryto po fakcie.
Każda twarda reguła wzięła się z czegoś, co zobaczyłem
Projekt ma listę twardych reguł i żadna z nich nie wzięła się z tablicy. Każda wzięła się z patrzenia, jak to działa na Desktop Head Unit9, emulatorze ekranu samochodowego Google na PC, albo w aucie, i z zobaczenia, że robi coś źle.
| Twarda reguła | Co zobaczyłem, że stała się regułą |
|---|---|
| Fotoradar ostrzega tylko wtedy, gdy jest skierowany w twoją stronę | alerty dla drugiej jezdni to szum, który uczy ignorować alerty |
| Nic na ekranie auta, co nie działa | dwa przyciski stop na ekranie, jeden z nich martwy |
| Żadna funkcja pokazana dwa razy | ta sama para, do tego dwa przyciski wyśrodkowania, dwa wskaźniki prędkości |
| Jedno anulowanie, to od Google | karta w rogu z X należy do samego Android Auto, rysowana z podróży publikowanej przez aplikację, więc własny przycisk stop aplikacji wyleciał |
| Żadnego drgania na ekranie auta | ekran More trząsł się na postoju, bo co sekundę wysyłał ponownie identyczny ekran, a Android Auto animuje każde odświeżenie |
| Każdy przycisk po prawej stronie | przyciski mapy siedziały w lewym górnym rogu, dopóki ekran auta nie zgłosił rozmiaru; teraz od początku jedna kolumna wzdłuż prawej krawędzi, nic naszego po lewej |
| Nigdy wbudowanego klucza Maps | niczyja jazda nie jest fakturowana na kogoś innego |
Drganie lubię najbardziej, bo jest takie małe, a poszłoby do wydania. Wiersz GPS na żywo tykał raz na sekundę. Każde tyknięcie wysyłało ponownie cały ekran, bez zmian, a host go animował, więc każdy wiersz poniżej podrygiwał, choć auto stało. Poprawka to jedno porównanie: przerysuj tylko wtedy, gdy linijka się zmieniła. Reguła jest większa niż poprawka. Ekran, który stoi w miejscu, musi wyglądać na nieruchomy, a sprawdza się to serią zrzutów ekranu, które muszą być identyczne.
To jest prawdziwa robota, gdy kod pisze AI. Nie męczy się i nie przeszkadza mu przepisywanie, ale nie widzi ekranu samochodu. Ty widzisz. Zapisanie tego, co zobaczyłeś, jako reguły, z datą, sprawia, że nie wraca to trzy sesje później.
Co kod zrobił źle i jak to złapano
Sporo. Nic egzotycznego, a każdy błąd złapało uruchomienie, a nie czytanie:
| Usterka | Co robiła | Jak ją złapano |
|---|---|---|
| Trasa dopasowana do złego odcinka | trasa Google spod zaparkowanego auta szła na północ, zawracała na rondzie i wracała na południe tą samą drogą. Dopasowywacz przypiął auto do odcinka w kierunku północnym oddalonego o 10 m, więc każdy fotoradar w kierunku południowym był „poza drogą” o ponad kilometr. Nic nie ostrzegło | skryptowana jazda na stanowisku; log alertów mówił offRoad lateral=1204 dla każdego fotoradaru |
| Za krótki strażnik mowy | pozwalał na 1,5 s plus 70 ms na znak. Liczby mówi się dłużej, więc każdy alert drugiego etapu był ucinany w pół zdania | zapisy mowy z przebiegu na stanowisku |
| Ograniczenie częstotliwości w silniku | przy trzysekundowym oknie, z dwóch fotoradarów na jednym skrzyżowaniu, jeden przepadał na dobre | śledzenie alertów, które zamilkły podczas pierwszej prawdziwej jazdy |
| Nieaktualny kurs | emulator zgłasza kurs 0° bez względu na wszystko, więc na drodze w kierunku południowym każdy fotoradar oblewał sprawdzenie kierunku | symulowany przejazd w dół A61 |
| Zmiany limitu wypowiadane jako alerty o fotoradarach | zmiana limitu przed tobą trafiała do kolejki jako alert pierwszego etapu | log mowy na stanowisku |
Przy drugim warto się zatrzymać. Każdy pojedynczy test przechodził. Kod był poprawny według własnej miary. Miał po prostu limit czasu wybrany przez kogoś, kto nigdy nie słyszał, jak telefon czyta na głos odległość. Test, który to łapie, to prawdziwy głos, zmierzony, w prawdziwym przebiegu.
Pierwsza prawdziwa jazda
12 października wgrałem wersję release na telefon i wyjechałem nią XPENG G6 przez bezprzewodowe Android Auto. Dwie rzeczy poszły źle. Trasa ustawiona na postoju kasowała się w ciągu kilku sekund od ruszenia. A niektóre alerty były wypowiadane, a inne nie, bez żadnego wzoru, który bym widział.
Potem gorszy problem. Nie zostało nic do przeczytania. ColorOS w moim telefonie wyrzuca linie logów aplikacji, więc jazda nie zostawiła żadnych dowodów. Czy to była aplikacja, SDK Google czy samo Android Auto? Nie umiałem powiedzieć.
Poprawką po pierwszej jeździe nie była więc zmiana kodu. Były nią dowody. Aplikacja zapisuje teraz na telefonie przez cały czas dwa logi, jeden dla tras i mapy, drugi dla każdej decyzji o alercie, w 15-sekundowych paczkach, plus opcjonalny rejestrator jazdy, który zapisuje każdą pozycję, żeby jazdę dało się odtworzyć na stanowisku. Potem poprawiono zgadywanki, każdą napisaną tak, żeby robiła mniej i logowała, że to zrobiła. Każdy sposób, w jaki prowadzenie może się zakończyć, zapisuje teraz, kto je zakończył.
Od tamtej pory na stanowisku Android Auto wywołało stop raz, 2 minuty i 35 sekund po starcie prowadzonej jazdy. Klikałem wtedy po head unicie, więc najpewniej był to X na jego własnej karcie. Nie zdarzyło się, gdy nikt nie dotykał ekranu. Następna jazda to rozstrzygnie, bo tym razem jazda zostawi ślad.
Co dalej
Lista na stanowisku wciąż jest długa. Następne jazdy sprawdzą przycisk anulowania, scenariusze łuku i jazdy pod prąd, przekazanie między GPS auta a GPS telefonu oraz to, czy wyświetlacz kierowcy w G6 w ogóle pokazuje karty manewrów z aplikacji zewnętrznej.
Późniejsze części serii porządnie wejdą w matematykę silnika alertów, obejścia ograniczenia prędkości, formaty PocketGPSWorld i samo stanowisko: jak testuje się aplikację Android Auto bez samochodu, ze skryptowanym GPS i emulatorem, który myśli, że każda droga biegnie na północ.
Maszyna pisze, standard jest twój
Nasłuchałem się sporo gadania o AI piszącej kod, głównie od ludzi, którzy ją sprzedają, albo od ludzi, którzy się jej boją. To, co znalazłem, jest nudniejsze niż jedno i drugie, i bardziej przydatne.
Pisze szybko i się nie nudzi. Przepisze ekran po raz czwarty bez westchnienia. Czego nie zrobi, to nie zauważy, że ekran More się trzęsie, że zdanie zostało ucięte albo że martwy przycisk siedzi obok żywego. Nie widzi samochodu. To ja miałem to zobaczyć, a jedynym powodem, dla którego to poprawiono, jest to, że każdą rzecz zapisałem jako regułę, którą musi przeczytać, zanim czegokolwiek dotknie.
W związku z tym odpowiedzialność się nie przesuwa. Kod jest mój, bo to ja ustalam standard, któremu musi sprostać, i to ja siedzę w aucie. Nic z tego, co trzymało go w uczciwości, nie jest metodą od AI. Pisanie specyfikacji przed kodem, zapisywanie tego, czego się nauczyłeś, i zbieranie dowodów zamiast zgadywania to sposób, w jaki porządną inżynierię robiło się zawsze. Narzędzie tego nie zmienia. Pozwala tylko szybciej się dowiedzieć, kto to pomijał.
Apache License, Version 2.0 — licencja, na której opublikowano kod AutoNavAlerts. ↩︎
Google — Navigation SDK for Android: Android Auto — Car App Library zapewnia „a set of visual templates approved for driver safety”, a „Android Auto limits screen surface interaction to a series of SurfaceCallback methods”. ↩︎ ↩︎
Google — Navigation SDK for Android: real-time disruptions — „real-time disruptions are not available on Android Auto”. ↩︎
Google — Navigation SDK for Android: speed alerts —
onSpeedingUpdated(float percentageAboveLimit, SpeedAlertSeverity speedAlertSeverity): procent ponad limit i poziom powagi, a nie sam limit. ↩︎googlemaps/flutter-navigation-sdk issue #726 — „Incident reporting on Android Auto & CarPlay”, otwarte 17 czerwca 2026, wciąż otwarte. ↩︎
Google Maps Platform — Get started — „you must create a billing-enabled Cloud project and enable the desired APIs or SDKs”. ↩︎
Google — Navigation SDK for Android: set up your project — „A Google Cloud console project with the Navigation SDK enabled.” ↩︎
PocketGPSWorld — brytyjska baza fotoradarów, z której aplikacja się synchronizuje, z własną subskrypcją każdego użytkownika. ↩︎
Android Developers — Test using the Desktop Head Unit — emulator Google dla ekranu samochodowego Android Auto. ↩︎